Πληροφορηθήκαμε ότι μαθητές πέταξαν φιάλη νερού σε οδηγό σχολικού λεωφορείου, με αποτέλεσμα τη διακοπή του δρομολογίου για περίπου μία εβδομάδα. Κλήθηκε η αστυνομία και αφού οι υπεύθυνοι μαθητές ταυτοποιήθηκαν, τους απαγορεύτηκε η επιβίβαση στο συγκεκριμένο λεωφορείο.
Προηγουμένως, καθώς οδηγός μαθητικού λεωφορείου άφηνε μαθητές, κάποιος φέρεται να του έριξε κροτίδα. Στο σημείο έσπευσε Αστυνομία, την οποία ειδοποίησε άμεσα ο οδηγός του λεωφορείου, που το είχε ακινητοποιήσει.
Για ακόμη μια φορά σχολικό λεωφορείο έγινε στόχος επίθεσης.
Τίθενται θέματα ασφαλείας των ίδιων των μαθητών, αλλά και των οδηγών σχολικών λεωφορείων μετά τα επαναλαμβανόμενα περιστατικά.
Οι παραβάτες είναι μαθητές δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης.
Τίθεται το ερώτημα, μόνο στους οδηγούς λεωφορείων συμπεριφέρονται έτσι;
Στις σχολικές αίθουσες είναι αγγελάκια;
Πώς άραγε συμπεριφέρονται στους εκπαιδευτικούς;
Αν συμπεριφέρονται ανάλογα γιατί τα περιστατικά δεν βλέπουν το φως της δημοσιότητας;
Μήπως αποκρύβονται και οι αρμόδιοι να τα αναδείξουν στα ΜΜΕ υπνώττουν!
Δημοσιεύτηκε (16/2/2026) στο Φιλελεύθερο άρθρο της Ψυχολόγου, διδάκτορα Εξελικτικής-Σχολικής ψυχολογίας Ανδρονίκης Θεοδοσίου- Τρυφωνίδου κάτω από τον εύγλωττο τίτλο «Η έδρα υπό πολιορκία: Υπόθεση Χρηστίδου». Παραθέτω αποσπάσματα:
«Στις σύγχρονες σχολικές αίθουσες, εκεί όπου η μετάδοση της γνώσης οφείλει να συναντά τη διάπλαση του ήθους, η σιωπή του σεβασμού φαίνεται πως έχει αντικατασταθεί από έναν οξύ θόρυβο συστηματικής απαξίωσης. Η περίπτωση της Σοφίας Χρηστίδου δεν συνιστά απλώς ένα μεμονωμένο περιστατικό σχολικής αντιπαράθεσης, αλλά λειτουργεί ως χαρακτηριστικό παράδειγμα μιας βαθύτερης κοινωνικής παθογένειας: της στοχοποίησης και της συμβολικής ή ψυχολογικής πίεσης που δύναται να ασκηθεί εις βάρος του εκπαιδευτικού από τους ίδιους τους μαθητές του.
… Σήμερα, ο παιδαγωγός δεν αντιμετωπίζεται πλέον ως ηθικό πρότυπο ή καθοδηγητής, αλλά ως ένας αναλώσιμος πάροχος υπηρεσιών σε μια αγορά αποτελεσμάτων, εκτεθειμένος στην αυθαιρεσία εκείνων που οφείλει να νουθετήσει.
Η δυναμική της εξουσίας μέσα στην τάξη έχει υποστεί μια βίαιη ανατροπή. …Ο μαθητής, οπλισμένος με την κάμερα ενός κινητού τηλεφώνου, μετατρέπεται σε έναν διαρκή επιτηρητή που μπορεί να διαπομπεύσει, να γελοιοποιήσει ή να εκβιάσει τον διδάσκοντα στον ψηφιακό χώρο. …Θυματοποίηση των εκπαιδευτικών οδηγεί σε μια προϊούσα επαγγελματική εξουθένωση. …Ο φόβος της στοχοποίησης και η έλλειψη οριοθέτησης από το οικογενειακό περιβάλλον. …Εάν επιτρέψουμε στον εκπαιδευτικό να λυγίσει υπό το βάρος του εκφοβισμού τότε ποιο εκπαιδευτικό και ηθικό μέλλον οικοδομούμε για τα παιδιά μας;»
Έγινε αναφορά στο θάνατο, από εγκεφαλικό, της 57χρονης καθηγήτριας Λυκείου, Σοφίας Χρηστίδη, στη Θεσσαλονίκη. Η γυναίκα βίωνε μια δύσκολη κατάσταση στο σχολείο που εργαζόταν. Η Χρηστίδη ήταν καλά καταρτισμένη στον τομέα της αφού κατείχε διδακτορικό, μεταδιδακτορική διατριβή, τρία μεταπτυχιακά και πολυετή εμπειρία, χωρίς να έχει αντιμετωπίσει κανένα πρόβλημα όπως ισχυρίστηκαν οι δικοί της.Η καθηγήτρια, λίγες μέρες πριν πεθάνει είχε στείλει 2 υπομνήματα στο υπουργείο Παιδείας αναφέροντας συγκεκριμένα περιστατικά σχολικού εκφοβισμού στα οποία υπόκειτο ζητώντας βοήθεια (της πέταγαν μπουκάλια με νερό και βιβλία όταν γύρναγε, την ύβριζαν χυδαία). Αντί βοήθειας, την παρέπεμψαν σε ψυχιατρική εξέταση με σκοπό να την απολύσουν. Οι δικοί της κατηγόρησαν ευθέως τη διεύθυνση του σχολείου και τη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση για σοβαρές παραλείψεις αντιμετώπισης της κατάστασης. Η υπόθεση οδηγείται στα δικαστήρια.
Να μου επιτραπεί να εκφέρω άποψη λόγω πολυετούς πείρας. Τα περισσότερα σχολεία προσπαθούν να αποκρύβουν ανάλογα περιστατικά για να μη «βγει» το όνομα του σχολείου. Όμως, τα παιδιά μιλούν, αποκαλύπτουν τα τεκταινόμενα και στη μικρή μας κοινωνία είναι κοινό μυστικό ότι δεν υπάρχει πειθαρχία στα σχολεία.
Κάποτε οι γονείς παρέδιδαν το παιδί στο δάσκαλο λέγοντας το ανεκδιήγητο «κρέας δικό σου, κόκκαλα δικά μου», που σημαίνει «δικαιούσαι» να το δέρνεις για νουθεσία. Υπήρχε σεβασμός προς το πρόσωπο του εκπαιδευτικού και από την κοινωνία και από τους μαθητές. Σήμερα, μας προκύπτει θέμα σχολικής βίας τόσο μεταξύ μαθητών όσο και απέναντι των εκπαιδευτικών μας. Είναι κοινό μυστικό ότι υπάρχει bullying στα σχολεία.
Ευτυχώς που υπάρχουν ακόμα δυναμικοί και αξιόλογοι διευθυντές που επιβάλουν την τάξη για τη σωστή λειτουργία του σχολείου.
Όμως, δεν ισχύει αυτό για όλα τα σχολεία.
Φτάσαμε από το ένα άκρο στο άλλο όσο αφορά την πειθαρχία.
Πώς τα καταφέραμε;
Η δική μου εξήγηση. Ξαφνικά μας προέκυψε η Επίτροπος Παιδιού, μια δικηγόρος χωρίς γνώσεις παιδαγωγικών. Γύριζε τα σχολεία και εξηγούσε στα παιδιά ότι έχουν δικαιώματα (καλώς) και ότι δεν γίνεται να υπάρχει σωματική τιμωρία (καλώς). Όμως τα παιδιά πρέπει να οριοθετηθούν, να γνωρίζουν ότι στο σχολείο και στην κοινωνία υπάρχουν κανονισμοί και νόμοι στους οποίους πρέπει να υπακούουν. Σταδιακά οι μαθητές γίνονταν και πιο θρασείς και με τους συνδέσμους γονέων που αντί βοηθητικών ρόλων επενέβαιναν στη λειτουργία του σχολείου.
Υπήρξα μάχιμη εκπαιδευτικός για χρόνια. Στα 20 μου χρόνια διορίστηκα σε ιδιωτικό σχολείο να διδάσκω G.C.E. στην 7η τάξη. Είχα ανάγκη να εργαστώ για βιοποριστικούς λόγους. Δεν θα ξεχάσω την πρώτη μέρα όταν στάθηκα μπροστά σε 40 αγόρια να διδάξω φυσική. Τότε, όμως, ήταν άλλοι καιροί.
Στη σημερινή εποχή δεν υπάρχει τάξη με 40 μαθητές, περίπου 20 μαθητές ανά τάξη, ενώ στα επιλεγόμενα μαθήματα 10-12 μαθητές.
Όμως, η πειθαρχία και ο σεβασμός δεν είναι το μόνο πρόβλημα των σχολείων.
Η παραπαιδεία έχει επεκταθεί σε μικρές τάξεις, μέχρι το δημοτικό. Δηλαδή, τα παιδιά σχολνούν κανονικά το μεσημέρι και μετά αρχίζουν τα ιδιαίτερα μαθήματα όλο το απόγευμα. Υπολογίζεται ότι ένας καθηγητής που ασχολείται με ιδιαίτερα μαθήματα μπορεί να κερδίζει μέχρι €10-12.000 το μήνα αφορολόγητα.
Όμως, ασχολείται κανείς;
