Το αστυνομικό ρεπορτάζ αναφέρει ότι συνελήφθη τις προάλλες και δεύτερος άντρας στο πλαίσιο διερεύνησης υπόθεσης κατάσχεσης μεγάλης ποσότητας κοκαΐνης και βρίσκεται σε διαδικασία παραπομπής στο Κακουργιοδικείο Λεμεσού κατηγορούμενος για κατοχή και εμπορία ναρκωτικών. Στο ρεπορτάζ, βέβαια, δεν αποτυπώνεται τίποτε από τη σπαταλημένη ζωή αμέτρητων νεαρών θυμάτων των ναρκεμπόρων. Θυμάτων, συνήθως, προερχόμενων από δυσλειτουργικές οικογένειες που καταφεύγουν στις ουσίες για να καλύψουν εσωτερικά κενά.
«Απ’ το παράθυρο έρχεται η εικόνα του χειμώνα, βροχή που πέφτει, δέντρα που λυγίζουν στο βοριά και συ σκυμμένος πάντα εδώ με χέρια ματωμένα, συζήτηση αρχινάς με τον καθρέφτη σιωπηλά… Τι σου ’δωσε η ζωή καλό για να θυμάσαι, σε πότισε με χάπια ηδονής. Παραμυθένια χρώματα και γεύσεις του θανάτου σε κάθε βήμα σου, σε κάθε σου πνοή».
Άκουσα μετά από καιρό το τραγούδι αυτό, σε εκδήλωση για το θέμα της χρήσης ναρκωτικών. Παρούσα ήταν και η μητέρα νεαρού θύματος που μίλησε ανοικτά για τον γιο της… Διέκοψε συγκινημένη την ανάγνωση της γραπτής ομιλίας της και μας είπε κομπιάζοντας και πίνοντας μικρές γουλιές νερό: «Σίγουρα αυτά που νιώθει μια μάνα, δεν μπορεί να τα γράψει πάνω σε ένα κομμάτι χαρτί… Όπως ξέρετε, πριν λίγα χρόνια έχασα τον γιο μου και είχα πλήρη άγνοια, δεν ήξερα ότι ήταν χρήστης ναρκωτικών…
Με πνίγει ο πόνος και το παράπονο γιατί τότε δεν ήξερα τι ήταν τα ναρκωτικά, δεν είχα δει ποτέ ναρκωτικά. Τώρα, τα πράγματα έχουν αλλάξει προς το καλύτερο. Τότε, εγώ, δυστυχώς, δεν ήξερα πού να αποταθώ για βοήθεια. Τα ταμπού στην κοινωνία μας είναι πολλά. Δεν μπορούσα να πω ότι ο γιος μου ήταν χρήστης ηρωίνης. Και όταν το έμαθα δεν πρόλαβα γιατί κάποιοι άλλοι δεν ήθελαν να τον αφήσουν ζωντανό»…
Λίγες μέρες μετά, την επισκέφθηκα στο σπίτι της και μου περίγραψε τον θάνατο του γιου της μόλις στα 21 του χρόνια από νοθευμένη ηρωίνη. Μου μίλησε για το πώς η ίδια, μετά από αγωνιώδη αναζήτηση τον βρήκε νεκρό στο αυτοκίνητό του ένα μουντό μεσημέρι του χειμώνα: «Θυμάμαι έβρεχε πολύ εκείνη τη μέρα και όταν πέρασα έξω από το Δικαστήριο όπου θα παρουσιαζόταν για μια τροχαία μικροπαράβαση, είδα το αυτοκίνητο του, πρόχειρα παρκαρισμένο με αναμμένη τη μηχανή και τον γιο μου ακίνητο, καθισμένο στη θέση του οδηγού.
Κατέβηκα και πλησίασα με την εντύπωση ότι άκουγε μουσική …το παράθυρο ήταν ανοιχτό, ενώ ήταν σε λειτουργία η θέρμανση και το ραδιόφωνο στο αυτοκίνητο. Πρόσεξα καλύτερα και είδα μελανιασμένα τα χείλη του και κίτρινο το πρόσωπό του. Τον ταρακούνησα αλλά δεν ανταποκρίθηκε …οπότε άρχισα να φωνάζω για βοήθεια…».
