Μια τελευταία προειδοποίηση προς το καθεστώς των μουλάδων ή μετράμε πλέον ανάποδα μέχρι το αμερικανικό χτύπημα στο Ιράν;

Στο Ισραήλ οι εκτιμήσεις μιλούν για το δεύτερο. Η χώρα έχει τεθεί σε συναγερμό όχι μόνο στρατιωτικά αλλά και σε επίπεδο υπηρεσιών πολιτικής προστασίας, καθώς η εκτίμηση είναι πως, εάν υπάρξει χτύπημα, ο πρώτος στόχος θα είναι το εβραϊκό κράτος, ακόμα και στην περίπτωση που το Ισραήλ δεν μετάσχει στην επίθεση.

Το τελευταίο, όμως, δεν το εγγυάται κανείς.

Δεδομένης της απόστασης που χωρίζει Τεχεράνη – Ουάσινγκτον, ή ορθότερα της άρνησης του καθεστώτος να συζητήσει το βαλλιστικό του πρόγραμμα αλλά και τη διακοπή της οργάνωσης και της χρηματοδότησης της τρομοκρατίας στη Μέση Ανατολή — από τους Παλαιστίνιους στη Γάζα και τη Δυτική Όχθη μέχρι τους Χούθι στην Υεμένη και από τις σιιτικές πολιτοφυλακές του Ιράκ μέχρι τη Χεζμπολάχ στο Λίβανο — το πρώτο σενάριο λέει πως οι ΗΠΑ κάνουν μια τελευταία κίνηση πειθαναγκασμού της Τεχεράνης πριν από την επίθεση.

Σε μια τέτοια γραμμή κινήθηκε και η εκπρόσωπος του Λευκού Οίκου, Καρολάιν Λέβιτ. Δήλωσε ότι «υπάρχουν πολλοί λόγοι για επίθεση στο Ιράν», για να προσθέσει πως ο Ντόναλντ Τραμπ «έχει πει ότι η διπλωματία είναι η πρώτη επιλογή και έχει επιδείξει σεβασμό». «Αν υπάρξει συμφωνία, αυτό θα είναι σοφό. Ο πρόεδρος θα πράξει ό,τι είναι καλύτερο για τις ΗΠΑ, τον στρατό μας και τον αμερικανικό λαό», πρόσθεσε η Λέβιτ.

Εάν το Ιράν κάνει πίσω, αυτό θα παρουσιαστεί ως μία τεράστια επιτυχία του Τραμπ. Άλλωστε, στόχος του είναι πρωτίστως να ακούγεται — από τον ίδιο συνήθως, αλλά ακούγεται — ότι όταν λέει κάτι οι υπόλοιποι τον ακούνε και έτσι λύνει τα προβλήματα. Το MAGA (Make America Great Again) δεν αφορούσε μόνο το εσωτερικό αλλά και το εξωτερικό, ειδικά μετά την περίοδο Μπάιντεν, όπου οι πάντες θεώρησαν ότι το άστρο των ΗΠΑ ως υπερδύναμης είχε δύσει. Το τελευταίο οφείλει κανείς να του το πιστώσει, έστω και εάν το MAGA του μέσου όρου των οπαδών του, κομψά ειπωμένο.

Εδώ, όμως, μπαίνει και ο παράγοντας «Τεχεράνη». Δεν μιλάμε για σκληρούς δικτάτορες απλώς. Μιλάμε για ένα τσούρμο παρανοϊκών, το οποίο, στο πρότυπο των Μπολσεβίκων, δεν έκανε την επανάσταση ως τέτοια αλλά ένα πραξικόπημα. Η επανάσταση στο Ιράν πέτυχε εν πολλοίς με τη δουλειά άλλων — αριστεροί, διανοούμενοι, αντικαθεστωτικοί, δημοκρατικοί κ.ά. — οι οποίοι δεν είχαν φανταστεί καν ότι αυτό που θα ερχόταν θα ήταν η πιο κτηνώδης θεοκρατία της σύγχρονης εποχής και τους οποίους κατόπιν οι χομεϊνικοί καθάρισαν μαζικά και δια συνοπτικών διαδικασιών.

Όσοι πρόλαβαν να φύγουν, όπως έκανε και ο ίδιος ο πρώτος Πρόεδρος του Ιράν μετά την ανατροπή του Σάχη, ο Αμπολχασάν Μπανί Σαντρ, έφυγαν. Μισό αιώνα μετά, όμως, οι συνεχιστές αυτού του καθεστώτος, με τις παρανοϊκές αντιλήψεις — κυρίαρχη των οποίων είναι πως ο Ανώτατος Θρησκευτικός Ηγέτης λαμβάνει οδηγίες από έναν προφήτη-φάντασμα και εκείνος από τον Αλλάχ — είναι δύσκολο να δεχθούν την όποια, ταπεινωτική εκ των πραγμάτων, συνθηκολόγηση με τον «Μεγάλο Διάβολο», όπως αποκαλούν τις ΗΠΑ. Συνεπώς, οι πιθανότητες είναι πως θα χάσουν και αυτή την ευκαιρία.

Το δεύτερο σενάριο είναι πως η Ουάσινγκτον, θεωρώντας ότι δεν υπάρχει περιθώριο, θα χτυπήσει άμεσα. Η εκτίμηση στο Ισραήλ είναι πως ο Τραμπ θα αποφασίσει για παρατεταμένη αμερικανοϊσραηλινή ή μόνο αμερικανική επίθεση, με στόχο τα βαλλιστικά πυραυλικά συστήματα αλλά και ενδεχόμενη προσπάθεια ανατροπής του καθεστώτος. Στην κυβέρνηση Τραμπ, άλλωστε, επικρατεί η αίσθηση ότι οι Ιρανοί προσπαθούν να κερδίσουν χρόνο και να παραπλανήσουν τις ΗΠΑ. Διπλωματική πηγή που επικαλείται το Al Jazeera δήλωσε ότι «η αμερικανική υπομονή απέναντι στις ιρανικές καθυστερήσεις μπορεί να εξαντληθεί ταχύτερα απ’ όσο νομίζει η Τεχεράνη», ενώ δορυφορικές εικόνες δείχνουν ότι το Ιράν οχυρώνει εγκαταστάσεις ενόψει πιθανής επίθεσης.

Είτε με τον έναν τρόπο είτε με τον άλλον, εάν γίνει η επίθεση, το σίγουρο είναι πως δεν θα περιοριστεί σε ένα χτύπημα ή σε ένα κύμα χτυπημάτων. Ειδικοί στο Ισραήλ εκτιμούν ότι μια ενδεχόμενη επίθεση μπορεί να κρατήσει ακόμη και εβδομάδες, κάτι που θα δικαιολογούσε και τον τεράστιο αριθμό δυνάμεων που συγκέντρωσαν στην περιοχή οι Αμερικανοί.

Η ελπίδα το καθεστώς του Ιράν να λογικευτεί και να αποφευχθούν τα χειρότερα είναι μεγάλη, τόσο στο Ισραήλ όσο και παντού.

Πάνω της, όμως, πολύ δύσκολα μπορεί κανείς να στοιχηματίσει.