Να ήταν μόνο ο υπόκοσμος! Δεν είναι όμως. Η αγανάκτηση των πολιτών φουσκώνει και από πολλά άλλα. Τα οποία μόνο η απουσία πολιτικής βούλησης τα συντηρεί.
Αν υπάρχει κάποια κατανόηση για τις δυσκολίες στην αντιμετώπιση του οργανωμένου εγκλήματος, για τα υπόλοιπα δεν υπάρχει. Πώς να υπάρξει δηλαδή κατανόηση για το απλούστερο των ζητημάτων: Οι πολλαπλές συντάξεις κρατικών αξιωματούχων, που επανέρχεται άλυτο στην επικαιρότητα κάθε λίγους μήνες, λες και έχει την περιπλοκότητα του Κυπριακού και του Μεσανατολικού!
Είναι δυνατό να συζητείται τόσα χρόνια και να μην δίνεται λύση να τελειώνει το παραμύθι; Η τελευταία ρύθμιση που αποφάσισε η Βουλή μετά από συζητήσεις ετών είναι αντισυνταγματική, λέει ο Γενικός Εισαγγελέας. Ξανά από την αρχή, δηλαδή. Μετά αναρωτιούνται γιατί είναι αγανακτισμένοι οι πολίτες. Πώς να μην είναι; Είναι αυτό πρόβλημα να διαιωνίζεται; Και το χειρότερο είναι ότι κατανοούν στην κυβέρνηση και στη βουλή ότι ειδικά αυτό το ζήτημα, προκαλεί τεράστια δυσφορία στην κοινή γνώμη. Κι όμως, παραμένει ανοικτό.
Όπως παραμένουν δεκάδες άλλα ζητήματα που προκαλούν αγανάκτηση. Κεντρικές Φυλακές, για παράδειγμα. Πόσα χρόνια να ακούμε το πρόβλημα με τα κινητά τηλέφωνα. Δεν μπορούν να εγκαταστήσουν ένα σύστημα να τα θέτει εκτός λειτουργίας. Το πληρώσαμε οι πολίτες, το ξαναπληρώσαμε, αλλά δεν λειτούργησε ποτέ. Δικαιολογίες υπάρχουν. Αλλά, οι δικαιολογίες είναι ανεκτές για ένα διάστημα, όχι για πάντα. Τώρα πια είμαστε σε άλλο επίπεδο. Δεν είναι τα κινητά στις φυλακές για να επικοινωνούν οι φυλακισμένοι με τον έξω κόσμο, σε ανθρώπινο επίπεδο. Είναι για να οργανώνουν εγκλήματα μέσα από τις φυλακές. Το γνωρίζουν όλοι και είναι ως να πρόκειται πια για κάτι φυσιολογικό.
Μήπως ξέρει κανένας τι θα γίνει με τα μεγάλα αναπτυξιακά έργα, που διακόπηκαν γιατί δεν προχωρούσαν; Διακόπηκαν και ουδείς γνωρίζει πότε και πώς θα πραγματοποιηθούν. Πόσα χρόνια να υπόσχονται στους πολίτες ότι θα λύσουν το πρόβλημα της ενέργειας, αλλά ούτε καν το μισό τερματικό φυσικού αερίου στο Βασιλικό να μην μπορούν να το ολοκληρώσουν; Και να πληρώνει ο πολίτης. Εκατομμύρια κι εκατομμύρια.
Ύστερα έρχονται οι υποθέσεις που ερευνούνται σήμερα κι ανεβαίνουν στην επιφάνεια. Η υπόθεση του Φαίδωνα, που έπρεπε να ερευνηθεί πριν δέκα χρόνια, η υπόθεση του Κούμα που έπρεπε να ερευνηθεί πριν δώδεκα χρόνια. Και προστίθενται σε ένα βουνό προηγούμενων. Όλα είχαν την ίδια αργοπορημένη αντίδραση του κράτους. Τα μεγάλα σκάνδαλα του αποχετευτικού Πάφου ή της Δρομολαξιάς (για να μην νομίζουμε πως μόνο σήμερα έχουμε τέτοια), τα οποία οδήγησαν πολλούς στη φυλακή, διαιωνίζονταν επί χρόνια μέχρι να κινηθούν διαδικασίες και να ερευνηθούν.
Και δεν μιλάμε για τις χρονοβόρες έρευνες, που σίγουρα χρειάζονται, μιλάμε για τα χρόνια που προηγούνται μέχρι να βρεθούν κρατικοί αξιωματούχοι να διατάξουν τις έρευνες. Ευθυνόφοβοι και ανίκανοι τα αφήνουν να διαιωνίζονται. Κι επειδή τα μαθαίνουν οι πολίτες, τα συζητούν, τα αναπαράγουν από στόμα σε στόμα ή, σήμερα, από διαδίκτυο σε διαδίκτυο, απογοητεύονται και θεωρούν ότι όλοι είναι διεφθαρμένοι, όλο είναι πουλημένοι, όλοι είναι εχθροί του λαού.
Σήμερα, λοιπόν, που στοιβάχτηκαν όλα πάνω από τα κεφάλια μας και μας πνίγουν, είναι τεράστια η ευθύνη της κυβέρνησης, των Αρχών, των κοινοβουλευτικών κομμάτων, να φέρουν αποτελέσματα για όλες τις εκκρεμότητες, μπας και μπει ένας φραγμός στην κατηφόρα. Δεν ενδιαφέρουν κανέναν πλέον οι διαδικασίες και οι μελέτες και η οργάνωση, που χρειάζονται. Διότι αυτό προτάσσεται με την επίκληση ότι είμαστε κράτος με νόμους και κανονισμούς. Προέχει η αποφασιστικότητα και η αποτελεσματικότητα. Στα έργα. Στην ενέργεια. Στις έρευνες. Στις διώξεις. Κι αν για να υπάρξει αποτέλεσμα πρέπει να παρακαμφθούν ή να αλλάξουν νόμοι και κανονισμοί ως σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, να γίνει τάχιστα. Αλλιώς από τον πάτο δύσκολα θα ξεφύγουμε.
