Προς τα πού θα κινηθούν τα πράγματα μετά την απόφαση του Ντόναλντ Τραμπ να μην εκδώσει θεώρηση εισόδου για τον Παλαιστίνιο ηγέτη Μαχμούτ Αμπάς και την αποτελούμενη από 80 άτομα αντιπροσωπεία της Παλαιστινιακής Αρχής, προκειμένου να παραστούν στη γενική συνέλευση του ΟΗΕ στα μέσα του μήνα; Οι αντιδράσεις ποικίλουν αλλά και ως άνευρες που είναι δείχνουν ότι κανείς δεν είναι διατεθειμένος να συγκρουστεί άμεσα με τη Ουάσινγκτον, τουλάχιστον για αυτό το ζήτημα. Και κάτι ακόμα…

Το κυριότερο όμως συμπέρασμα που εξάγεται, για άλλη μια φορά, είναι το πώς ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών έχει χάσει τη σημασία του σε έναν κόσμο με πολλούς και όχι μόνο δύο πόλους αλλά και σε μία εποχή αλλαγών κατά την οποία το παλαιάς κοπής πολιτικό βάρος δεν σημαίνει κάτι ιδιαίτερο. 

Η φθορά του ΟΗΕ δεν φαίνεται καν από την ίδια την απόφαση των ΗΠΑ.

Άλλωστε, η απόφαση Τραμπ δεν είναι η πρώτη του είδους. Από το 1960 λ.χ. με την περίπτωση του Φιντέλ Κάστρο, στον οποίο εκδόθηκε τελικά η βίζα αλλά με αυστηρότατους περιορισμούς στη μετακίνηση, κάτι ανάλογο που έγινε στη συνέχεια με τον Μουαμάρ Καντάφι, τον Μαχμούτ Αχμεντινετζάντ αλλά και άλλους, μέχρι και την περίπτωση του Γιασέρ Αραφάτ το 1988, στον οποίο δεν δόθηκε η βίζα, το κεφάλαιο της γνωστής ως Συμφωνίας της Έδρας, με βάση την οποία ηγέτες και διπλωμάτες επιτρέπεται να ταξιδεύουν απρόσκοπτα στις ΗΠΑ για επίσημες δραστηριότητες του ΟΗΕ, κορυφαία των οποίων είναι η γενική συνέλευση, είναι μια πονεμένη ιστορία.

Οι ΗΠΑ υποχρεούνται να δίδουν αυτήν την πρόσβαση ανεξαρτήτως των σχέσεων τους με την όποια χώρα. Ωστόσο το Άρθρο 6, επιτρέπει στην Ουάσιγκτον να αρνείται τη θεώρηση όταν συντρέχουν λόγοι εθνικής ασφάλειας. Η επίκληση αυτού είχε γίνει και το 1988 για τον Αραφάτ, συγκεκριμένα τη συζήτηση «Το ζήτημα της Παλαιστίνης». Μάλιστα αυτό είχε συμβεί με αφορμή πολύ παρόμοια γεγονότα.

Τι είχε γίνει; Όταν οι ΗΠΑ αρνήθηκαν να δώσουν βίζα στον Αραφάτ, ο ΟΗΕ μετέφερε τη συγκεκριμένη συζήτηση σε επίπεδο γενικής συνέλευσης στην έδρα του στη Γενεύη μερικούς μήνες μετά. Εκεί, με 104 ψήφους υπέρ, 36 αποχές και μόνο δύο εναντίον, αυτές του Ισραήλ και των ΗΠΑ, πέρασαν τα γνωστά ψηφίσματα με τα οποία αναγνωρίστηκε η ανακήρυξη Παλαιστινιακού Κράτους η οποία είχε γίνει ένα μήνα ενωρίτερα.

Τα των ημερών μοιάζουν με την Ιστορία σε επανάληψη. Η άρνηση της Ουάσιγκτον έχει να κάνει με τις ειδικές διεργασίες κατά τις οποίες Γαλλία, Αυστραλία, Βρετανία και Καναδάς έχουν ανακοινώσει ότι θα αναγνωρίσουν το Παλαιστινιακό Κράτος. Όπως και το 1988, όταν είχε προηγηθεί η ιντιφάντα με σωρεία τρομοκρατικών επιθέσεων, Ισραήλ και ΗΠΑ λένε και τώρα πως η εξέλιξη θα δικαιώσει ουσιαστικά την τρομοκρατία, παρόλο που όλοι συμφωνούν πως η επί της ουσίας και πέρα από τα μηνύματα η εξέλιξη δεν σημαίνει κάτι όταν τα δύο τρίτα των χωρών του πλανήτη – οι πλείστες από τότε μάλιστα – αναγνωρίζουν Παλαιστινιακό Κράτος. Ναι μεν ειδικά η Βρετανία – ως η πρώην αποικιοκρατική δύναμη και μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας, το τελευταίο και η Γαλλία – έχει μια πρόσθετη σημασία όπως και οι άλλες δύο χώρες. 

Ωστόσο, η εποχή των αυτοκρατοριών έχει παρέλθει. Αγγλία και Γαλλία, όπως και ο Καναδάς και η Αυστραλία, είναι απλώς μεγάλες χώρες με ακόμη μεγαλύτερα προβλήματα. Με οικονομίες κουρασμένες και εν πολλοίς αδύναμες να ακολουθήσουν άλλες του πλανήτη και κυρίως με μια ταυτότητα η οποία δεν είναι πια η δική τους.

Άλλωστε, η στροφή που καταγράφουν και στο εσωτερικά πολιτικά τους και στο Μεσανατολικό και σε άλλα ζητήματα έχει να κάνει με τη ραγδαία αύξηση των μεταναστών, εν πολλοίς δε των μουσουλμάνων. 

Η φθορά του ΟΗΕ, που λέγαμε πιο πάνω, αφορά στις αντιδράσεις των υπολοίπων.

Απείρως πιο υποτονικές από το 1988 δεν έχουν κάνουν με την ουσία του προβλήματος άλλωστε εκεί μάλλον το αντίθετο ισχύει αλλά με άλλους δύο παράγοντες: πρώτον, την απροθυμία τους να συγκρουστούν με τις ΗΠΑ σήμερα και δεύτερον, το ότι ο ΟΗΕ έχει χάσει την πορεία αλλά και βιώνει μια τραγική απομείωση της αξίας του και του όποιου ρόλου του έχει απομείνει.

Το γεγονός ότι εντελώς τυχαία και διαδικαστικά περισσότερο έχει ρόλο ο ΟΗΕ στο Μεσανατολικό πια, όπως και η απουσία του όποιου ρόλο του στο Ουκρανικό, δείχνει απλά ότι έχει κάνει πια τον κύκλο του.

Όποιες άλλες χώρες δε, έχουν διενέξεις στις οποίες εμπλέκεται ακόμη ο διεθνής οργανισμός μάλλον πρέπει να φτιάξουν τα δικά τους Plan B προτού να είναι αργά.