Το 2026 μπορεί ένα κόμμα να θεωρεί ιδιοκτησία του, στελέχη, μέλη ακόμη και οπαδούς; Μπορεί. Αλλά, μάλλον, δεν καταλαβαίνουν σε ποια εποχή ζούμε. Γιατί αυτό ποτέ δεν ίσχυε, εκτός από ένα στενό κομματικό πυρήνα, που θεωρείτο… ιδιοκτησία του κόμματος. Εκτός από ένα περίγυρο, μικρό ή μεγάλο, που δήλωναν προσήλωση και προσαρμογή. Ήταν τούτο «επιλογή», είτε από φανατισμό είτε από προσωπικό συμφέρον.
Τις τελευταίες ημέρες, λόγω των διεργασιών για αλλαγές στο κυβερνητικό σχήμα, αξιωματούχοι του Δημοκρατικού Συναγερμού φωνάζουν, διαμαρτύρονται, προειδοποιούν μέχρι και απειλούν, επειδή στη δημόσια σφαίρα έχουν συζητηθεί ονόματα προσώπων που προέρχονται από το ΔΗΣΥ για υπουργοποίηση. Τούτο θεωρείται αμάρτημα. Αμάρτημα επειδή βολιδοσκοπήθηκαν και ακόμη χειρότερα εάν αποδέχθηκαν να υπουργοποιηθούν. Το θέμα είναι απλό και δεν χρειάζεται τοξικότητα και προπαντός δεν χωράνε πολιτικοί τραμπουκισμοί. Εάν στέλεχος, μέλος, επιλέξει «εχθρικό» στρατόπεδο, θέτει εαυτόν εκτός. Απλά.
Το αμάρτημα, όμως, έχει προϊστορία. Και η προϊστορία είναι πρωτίστως συναγερμική. Μερικά παραδείγματα για φρεσκάρισμα της μνήμης.
Ο ΔΗΣΥ έγινε κοινοβουλευτικό κόμμα λόγω… αποστασίας! Υπενθυμίζεται ότι στις εκλογές του 1976, λόγω του εκλογικού συστήματος και της συνεργασίας των κομμάτων (ΑΚΕΛ, ΔΗΚΟ, ΕΔΕΚ), ο Δημοκρατικός Συναγερμός έμεινε εκτός Βουλής. Το 1977, ο βουλευτής του ΔΗΚΟ, της εκλογικής περιφέρειας Λευκωσίας, Λεόντιος Ιεροδιακόνου, αποχώρησε από το κόμμα και το 1980 προσχώρησε στο ΔΗΣΥ. Από εκείνη τη στιγμή το κόμμα αυτό απέκτησε κοινοβουλευτική παρουσία.
Τον Νοέμβριο του 1997, το Δημοκρατικό Κόμμα αποφάσισε να αποχωρήσει από την κυβέρνηση Κληρίδη. Ταυτόχρονα ζήτησε από τους υπουργούς που προέρχονταν από το κόμμα να παραιτηθούν. Οι υπουργοί Εσωτερικών, Ντίνος Μιχαηλίδης και εργασίας Ανδρέας Μουσιούτας, επέλεξαν να παραμείνουν στην κυβέρνηση Κληρίδη.
Υπάρχουν κι άλλα παραδείγματα μετακινήσεων, που θα μπορούσαν να καταγραφούν, που δεν αφορούν μόνο το Δημοκρατικό Συναγερμό. Όπως υπάρχουν και οι προεκλογικές μεταγραφές και μετακινήσεις. Αυτά γίνονται, κι ας ενοχλούν. Και από όλους. Το θέμα είναι πως όλοι αξιοποιούν όλους, γιατί οι ιδεολογικές διαφορές έχουν ισοπεδωθεί από τους ίδιους.
Στο κόμμα των καθολικώς διαμαρτυρόμενων, έχουν και κοντή μνήμη. Ξεχνούν πως πέρασαν το φράκτη το 2023, μεταξύ πρώτου και δεύτερου γύρου των προεδρικών, και τροφοδότησαν το επιτελείο του ΑΚΕΛ με μητρώα του κόμματος. Το έκαναν για να αντιμετωπίσουν τον… κοινό εχθρό, τον Νίκο Χριστοδουλίδη. Τότε δεν ήταν… αμάρτημα, αλλά πολιτική επιλογή και πράξη. Βέβαια, δεν είχαν τα κότσια να το κάνουν δημόσια και επίσημα.
Όχι τώρα, αλλά διαχρονικά, δεν υπάρχουν πιστοποιητικά ιδιοκτησίας ανθρώπων. Στη δημοκρατία οι άνθρωποι είναι ελεύθεροι να πράξουν ό,τι θέλουν. Μπορεί να ασκηθεί κριτική για πράξεις, ενέργειες, επιλογές, όχι όμως να επιχειρείται η… τρομοκράτηση όσων «δεν συμμορφώνονται προς τα υποδείξεις». Δεν είμαστε στην εποχή των παιδονόμων. Ή μήπως για κάποιους στην Πινδάρου ( και αλλού για να είμαστε σωστοί), είμαστε σε εκείνη την εποχή. Και υπάρχουν και αξιωματούχοι, που έχουν αναλάβει ρόλο παιδονόμων. Στον ΔΗΣΥ δεν είναι δύσκολο να εντοπισθούν οι παιδονόμοι!
Τα κόμματα, χρόνια τώρα δεν μπορούν να τραβήξουν τους πολίτες από το μανίκι, όπως τραγουδούσε ο Νίονιος. Δεν το διαπίστωσαν τούτο, όλα τα κόμματα, από τη μείωση των ποσοστών τους στις εκλογές; Το γνωρίζουν, αλλά δεν πράττουν οτιδήποτε γιατί και η πτωτική τάση, η φθορά, τους συντηρεί στις καρέκλες και στα… ωραία της εξουσίας. Αυτή είναι η κοντόφθαλμη πολιτική όσων δεν αντιλαμβάνονται πως όλα αλλάζουν γύρω τους εκτός από τους ίδιους.
*Παιδονόμος: το άτομο στο οποίο έχει ανατεθεί η επιτήρηση των παιδιών σε εκπαιδευτήριο, οικοτροφείο κτλ. (Λεξικό της Κοινής Νεοελληνικής).
Στην αρχαία Ελλάδα —κυρίως στην αρχαία Σπάρτη—είχαν την ευθύνη για την εποπτεία, τη δημόσια τάξη και τη βασική εκπαίδευση των παιδιών.
