>Όσοι στην Κύπρο είναι, ή δηλώνουν υποστηρικτές του πολέμου του Πούτιν στην Ουκρανία, ασφαλώς δεν είναι μόνο Ρώσοι.Αυτοί, έχουν τους λόγους τους. Και δεν είναι μόνο πατριωτικοί. Ή μάλλον, είναι ελάχιστα πατριωτικοί. Οι περισσότεροι έχουν κυπριακά διαβατήρια. Αγορασθέντα. Ου αποκτηθέντα με τις κανονικές διαδικασίες. Όπως ισχύει σε όλες τις νορμάλ χώρες του κόσμου, με συγκεκριμένους όρους και προϋποθέσεις. Όχι … αγοραίους!Εν πάση περιπτώσει…
>Τα επιχειρήματα πολλών Κυπραίων υπέρ της εισβολής των Ρώσων στην Ουκρανία, είναι πολλά, διάφορα και ελάχιστα πειστικά. Το πιο συνηθισμένο, ότι το Κρεμλίνο δεν θέλει το ΝΑΤΟ στα σύνορά τους μέσω μιας πιθανής ένταξης της Ουκρανίας.Και για αυτό εισέβαλε! Για να προστατέψει τα συμφέροντά της.
>Και εμείς δεν θέλουμε την Τουρκία με τα στρατεύματά της, εδραιωμένη πια σχεδόν απόλυτα στην βόρεια Κύπρο. Αποτέλεσμα εισβολής, που ασφαλώς αποδοκιμάζουμε. Και δεν θα συμβιβαστούμε ποτέ με αυτήν την πραγματικότητα. Ακόμα κι αν μέσα μας, με πολύ πόνο, οργή και απογοήτευση, δεν βλέπουμε από πουθενά, στο δικό μας δοβλέτι, καμία σοβαρή προσπάθεια επούλωσης πληγών, διευθέτησης πληγών, όσο γίνεται, και ενός λειτουργικού συμβιβασμού.
>Δυστυχώς, οι φίλοι μας οι Ρώσοι, που αγόρασαν από εμάς τα ευρωπαϊκά μας διαβατήρια, έχουν ανοίξει προξενείο στα κατεχόμενα, πηγαινοέρχονται άνετα, κι αγοράζουν και ελληνοκυπριακές περιουσίες εκεί, μαθαίνουμε από πολλές πηγές.
>Οι Βρυξέλλες, που γνωρίζουν όλα αυτά τα εξωφρενικά πλέον, ακόμα χτυπιούνται, γιατί ξέρουν ότι τους ξεγελάσαμε, ψηφίζοντας «όχι» για να τσιμεντώσουμε το «ναι», αείμνηστε Δημητράκη μας. Επιπλέουν η διάθεσή τους να πιέσουν και τις δύο πλευρές, έχει σχεδόν σβήσει.
>Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, με όποιον σοβαρό Ευρωπαίο πολιτικό μιλήσεις για το Κυπριακό, πρόθεση από τις Βρυξέλλες να βοηθήσει, στο μέτρο που μπορεί, για μια νέα προσπάθεια, απλά δεν υπάρχει.
>Όσο δε για τις «πρωτοβουλίες» του Γκουτέρες, όλοι ξέρουν ότι ούτε και ο ίδιος πιστεύει πως και οι δύο πλευρές πλέον, όχι μόνο οι Ελληνοκύπριοι, έχουν ειλικρινή διάθεση και επιθυμία να ξαναδοκιμάσουν…
>Έχω πολλούς καλούς, και αγαπημένους φίλους στην Κύπρο. Όποτε έρχονται στην Αθήνα και τύχει να πάμε για καφέ η για φαγητό, μερικές φορές τους συστήνω με κάποιον φίλο η φίλη από εδώ. Φυσικά, αυτοί τους ρωτούν «τι γίνεται με το Κυπριακό;», αλλά η απάντησή τους «τίποτα», δεν τους φτάνει.
Το ξέρουν και εδώ στην Αθήνα ότι «τίποτα δεν κινείται», παρά τις κάποιες προσπάθειες της Λευκωσίας. Αλλά θέλουν να μάθουν παραπάνω οι φίλοι μου.
«Γιατί δεν υπάρχει κινητικότητα;», ρωτούν.
«Γιατί οι Τούρκοι είναι ανένδοτοι», η απάντηση.
Και δυστυχώς η κουβέντα τελειώνει εκεί.
Ενώ έπρεπε από εκεί να αρχίζει…
Υστερόγραφο. Μερικά αποφθέγματα για το «συμφέρον».
> Κάθε εξουσία όταν γίνει ισχυρή, δεν θεωρεί τίποτε πιο σκόπιμο από το δικό της συμφέρον. (Μένανδρος. Αρχαίος Έλληνας ποιητής, 4ος αιών π.Χ.)
> Το δίκαιο και το συμφέρον δεν είναι δυνατό να συνυπάρχουν στο ίδιο πράγμα. (Θουκυδίδης, Αθηναίος ιστορικός, 460-394 π.Χ.)
> Ο αληθινός άρχοντας δεν πρέπει να κοιτάζει το δικό του συμφέρον αλλά των υπηκόων του. (Πλάτων, Αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος, 427-347 π.Χ.)
> Το δημόσιο συμφέρον προηγείται του ιδιωτικού. (Νομικό Αξίωμα)
> Όταν η συμφορά συμφέρει, λογάριαζέ την για πόρνη. (Οδυσσέας Ελύτης, Έλληνας ποιητής (Νόμπελ 1979, 1911-1996).
