Μόνο εξοργιστικό μπορεί να εκλαμβάνεται το γεγονός ότι εν έτη 2026 πλεονάζουν οι προειδοποιήσεις περί εφιαλτικών σεναρίων λειψυδρίας. Η δραματική όψη που παρουσιάζουν τα φράγματα, παρά τις τελευταίες βροχές, δεν είναι απλώς και μόνο αποτέλεσμα μιας άλλης παρατεταμένης ανομβρίας που βιώνει το νησί. Πρόκειται μάλλον για ένα σύμπτωμα μιας διαχρονικής πολιτικής ανεπάρκειας, που εκδηλώνεται σε πολλαπλά επίπεδα και φάσματα και που συνιστά πεισματική άρνηση να κοιτάξουμε κατάματα την ίδια την πραγματικότητα.
Μπορεί τώρα να πλεονάζουν υποσχέσεις για ριζικές τομές με την επιστράτευση ευφάνταστων σχεδίων, με άρωμα μάλιστα ευρωπαϊκών συντεταγμένων μελετών, ωστόσο το υδατικό αποτελούσε κατά κανόνα το αγαπημένο «πολιτικό πυροτέχνημα», ιδιαίτερα προεκλογικών εκστρατειών. Αφθονούσαν οι υποσχέσεις για νέες σύγχρονες μονάδες αφαλάτωσης, για εκσυγχρονισμό απηρχαιωμένων δικτύων που χάνουν τόνους νερού από τρύπιες και σκουριασμένες σωληνώσεις και τα περί ορθολογιστικής διαχείρισης. Όλα αυτά και πολλά άλλα, ευδοκιμούσαν στη μορφή ανέξοδων υποσχέσεων/δεσμεύσεων, ενώ στην πράξη σταθερά ανίκητη αποδεικνυόταν στην καλύτερη μορφή η ασυνέπεια και η ανευθυνότητα…
Πόσο προκλητικό συλλαμβάνεται το ίδιο το κράτος, απαιτώντας από τον πολίτη να «κλείνει στρόφιγγες» και να υφίσταται οδυνηρές περικοπές, όταν προ πολλού άναβε «πράσινο» σε άναρχες αναπτύξεις και χωρίς βέβαια τις απαραίτητες υποδομές; Ποιος αναλαμβάνει, αλήθεια, ευθύνη για τα εκατομμύρια κυβικά μέτρα νερού που χάνονται λόγω των πεπαλαιωμένων και τρύπιων δικτύων; Ποιος δίνει πειστικές εξηγήσεις για το ότι οι αφαλατώσεις που εμφανίζονταν ως η «μαγική λύση», βυθίζονται στα πελάγη μιας γραφειοκρατίας και η λογική τους δεν αντέχει σε ενεργειακά κόστη, τα οποία τελικά μετακυλίονται στον καταναλωτή;
Δεν φτάσαμε εδώ γιατί έτσι απλά δεν άνοιγαν «οι κρουνοί του ουρανού» για να ποτίσουν τη διψασμένη γη. Φτάσαμε εδώ γιατί οι χρεοκοπημένες πολιτικές μας βασίζονταν στην ελπίδα ότι κάποτε «θα βρέξει» και όχι σε πραγματικούς και υπεύθυνους σχεδιασμούς. Άλλωστε, πέραν των συνθηκών που συνήθως επικρατούν στο νησί, η κλιματική κρίση δεν είναι φαινόμενο σημερινό και χθεσινό, αλλά μια πραγματικότητα που βοά εδώ και δεκαετίες. Το σκηνικό κατάντιας των άδειων φραγμάτων αποτελεί και καθρέφτη μιας ηγεσίας που αποπνέει μόνο ανευθυνότητα…
Αν οι προειδοποιήσεις φέτος περί δραματικών περικοπών νερού το καλοκαίρι επαληθευτούν όντως, οι δικαιολογίες περί «ακραίων φαινομένων και συνθηκών», δεν θα πείθουν ούτε αυτούς που θα τις επιστρατεύουν… Η ευθύνη παραπέμπει σε πρόσωπα και αρχές, σε όσους όσοι κώφευαν στις προειδοποιήσεις ειδικών και αδυνατούσαν να κοιτάξουν τα σημεία των καιρών…
Η Κύπρος δεν αντέχει άλλες μελέτες και δεσμεύσεις, Επείγει μια ριζική αναθεώρηση της υδατικής πολιτικής, λίγο μόνο πριν το νησί μετατραπεί σε μια απέραντη, διψασμένη έρημο… Και εδώ φαίνεται ότι κάπου αγνοείται η ευθύνη…
