Τι πιο σημαντικό πρέπει να προσφέρει το κράτος στους πολίτες του εκτός από την ιατρική φροντίδα, την ώρα που την έχουν ανάγκη; Και ειδικά όταν αντιμετωπίζουν σοβαρό και κατεπείγον πρόβλημα υγείας. Την ώρα που θα διαγνωστούν με οξεία λευχαιμία, για παράδειγμα.
Το κράτος ανταποκρίνεται σε ένα βαθμό. Που όμως δεν είναι ικανοποιητικός. Αλλά το χειρότερο είναι ότι αυτό οφείλεται στις υποδομές και στην υποστελέχωση. Ζητήματα, δηλαδή, που δεν θα έπρεπε καν να είναι προς συζήτηση. Θα έπρεπε να ήταν λυμένα από χρόνια. Και σήμερα να δίνεται προτεραιότητα στον εκσυγχρονισμό, στα νέα ιατρικά εργαλεία, στις νέες επιστημονικές μεθόδους. Αλλά εμείς, συζητούμε ακόμα για τις διαθέσιμες κλίνες και για ιατρικό προσωπικό που εργάζεται σε τριτοκοσμικές συνθήκες.
Διάβαζα την Πέμπτη το ρεπορτάζ της Μαριλένας Παναγή για την Αιματολογική Κλινική του Γενικού Νοσοκομείου Λεμεσού κι έπαθα σοκ. Δεν είναι δυνατό να καταγράφουμε σήμερα αυτά τα προβλήματα. Κι όμως! Στην αιματολογική κλινική νοσηλεύονται άνθρωποι με οξεία λευχαιμία και άλλες σοβαρές αιματολογικές κακοήθειες σε απαράδεκτες συνθήκες. «Οι ασθενείς, ανοσοκατασταλμένοι λόγω χημειοθεραπειών οι περισσότεροι, χρήζουν νοσηλείας σε απομόνωση για να μην εκτίθενται σε άλλους κινδύνους, όπως οι ενδονοσοκομειακές αλλά και οι εποχιακές λοιμώξεις που παρουσιάζουν έξαρση αυτό το διάστημα», γράφει το ρεπορτάζ. Όμως, εκτίθενται σε κινδύνους επειδή δεν υπάρχουν χώροι για να νοσηλεύονται με ασφάλεια.
Προσέξτε, θα το πω ωμά αλλά αυτή είναι η πραγματικότητα: Ένας από τους πιο μεγάλους κινδύνους, που τρομάζει τους γιατρούς, είναι να μην αρπάξει κάποια λοίμωξη ο ασθενής που κάνει χημειοθεραπεία και το ανοσοποιητικό του είναι εξασθενημένο, διότι τότε δεν θα μπορούν να αντιμετωπίσουν τη λοίμωξη και θα τον χάσουν. Όχι από τον καρκίνο αλλά από τη λοίμωξη. Γι΄ αυτό επιβάλλεται για την ασφάλεια του να νοσηλεύεται σε απομόνωση και να είναι σε συνεχή παρακολούθηση. Όμως, στην Αιματολογική Κλινική της Λεμεσού όπου χρειάζεται να νοσηλεύονται ταυτόχρονα πολλοί ασθενείς –συχνά πέρα από τα όρια ασφάλειας– ο Οργανισμός Κρατικών Υπηρεσιών Υγείας, δηλαδή το κράτος, δεν φροντίζει ούτε γι΄ αυτό το αυτονόητο. Να υπάρχουν δηλαδή χώροι για την ασφαλή νοσηλεία πολιτών που βρίσκονται σε χημειοθεραπείες. Δεν υπάρχουν επαρκείς κλίνες και επαρκές προσωπικό για την βέλτιστη νοσηλεία!
Πόσο δύσκολο είναι να γίνει ένας σωστός σχεδιασμός για να προφερθούν οι καλύτερες υπηρεσίες στους ασθενείς και στο προσωπικό που τους φροντίζει; Οι καλύτερες υποδομές. Οι καλύτερες ιατρικές συνθήκες. Διότι, εμείς γράψαμε για αυτό που συμβαίνει αυτή τη στιγμή. Αλλά, το πρόβλημα είναι διαχρονικό και ουδείς ασχολείται να το αντιμετωπίσει.
«Είναι αδιανόητο να φθάνουμε στο σημείο να αναβάλλονται θεραπείες που αφορούν πολύ σοβαρές και επικίνδυνες παθήσεις και κακοήθειες για λόγους οι οποίοι θα μπορούσαν να προβλεφθούν», έλεγε στο ρεπορτάζ της Μαριλένας, ο εκπρόσωπος Τύπου της Ομοσπονδίας Ασθενών, Δημήτρης Λαμπριανίδης. «Δεν είναι η πρώτη φορά που η Αιματολογική Κλινική του Γενικού Νοσοκομείου Λεμεσού παρουσιάζει το ίδιο πρόβλημα. Οι ασθενείς, η εξυπηρέτηση και η ασφάλεια τους πρέπει να αποτελούν προτεραιότητα για όλους και πρέπει όλοι να λαμβάνουν τα απαραίτητα μέτρα ώστε να μην προκύπτουν αυτού του είδους τα προβλήματα».
«Έχουμε αποστείλει, για άλλη μια φορά, επιστολή (στον ΟΚΥπΥ) στην οποία περιγράφουμε την κατάσταση. Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι κάποιες ομάδες ασθενών, χρειάζονται εξειδικευμένη μεταχείριση ανάλογα με τη νόσο που αντιμετωπίζουν», έλεγε ο διευθυντής της αιματολογικής κλινικής και πρόεδρο της Παγκύπριας Συντεχνίας Κυβερνητικών Ιατρών Σωτήρης Κούμας, επιβεβαιώνοντας ότι αναγκάζονται να αναβάλουν θεραπείες, λόγω αυτών των προβλημάτων.
Είναι πραγματικά αδιανόητο. Να αντιμετωπίζει ο πολίτης έναν εφιάλτη, όπως είναι η λευχαιμία, και στην απελπισία του να προστίθεται η επιβάρυνση της ανεπαρκούς ιατρικής φροντίδας. Και όχι γιατί δεν έχουμε καλούς επιστήμονες να τον βοηθήσουν, αλλά επειδή ο ΟΚΥπΥ, το κράτος, δεν τους προσφέρει τα μέσα που χρειάζονται. Δεν υπάρχουν χρήματα; Ανοησίες. Τόσο περήφανα ανακοινώνουν κάθε τόσο τους σπουδαίους ρυθμούς ανάπτυξης και τις αξιολογήσεις των Διεθνών Οίκων! Τι να την κάνουμε την ανάπτυξη αν δεν την νιώθουν οι πολίτες την ώρα του εφιάλτη τους;
Για όσους είναι σε θέσεις κλειδιά, από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και τον υπουργό Υγείας μέχρι τους διοικητές του ΟΚΥπΥ, αυτά που λέμε μπορεί να είναι «λεπτομέρειες», αλλά για τους πολίτες είναι τα πιο σημαντικά ζητήματα που προκύπτουν στη ζωή τους. Και αυτό είναι που έχει σημασία, σε αυτό έπρεπε να ρίξουν όλοι το βάρος τους. Ντροπή μας, που δεν το κάνουμε.
