Μέχρι την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές, οι φήμες περί φυγάδευσης της ηγεσίας του ιρανικού καθεστώτος παρέμεναν ακριβώς αυτό: φήμες. Μάλιστα, τόσο εδώ στο Ισραήλ όσο και αλλού, δεν υπήρχε καμία ένδειξη — ούτε καν εκτίμηση— ότι κάτι τέτοιο έχει πράγματι συμβεί.
Αυτό δεν σημαίνει, ωστόσο, ότι δεν μπορεί να συμβεί. Αντιθέτως, όλα δείχνουν πως όσο η εξέγερση φουντώνει και το καθεστώς σκοτώνει όλο και περισσότερους διαδηλωτές, οι κινητοποιήσεις γίνονται ολοένα και πιο μαζικές. Η δε αποκοπή της πρόσβασης των πολιτών στο διαδίκτυο από τους μουλάδες λειτούργησε ως μπούμερανγκ και εξελίχθηκε στη θρυαλλίδα που ανέβασε τον ξεσηκωμό σε άλλα επίπεδα.
Τι θα πρέπει, λοιπόν, να περιμένει κανείς; Το άμεσο —ή το… πόσο άμεσο— των εξελίξεων εξαρτάται, σύμφωνα με την κυρίαρχη εκτίμηση, από το εάν θα υπάρξει στρατιωτικό πλήγμα και ποια μορφή αυτό θα λάβει.
Εάν οι πληροφορίες για συγκέντρωση αμερικανικών ενισχύσεων στο Κατάρ ευσταθούν, τότε μιλάμε για ενδεχόμενο πολύ πιο μαζικής επίθεσης.
Σε κάθε περίπτωση, εφόσον υπάρξει πλήγμα, το εύρος του θα πρέπει να είναι τέτοιο ώστε να μην αφήνει ουσιαστικά περιθώρια στο καθεστώς της Τεχεράνης. Αυτή τη φορά, άλλωστε, οποιαδήποτε επίθεση εναντίον του Ισραήλ δεν θα μείνει αναπάντητη από τις ΗΠΑ — αν και η γενική εκτίμηση παραμένει πως το Ισραήλ θα αποφύγει τη φανερή εμπλοκή.
Παρενθετικά: Το Ιράν απειλεί ότι θα πλήξει το Ισραήλ με πυραύλους «Χάιμπαρ». Το Χάιμπαρ ήταν όαση στη σημερινή Σαουδική Αραβία, κατοικούμενη από Εβραίους, την οποία κατέλαβε ο Μωάμεθ τον 7ο αιώνα (628 μ.Χ.). Το όνομα πέρασε στους αιώνες ως σύμβολο βίας κατά των Εβραίων, εξού και το διαχρονικό σύνθημα «Χάιμπαρ, Χάιμπαρ, για Γιαχούντ, τζέις Μουχάμαντ σάουφα γιαʿούντ» («Χάιμπαρ, Χάιμπαρ, ω Εβραίοι, ο στρατός του Μωάμεθ θα επιστρέψει»), το οποίο επανέρχεται ως κήρυγμα μίσους από τζιχαντιστές —και από πρόθυμους, συνειδητά ή από καθαρή βλακεία και άγνοια— δυτικούς.
Βεβαίως, οι λεονταρισμοί του ιρανικού καθεστώτος δεν αποτελούν κάτι νέο· είναι η μόνιμη επωδός του, ακόμη και μετά τους αλλεπάλληλους εξευτελισμούς που υπέστησαν οι μουλάδες από τότε που σχεδίασαν τις φρικαλεότητες της 7ης Οκτωβρίου μαζί με Παλαιστίνιους τρομοκράτες, οι οποίοι πλέον «βρίσκονται παρέα με τον προφήτη τους» — και, όπως δείχνουν τα πράγματα, ίσως σύντομα να… υποδεχθούν και τους μουλάδες της Τεχεράνης.
Αυτό δεν σημαίνει ότι το καθεστώς έπαψε να είναι επικίνδυνο. Κάθε άλλο. Η στρατιωτική επιλογή για τις ΗΠΑ δεν είναι απλή. Από τη μία, πολλαπλά πλήγματα κατά στρατιωτικών εγκαταστάσεων θα μπορούσαν να δώσουν ώθηση στους διαδηλωτές. Από την άλλη, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι από την επικράτηση αυτού του τυραννικού και παρανοϊκού μορφώματος έχει περάσει σχεδόν μισός αιώνας.
Δύο γενιές φανατικών έχουν μεγαλώσει σε περιβάλλον συστηματικού φανατισμού και αποκοπής από την πραγματικότητα. Αυτό μπορεί, πρώτον, να οδηγήσει σε μαζική στοχοποίηση των διαδηλωτών ως «προδοτών» —ήδη ο Χαμενέι τους παρουσιάζει ως τέτοιους— και, δεύτερον, να πυροδοτήσει κινήσεις του Ιράν με στόχο την περιφερειακή ανάφλεξη, κάτι που ούτε η Ουάσινγκτον ούτε οι χώρες της Μέσης Ανατολής επιθυμούν.
Πληροφορίες απόψε αναφέρουν ότι ο Ντόναλντ Τραμπ δεν σκοπεύει να κινηθεί πριν από το τέλος της εβδομάδας, παρακολουθώντας στενά τις εξελίξεις. Πρόκειται, βεβαίως, για τακτική που έχουμε ξαναδεί —και ως μέθοδο παραπλάνησης του αντιπάλου— τόσο από το Ισραήλ όσο και από τις ΗΠΑ.
Τα επόμενα 24ωρα είναι κρίσιμα. Και το ανέκδοτο που κυκλοφορεί στην Τεχεράνη λέει πως κανείς δεν ξέρει πού βρίσκεται ο Χαμενέι. Ούτε καν οι υποστηρικτές του. Κανείς εκτός από το Ισραήλ.
Η ελπίδα κάθε λογικού ανθρώπου είναι ότι αυτό θα αποδειχθεί αληθές και πως σύντομα η χώρα θα απαλλαγεί από τον κτηνώδη δικτάτορα και την απάνθρωπη συμμορία του.
Όσο για την απάντηση στο ερώτημα του τίτλου: τον Ρουβίκωνα τον έχει ήδη διαβεί. Ό,τι κι αν συμβεί από εδώ και πέρα, τα πράγματα δεν μπορούν να επιστρέψουν εκεί όπου βρίσκονταν κάποτε. Η ελπίδα είναι πως σύντομα αυτή η εγκληματική κατάσταση θα πάψει να υπάρχει.
