Το κατάστημα βρισκόταν στον ίδιο δρόμο και σημείο όπου είχε πρωτανοίξει πριν πολλά χρόνια. «Μα ποιος φορεί έτσι πράματα να χαρείς;», διερωτούνταν οι περαστικοί και οι καθώς πρέπει κυρίες που όταν περνούσαν απ’ εκεί άλλαζαν πεζοδρόμιο ή επιτάχυναν βιαστικά το βήμα τους κοιτάζοντας αλλού. Να μην τις έπιανε κιόλας το μάτι κανενός περαστικού, αφού όλοι γνωστοί ήταν στη μικρή πόλη και δεν ήθελαν και πολύ να διαδώσουν πως η κυρία Μουρλίδου, επίτροπος της εκκλησίας της ενορίας της, μέλος της Φιλοπτώχου και προ-πρόεδρος της Στρογγυλής Τραπέζης, κοντοστέκεται και κοιτάζει τη σκανδαλώδη βιτρίνα με τα μικροσκοπικά έως και ελάχιστα γυναικεία εσώρουχα, τα τάγκα-τούγκου, τις ζαρτιέρες και τα κομπινεζόν με στρασάκια, φτερά και πούπουλα.
«Μα είδες τιτσιρκόν; Μόνον οι αρτίστες του καμπαρέ εν να φορούν έτσι πράματα», σχολίαζαν η κυρίες Δέσποινα και Πιστού την ώρα που κρεμούσαν στο σχοινί τη μπουγάδα με τα δικά τους βαμβακερά εσώρουχα, να πιάνουν ένα ολόκληρο σχοινί τα δύο, λόγω μεγέθους και αφθονίας του υφάσματος. Τα χρόνια περνούσαν, μπουτίκ και καταστήματα έκλειναν, ενώ άλλα καινούργια έπαιρναν τη θέση τους. Μόνο το κατάστημα με τα σέξι εσώρουχα, φτιαγμένα από διαφανή συνθετικά υφάσματα και νάιλον δαντέλες, φαίνεται πως δεν το άγγιζε καμιά οικονομική κρίση, αφού συνέχισε την πορεία του διά μέσου των χρόνων.
Η ύπαρξή του στο τέλος έμοιαζε ιλαροτραγική, όταν στο ακριβώς απέναντι κτίριο στεγάστηκαν τα γραφεία της Ιεράς Μητροπόλεως της πόλης. Από τότε που ξεκίνησε η συντήρηση του κτιρίου και εν αναμονή των πολεοδομικών αδειών, είχε αρχίσει ένας αγώνα δρόμου ώστε να απομακρυνθεί το εν λόγω κατάστημα από τη συγκεκριμένη τοποθεσία. Δικηγόροι, μεσίτες και μιλημένοι απλοί πολίτες πλησίασαν άπειρες φορές τους ιδιοκτήτες, κάνοντας τους προσφορές με δελεαστικά ποσά ώστε να μετακινήσουν αλλού την επιχείρησή τους. Οι ιδιοκτήτες τούς τόνιζαν πως έχαναν τον καιρό τους και πως δεν σκόπευαν να μετακινηθούν. Αν τους ενοχλούσε ή θεωρούσαν προκλητικό το περιεχόμενο της βιτρίνας, ας μην μετακόμιζαν τα γραφεία ακριβώς απέναντι.
Το κτίριο ανακαινίσθηκε, εγκαινιάστηκε με αγιασμό, και εκεί μετέφεραν τα ιερά τους γραφεία ιερείς, θεολόγοι και οι λοιποί υπάλληλοι οι οποίοι εξέδιδαν άδειες γάμου, εξέταζαν αιτήσεις διαζυγίων και άλλα θέματα τα οποία ενέπιπταν στη δικαιοδοσία της Ιεράς Μητρόπολεως. Ρασοφόροι στα μαύρα και θεολόγοι περνούσαν καθημερινά από το δρoμάκι αυτό με χαμηλωμένο βλέμμα μπροστά από τη βιτρίνα, οι ντελιβεράδες στα μοτοποδήλατά τους ελάττωναν ταχύτητα και ηλικιωμένοι περνούσαν με μια ανεπαίσθητη σπίθα να ανάβει στο μάτι τους.
Το κατάστημα που έβγαζε μάτι ολόχρονα με τη βιτρίνα του, τον μήνα Φεβρουάριο προκαλούσε εξόφθαλμο στους περαστικούς με τη φαντασμαγορική διακόσμηση και τα αστραφτερά προκλητικά εσώρουχα, εν αναμονή της καταναλωτικής και αιρετικής γιορτής του ξενόφερτου Αγίου Βαλεντίνου, που γιόρταζαν πλέον οι κάτοικοι του απομακρυσμένου νησιού εκεί πέρα στο ανατολικότερο άκρο της Μεσογείου. Κανείς άλλωστε δεν ξεφεύγει από την εισβολή του marketing.
Έτοιμη να πάρει φωτιά η βιτρίνα με τα κόκκινα εσώρουχα, κάποια από τα οποία δεν ξεχώριζες αν ήταν κανονικά ή αποκριάτικα, αν έβγαιναν από βιβλία του Λεοπόλδου Μαζόχ ή του Μαρκησίου ντε Σαντ. Κάποτε οι γιαγιάδες μας διερωτούνταν, «Μα ποιος φορεί έτσι πράματα αλλά τζαι γιατί να τα φορεί;». Όσο πλησιάζουμε κι εμείς την ηλικία τους κάνουμε παρόμοιες ερωτήσεις. Η χυδαιότητα και η κακογουστιά, που τα χαρακτηρίζει, δεν σκοτώνουν μόνο τον ερωτισμό αλλά και την ίδια την επιθυμία. Και όμως για να στέκει εκεί το κατάστημα ακάθεκτο για δεκαετίες, πάει να πει πως πουλάει καλύπτοντας τις ανάγκες των πελατών και καταναλωτών, εν αντιθέσει με τόσα άλλα στην περιοχή που έβαλαν λουκέτο.
Μήνας Φεβρουάριος, διπλή γιορτή φέτος, αφού η γιορτή των ερωτευμένων συμπίπτει με τα καρναβάλια. Το καταστηματάκι, προτού καλά-καλά προλάβει να αφαιρέσει τα χριστουγεννιάτικα λαμπιόνια και τα φτερά αγγέλων, έπιασε πάλι τους στολισμούς με φτερά και πούπουλα. Επικρατεί το απέραντο κόκκινο με τα γυναικεία και ανδρικά εσώρουχα που θα μετατρέψουν σε σούργελο όσους τα φορέσουν.
Μα είναι Απόκριες και όλα επιτρέπονται. Άντρες περιμένουν τη μέρα αυτή για να βγουν στους δρόμους με γυναικεία ρούχα και ψεύτικο γυναικείο μπούστο, παρελαύνοντας κορδωτοί και λικνίζοντας τα κορμιά τους στους δρόμους. Γυναίκες μεταμφιέζονται σε χανούμισσες, καλόγριες ή ιερείς με καλυμμαύχια. Μες στο πλήθος που διακατέχεται από αμόκ και τρέχει να γιορτάσει, να λικνιστεί, να τσικνώσει, να υποδεχτεί τον βασιλιά Καρνάβαλο και να παρελάσει, δεν ξεχωρίζεις τέτοιες μέρες αν είναι αληθινές οι καλόγριες και οι ιερείς, που κατευθύνονται στα γραφεία της Ιεράς Μητροπόλεως για να διεκπεραιώσουν μια εργασία ή αν πρόκειται για απλούς πολίτες που μασκαρεύτηκαν έτσι.
«Η ζωή είναι μικρή για να ’ναι θλιβερή μωρό μου
Η ζωή είναι μεγάλη μην την κάνεις καρναβάλι»
(Χάρτινο Τσίρκο, στίχοι: Γιάννης Αγγελάκας, από το ροκ συγκρότημα «Τρύπες»)
Υ. Γ. Το παρόν κείμενο αποτελεί προϊόν μυθοπλασίας. Τα πρόσωπα, τα ονόματα και οι καταστάσεις είναι φανταστικά, οποιαδήποτε ομοιότητα είναι συμπτωματική και δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.
dena.toumazi@gmail.com
