Στην Κύπρο του 2026 – μια εποχή που παλαιότερα ονειρευόμαστε πολύ πιο ανθρώπινη και εξελιγμένη σ’ επίπεδα ποιότητας – βιώνουμε, δυστυχώς μια πολιτισμική έκπτωση, που παραπέμπει σ’ επίπεδα εξευτελισμού και κατρακύλας.
Ακόμα και αυτό που κάποτε αποκαλούσαμε «δημόσιο διάλογο», αναδεικνύοντας κάποια επίπεδα, έχει μεταλλαχθεί σήμερα – το αποδεικνύει περίτρανα η καθημερινότητα – σε μια αρένα συστηματικής ανθρωποφαγίας. Η εξόντωση του αντιπάλου – ει δυνατό σ’ όλες τις φάσεις και εκφάνσεις – παραμένει ως μοναδικό ζητούμενο. Ιδιαίτερα η «δολοφονία χαρακτήρων», δεν αποτελεί πια την εξαίρεση, αλλά ανήχθη μ’ ένα αξιοθαύμαστο τρόπο σε κυρίαρχη πολιτική αλλά και στρατηγική, που διαβρώνει ήθη, αρχές και αξίες. Αυτά τα τελευταία κι αν έχουν υποστεί μια ολική σάρωση και έχουν εξαφανιστεί απ’ όλους τους κώδικες του πολιτισμού και της ζωής.
Τυγχάνει να έχουμε εισέλθει και στην τελική ευθεία ενός προεκλογικού αγώνα, του οποίου το διακύβευμα μπαίνει σε τροχιά σκοπιμοτήτων κομμάτων και προσώπων. Το σκηνικό, δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις, που ο απλός πολίτης το εισπράττει ακόμα πιο ζοφερό. Η πληθώρα των υποψηφίων, αντί να κομίζει προτάσεις ουσίας, αναλώνεται συνήθως σ’ ένα συρφετό αλληλοκατηγοριών. Η επικοινωνιακή υπερίσχυση αντικαθιστά το όραμα και οι όποιες πρόσκαιρες σκοπιμότητες θυσιάζουν στο βωμό των εντυπώσεων ή των σκοπιμοτήτων ακόμα και την έννοια της αξιοπρέπειας. Η ποιότητα, που θα έπρεπε να φέρει το πρόσημο της πραγματικής αλλαγής, όπως την οραματίζεται ο απλός πολίτης, βυθίζεται σε λασπόνερα ανώνυμων και επώνυμων επιθέσεων, που στην καλύτερη περίπτωση εκβάλλουν σε μια γεύση από τα παλιά…
Το δυστύχημα είναι ότι το διαδίκτυο με όλα τα εργαλεία του, λειτουργεί πλέον ως ο απόλυτος επιταχυντής αυτής της παθογένειας. Τα όποια κοινωνικά δίκτυα μετατρέπονται σε οχετούς μίσους, όπου βρίσκει έδαφος και ο όχλος των πληκτρολογίων. Η τοξικότητα που εκπέμπεται ξεπερνά όλες τις κόκκινες γραμμές. Εκκολάπτεται μέσα απ’ αυτό το σκηνικό μια νέα γενιά που μαθαίνει να λειτουργεί μέσω της σύγκρουσης και της απαξίωσης,
Σίγουρα, αν δεν αναχαιτιστεί αυτή η κατρακύλα, το μέλλον προμηνύεται ακόμα πιο εφιαλτικό. Μια κοινωνία που δίνει την αίσθηση ότι τρέφεται από τις σάρκες των μελών της, είναι σίγουρα καταδικασμένη σε πνευματική, ηθική και πολιτισμική χρεοκοπία. Εμφανής η απουσία πραγματικής παιδείας και πολιτικού πολιτισμού, ενώ η απώλεια της εμπιστοσύνης προς κάθε θεσμό, τα αφήνει όλα μετέωρα… Αν, λοιπόν, η «ανθρωποφαγία» παραμείνει σαν ένα άλλο εθνικό μας σπορ, τότε το αύριο μας καθόλου δεν θα είναι συμβατό με μια σύγχρονη ευρωπαϊκή χώρα, αλλά θα οδηγεί σε τοπίο ερειπίων… Ζητείται επειγόντως αλλαγή πλεύσης…
