Περιβαλλόμαστε από αυτούς. Τους ξέρουμε καλά. Και από την καλή και από την ανάποδη. Μικρός ο τόπος μας, που να κρυφτείς;
Χτες, ήσουν με εκείνους. Τι άλλαξε σήμερα και είσαι με αυτούς; Σε έπεισαν οι πολιτικές τους; «Μάλιστα». Και σε απογοήτευσαν οι θέσεις των άλλων που υποστήριζες ως τώρα; «Μάλιστα. Καλά τα λες. Μου αρέσεις».
Και πάνω που ετοιμάζομαι να τον πω «κομπογιαννίτη», επιστρατεύω τη φίλη μου της Τεχνητής Νοημοσύνης (ΑΙ τα αρχικά της, Ακέραιη και Ικανή) και την ερωτώ μήπως είμαι άδικος με τους χαρακτηρισμούς μου για αυτούς που βλέπω με ύφος σοβαρό στις αφίσες στους δρόμους και ανακατεύονται τα έντερά μου;
«Οι φράσεις “τυχάρπαστος” και “όπου φυσάει ο άνεμος”, περιγράφουν ανθρώπους χωρίς σταθερές αρχές, ευκαιριακούς ή ασταθείς».
Και επιπλέον σημειώνει ότι «ο τυχάρπαστος είναι ένας ανάξιος άνθρωπος, κάποιος, μάλιστα, που αναδείχθηκε τυχαία».
Υπάρχουν κι άλλοι δύο χαρακτηρισμοί, που νομίζω ότι πρέπει να συμπεριλάβεις και αυτούς στο άρθρο σου. Γράφε:
Καιροσκόπος και οπορτουνιστής.
Το πρώτο το ξέρω. Το δεύτερο, για φώτισέ με:
«Οπορτουνιστής είναι κάποιος που προσαρμόζεται ανάλογα με το συμφέρον του».
Κοιτάξτε, για να μιλήσουμε πιο σοβαρά: Το να αρπάζει κάποιος μια ευκαιρία, που να πιστεύει ότι θα αναδείξει τις δυνατότητές του και θα του κάνει καλό, είναι απολύτως θεμιτό.
Στην πολιτική, όμως, που δεν αφορά μόνο εκείνον που την ασκεί ή την υπηρετεί, δεν μπορούμε να ασχολούμαστε με ανθρώπους που δεν παρουσιάζουν τον εαυτό τους με απόλυτη διαύγεια.
Οι ιδεολογίες, όσα και να είναι τα τρωτά τους, δημιουργούνται από υπαρκτές ανάγκες των ανθρώπων να στερεώσουν μέσα τους, όχι δογματικά αλλά πολύ ελεύθερα και με ανοικτό μυαλό, εκείνο που θεωρούν ότι αξίζουν να υποστηρίξουν. Αν όχι και να αγωνιστούν για αυτό.
Χωρίς ιδεολογικό υπόβαθρο (που και αυτό, στις μέρες μας, το έχουμε καταντήσει «κουρέλι»), δεν μπορείς να πας πουθενά.
Στην Πολιτεία μας, έχουν ξεφυτρώσει κατά καιρούς πολλά φυντάνια, που, δυστυχώς, (ή και ευτυχώς) δεν εξελίχθηκαν σε καλά βλαστάρια. Κάποια δεν άντεξαν στις δύσκολες καιρικές συνθήκες.
Και άλλα, συνυφασμένα με την ιστορία μας, κομμάτι του πολιτισμού και της καθημερινής μας διατροφής, έχουν να αντιμετωπίσουν έναν εχθρό διαβολεμένο, που σκοτώνει.
Είναι ο δάκος, το πιο καταστροφικό έντομο-εχθρός της ελιάς. Ένα μικρό δίπτερο έντομο (μύγα) που προσβάλλει αποκλειστικά τον καρπό της ελιάς, προκαλώντας σοβαρές ζημιές στην παραγωγή και υποβαθμίζοντας την ποιότητα του ελαιολάδου.
Κάντε τη συσχέτιση αυτού, με όσα αναφέρομαι πιο πάνω. Και νομίζω, ελπίζω να συμφωνούμε για τους δάκους της πολιτικής!…
Και ένα τελευταίο για τον δρόμο, όπως λένε οι ωραίοι τύποι που έχουν ξεμείνει στο μπαρ: Βεβαίως, είναι σημαντική η επίσκεψη του Εμανουέλ Μακρόν και του Κυριάκου Μητσοτάκη στην Κύπρο. Άμα διαβάζω, όμως, ή ακούω κιόλας «τίτλους» όπως «Λευκωσία: Δείγμα αναβάθμισης της υπόστασης της Κυπριακής Δημοκρατίας», αναστατώνομαι.
Δεν φεύγει ποτέ από επάνω μας αυτός ο «χωριάτικος δάκος», που κατατρώει τη σοβαρότητα και κάνει μεγάλο κακό στον τόπο μας!
Ναι. Είναι σημαντική η συνάντηση Μακρόν και Μητσοτάκη με τον Χριστοδουλίδη. Αλλά η σοβαρή πολιτική θέλει σύνεση και λιγότερα λόγια.
