Τελικά, μας έπιασε στον μεζέ και ο Ερχιουρμάν. Κι εμάς και τους Τουρκοκύπριους. Επιμένει σε κάθε του δήλωση να επαναλαμβάνει πως δεν συζητά την ουσία του Κυπριακού αν δεν συμφωνηθεί η μεθοδολογία του. «Η έναρξη διαπραγματεύσεων χωρίς οικοδόμηση εμπιστοσύνης δεν θα οδηγήσει σε λύσεις», εξηγούσε χτες σε διαδικτυακή τηλεόραση.
Αλλά όλο και περισσότερο επιβεβαιώνει ότι αυτό που έχει στο μυαλό του, όπως και όλοι ανεξαιρέτως οι προκάτοχοί του, είναι ότι άμα μιλά για οικοδόμηση εμπιστοσύνης δεν εννοεί την έλλειψη εμπιστοσύνης και στην πλευρά της ελληνοκυπριακής κοινότητας. Η εμπιστοσύνη που απουσιάζει και ζητά να οικοδομηθεί είναι μόνο για την τουρκοκυπριακή κοινότητα. Και επειδή δεν μιλά για πραγματική εμπιστοσύνη μεταξύ των δυο κοινοτήτων, προτάσσει τους όρους του κάτω από αυτό τον τίτλο και στην πραγματικότητα ζητά τη νομιμοποίηση της διχοτόμησης. Ή την διασφάλιση αναγνώρισης της «τδβκ» μετά το ναυάγιο των όποιων διαπραγματεύσεων. Ναυάγιο που θα οφείλεται στην ε/κ πλευρά, όπως λέει, για να αφήσει δήθεν παράθυρο διαλλακτικότητας.
Η αλήθεια είναι ότι η εμπιστοσύνη ανάμεσα στο λαό έχει αποκατασταθεί σε πολύ μεγάλο βαθμό, τουλάχιστον από τότε που άνοιξαν τα οδοφράγματα. Και δεν χρειάζονται ΜΟΕ για την οικοδόμηση, οικοδομήθηκε με την συνάφεια που ήδη υπάρχει. Αλλά, ας πούμε ότι χρειάζεται. Τι σχέση έχει η οικοδόμηση εμπιστοσύνης με τους όρους που θέτει; Η πολιτική ισότητα έχει ήδη συμφωνηθεί. Όπως και η εκ περιτροπής προεδρία. Απομένουν μερικές λεπτομέρειες, έλεγε ο Γκουτέρες το 2017. Τι μένει; Να συμφωνηθεί ότι μετά από ναυάγιο θα αναγνωριστεί η «τδβκ».
Ας πούμε ότι τα οδοφράγματα είναι μέτρο οικοδόμησης εμπιστοσύνης, παρότι εμείς υποστηρίξαμε πολλές φορές σε αυτή τη στήλη, ότι πρόκειται για πολιτική που ενισχύει την πολιτική του διαχωρισμού και της πλάι – πλάι συμβίωσης. Ακόμα και γι΄ αυτά, μας έπιασε στον μεζέ! Προτείνει ξανά ο Νίκος Χριστοδουλίδης διέλευση από Πυρόι και Κόκκινα. Ενώ ο Τατάρ απαντούσε ότι δεν πρόκειται να τα δεχθεί διότι είναι δρόμοι που περνούν από στρατιωτικές περιοχές και δεν το επιτρέπει ο κατοχικός στρατός, έρχεται ο Ερχιουρμάν και κάνει μια άλλη προσέγγιση για να έχει το ίδιο αποτέλεσμα. Αλλά μας δουλεύει κι από πάνω.
«Όταν λες transit διέλευση», λέει, «αυτό σημαίνει προφανώς μια πολύ μεγάλη διαδρομή μέσα από τη νεκρή ζώνη. Δεν είμαστε εμείς που λέμε ότι κάτι τέτοιο δεν μπορεί να γίνει, αλλά τα ίδια τα Ηνωμένα Έθνη». Δεν είναι ο κακός εαυτός του, δεν είναι ο κατοχικός στρατός, είναι τα Ηνωμένα Έθνη που λένε όχι. Εξηγεί κιόλας ότι επειδή μειώθηκε ο προϋπολογισμός της ΟΥΝΦΙΚΥΠ βιώνονται δυσκολίες στη νεκρή ζώνη. «Τώρα θα περάσει δρόμος από εκεί και θα διασφαλιστεί και η ασφάλεια αυτού του δρόμου; Δεν θέλω να παίξω το παιχνίδι της επίρριψης ευθυνών, αλλά τα ίδια τα Ηνωμένα Έθνη δεν το θέλουν αυτό. Επομένως, πρέπει να συζητάμε για τα εφικτά».
Η όποια εμπιστοσύνη καταρρέει μόνο και μόνο από το παριπαίξιμο κ. Ερχιουρμάν. Θέλεις πράγματι να οικοδομηθεί εμπιστοσύνη, κάνε δήλωση ότι ανοίγεις τα Κόκκινα και το Πυρόι για να βοηθήσεις τους Ελληνοκύπριους κατοίκους της Τηλλυρίας και της Αθηένου, που είναι εγκλωβισμένοι τόσες δεκαετίες κι αν διαφωνήσουν τα Ηνωμένα Έθνη, δεν πειράζει, θα πούμε τουλάχιστον ότι έκανες ό,τι μπορούσες.
Αλλά στα Κόκκινα γιατί να έχουν πρόβλημα τα Ηνωμένα Έθνη; Δεν υπάρχει νεκρή ζώνη εκεί. Ένα τουρκικό στρατόπεδο είναι και μπορεί εύκολα να χαραχθεί σύντομος δρόμος. Είναι, λέει, «τακτική της ελληνοκυπριακής πλευράς να εισάγει νέα ζητήματα στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων για τα οδοφράγματα. Το να φέρνει κανείς στο τραπέζι τα Κόκκινα», λέει, «ενώ συζητάμε για άλλα σημεία διέλευσης, είναι μια κίνηση που δείχνει έλλειψη βούλησης για λύση στα τρέχοντα προβλήματα». Μα, τα Κόκκινα δεν είναι νέα ζητήματα. Είναι αίτημα των Ελληνοκυπρίων πάρα πολλά χρόνια. Η έλλειψη βούλησης ανήκει απόλυτα στον Ερχιουρμάν και σε κανένα άλλο.
Με αυτές τις ανοησίες η οικοδόμηση εμπιστοσύνης είναι ακόμα μια απάτη σε βάρος των Ελληνοκυπρίων. Κι όποιος δεν καταλαβαίνει…
