«Ορισμένοι Ρομά ζουν σε σπίτια στις ελεύθερες περιοχές που εγκαταλείφθηκαν από τους αρχικούς Τουρκοκύπριους ιδιοκτήτες τους, ενώ άλλοι ζουν σε προκατασκευασμένα σπίτια σε ειδικά διαμορφωμένους οικισμούς σε αγροτικές και διαχωρισμένες περιοχές», είπε ο δρ Λοίζος Συμεού καθηγητής Κοινωνιολογίας της Εκπαίδευσης στο Ευρωπαϊκό Πανεπιστήμιο Κύπρου, μιλώντας πριν δύο χρόνια σε εκδήλωση του Σωματείου Ρομά και Φίλων στη Λεμεσό με την ευκαιρία της Παγκόσμιας Ημέρας Ρομά που είναι η 8η Απριλίου κάθε έτους. Αναφέρθηκε επίσης στη μαζική μετακίνηση πολλών Ρομά από τα κατεχόμενα στις ελεύθερες περιοχές – ιδιαίτερα στις τουρκοκυπριακές συνοικίες της Λεμεσού και της Πάφου – μετά τον Απρίλη 2003 που άνοιξαν τα οδοφράγματα.
Εκείνη την περίοδο έκανα ρεπορτάζ για αρκετές οικογένειες Ρομά, οι περισσότερες νεαρά πολύτεκνα ζευγάρια μαζί με τα παιδιά και τους γονείς τους. Μερικοί μιλούσαν με σπασμένα ελληνικά εκφράζοντας την ελπίδα για μια καλύτερη ζωή, καθώς τα μικρά παιδιά, μας παρατηρούσαν καθισμένα σε κουβέρτες απλωμένες καταγής ή πηγαινοέρχονταν ξυπόλυτα με τα μπιμπερό στο στόμα. Οι μεγαλύτεροι σε ηλικία ήταν συνήθως αμήχανοι μπροστά στην αλλαγή και τις νέες απαιτήσεις – άνθρωποι που είχαν μάθει να ζουν με τα ελάχιστα, ένα κομμάτι ψωμί και δυο ελιές την ημέρα. Αλλά και με τα…μέγιστα, την ελευθερία από τα δεσμά της ιδιοκτησίας.
Κάποιοι έμειναν κι αξιοποίησαν ευκαιρίες προσαρμογής, εργασίας και ένταξης, μέσα σε ένα περιβάλλον συχνά εχθρικό. Ένας υποψήφιος βουλευτής είχε βγει τότε στο κομματικό του μπαλκόνι φωνάζοντας ότι «δεν έπρεπε να γίνονται αποδεκτοί οι κκιλίντζιροι στις ελεύθερες περιοχές. Είμαι σίγουρος – πρόσθεσε – ότι όταν έρθουν εδώ οι αθίγγανοι από τα κατεχόμενα, θα ριζώσουν με όλες τις δυσμενείς συνέπειες. Οι αθίγγανοι κατ’ εμένα είναι το χειρότερο κομμάτι της κοινωνίας».
Οι αθίγγανοι κατ’ αυτόν λοιπόν είναι το χειρότερο κομμάτι της κοινωνίας. Ενώ βέβαια οι δημαγωγοί είναι το…καλύτερο – και ο ίδιος είναι προφανώς η λαμπρή ενσάρκωση του καλύτερου!
