«Ούτε το όνομα εν ξέρεις ρε κουμπάρε. Αλλά έτσι εν οι Ναζί πάντα, τι να κάμουμε». «Φασίστας είσαι και φαίνεσαι. Είσαι ένας κόκκινος φασίστας. Ένα μικρό σφυροδρεπανάκι είσαι».
Αν κάποιος άκουγε αυτές τις ατάκες χωρίς να γνωρίζει το πλαίσιο, θα νόμιζε ότι παρακολουθεί καβγά σε συνοικιακό καφενείο ύστερα από τρεις ζιβανίες και δύο παρτίδες τάβλι που οδήγησαν σε καβγά. Και όμως. Πρόκειται για τηλεοπτική πολιτική συζήτηση εν μέσω προεκλογικής περιόδου. Πρόκειται για ανθρώπους που ζητούν ψήφο. Που ζητούν εμπιστοσύνη. Που ζητούν να τους παραδώσουμε τη διαχείριση του μέλλοντος μας.
Καλωσορίσατε στον προεκλογικό πολιτικό πολιτισμό των βουλευτικών εκλογών της Κύπρου του 2026. Ένα ατελείωτο ρινγκ. Όλοι εναντίον όλων. Με χαρακτηρισμούς. Προσωπικές επιθέσεις. Ύβρεις. Αλληλοσπαραγμό. ΔΗΣΥ εναντίον ΑΚΕΛ. ΔΗΣΥ εναντίον Οδυσσέα. ΑΚΕΛ εναντίον ΕΛΑΜ. ΑΚΕΛ εναντίον ΔΗΣΥ. ΑΚΕΛ εναντίον Άλμα. ΔΗΚΟ εναντίον Οδυσσέα. Νεοφανείς σχηματισμοί που εμφανίζονται ως δήθεν σωτήρες να τους μιμούνται στο ίδιο τραγικό σκηνικό. Ακόμη και τα απολιτίκ κινήματα.
Μέσα σε αυτή την αιματοβαμμένη αρένα μαχαιρώθηκε η σοβαρότητα. Έσβησε αθόρυβα η άμοιρη και ουδείς μπήκε στον κόπο να προσπαθήσει να της δώσει έστω το φιλί της ζωής. Αυτό που παρακολουθήσαμε δεν ήταν πολιτικός διάλογος. Ήταν πολιτική παρακμή σε λάιβ μετάδοση.
Την ώρα, όμως, που οι πολιτικοί επιδίδονται σε διαγωνισμό τοξικότητας, ο τόπος συνεχίζει να αιμορραγεί. Η ακρίβεια έχει προ πολλού γονατίσει χιλιάδες νοικοκυριά. Ο μισθός για χιλιάδες νοικοκυριά εξαντλείται στα μισά του μήνα. Το σουπερμάρκετ έχει μετατραπεί σε ψυχολογικό τεστ αντοχής. Ο κόσμος μετρά τα ψιλά πριν γεμίσει το καλάθι και αναρωτιέται ποιο βασικό αγαθό θα στερηθεί αυτή τη φορά.
Το στεγαστικό εξελίσσεται σε κοινωνική βόμβα. Νέα ζευγάρια βλέπουν την απόκτηση κατοικίας σαν άπιαστο όνειρο. Τα ενοίκια έχουν μετατραπεί σε μικρές ληστείες με συμβόλαιο. Πτυχιούχοι νέοι επιστρέφουν στην Κύπρο με ελπίδες και φιλοδοξίες για να βρουν μπροστά τους μισθούς που δεν αρκούν ούτε για τα τσιγάρα τους. Όσοι μπορούν, ξαναφεύγουν. Γιατί η πατρίδα είναι ανίκανη να τους κρατήσει.
Την ίδια ώρα, το ρεύμα παραμένει πανάκριβο, λες και στην Κύπρο λειτουργούμε με χρυσές γεννήτριες. Το φυσικό αέριο κατέληξε να κάνει το γεφύρι της Άρτας να ωχριά μπροστά του. Το ακούμε χρόνια, το πληρώνουμε έμμεσα χρόνια, αλλά ακόμη περιμένουμε να το δούμε. Το οργανωμένο έγκλημα αλωνίζει με θράσος, οι εκρήξεις και οι εγκληματικές ενέργειες τείνουν να κανονικοποιηθούν και η κοινωνία παρακολουθεί με μια επικίνδυνη παθητικότητα.
Σε αυτή την σκληρή πραγματικότητα, τι ακούσαμε στην προεκλογική περίοδο; Ποιο ήταν το μεγάλο σχέδιο για την οικονομία; Ποια η σοβαρή πρόταση για το στεγαστικό; Ποιος μίλησε πειστικά για την ασφάλεια, την ενέργεια, τη δημόσια υγεία, την παιδεία, την προοπτική αυτού του τόπου; Ποιος προσπάθησε να εμπνεύσει αντί να διχάσει;
Αντί προτάσεων εισπράξαμε συνθήματα. Αντί επιχειρημάτων λάβαμε κραυγές. Αντί πολιτικής ουσίας πήραμε πολιτική TikTok. Ατάκες των δέκα δευτερολέπτων. Βιντεάκια φτηνού εντυπωσιασμού. Μια προεκλογική εκστρατεία σχεδιασμένη περισσότερο για likes, παρά για να δώσει λύσεις σε έναν κόσμο που ασφυκτιά.
Μετά απορούν γιατί ο κόσμος απομακρύνεται από την πολιτική. Γιατί κυριαρχεί η απογοήτευση, η αδιαφορία, η οργή. Γιατί οι πολίτες γυρίζουν την πλάτη στα κόμματα ή καταφεύγουν σε επιλογές διαμαρτυρίας. Όταν επί εβδομάδες βλέπεις ανθρώπους που διεκδικούν την ψήφο σου να συμπεριφέρονται σαν αντίπαλοι σε σχολική αυλή, πώς να πιστέψεις ότι αύριο θα λύσουν τα προβλήματα σου.
Η διαπίστωση είναι ακόμη πιο πικρή. Μάλλον αυτή η εικόνα δεν είναι παρένθεση. Μάλλον είναι ο καθρέφτης ενός πολιτικού συστήματος που έχει βολευτεί στην επιφάνεια. Που έμαθε να επιβιώνει μέσα από το φανατισμό, τη σύγκρουση και την κατασκευή εχθρών. Ένα σύστημα που φοβάται τον ουσιαστικό διάλογο και προτιμά τη φθηνή πόλωση.
Και ο πολίτης; Μένει πάλι μόνος. Να πληρώνει τον λογαριασμό της δικής τους ανεπάρκειας. Να βλέπει τον μισθό να εξαφανίζεται. Το ενοίκιο να τον πνίγει. Την ανασφάλεια να θεριεύει. Την ελπίδα να μικραίνει.
Οι πολιτικοί μας (πολλοί εξ αυτών) συνεχίζουν ακάθεκτοι το ίδιο κουραστικό έργο. Να αλληλοβρίζονται στα πάνελ. Να ποτίζουν φανατισμό. Να μετρούν likes, ψήφους και κομματικά χειροκροτήματα, λες και ο τόπος δεν βουλιάζει. Την Κυριακή να θυμάστε, θα ξαναβγούν με ύφος σοβαρό να πουν πως «άκουσαν το μήνυμα της κοινωνίας». Εκείνο που επί χρόνια ακούνε αλλά επιλέγουν να γράφουν στα παλαιότερα των υποδημάτων τους…
Η τραγική αλήθεια είναι μία: Η Κύπρος δεν κινδυνεύει μόνο από τα προβλήματα της. Κινδυνεύει από την πολιτική μικρότητα όσων υποτίθεται ότι καλούνται να τα λύσουν. Δυστυχώς, όσο η πολιτική μετατρέπεται σε αρένα φθηνών εντυπώσεων, τόσο ο τόπος θα συνεχίζει την κατρακύλα του.
