Όχι, δεν ήταν έντιμος ο αγώνας της συναγερμικής ηγεσίας στις βουλευτικές

Είναι η άποψη της στήλης -και την γράψαμε την επομένη των εκλογών– ότι ο αντιπρόεδρος του ΔΗΣΥ Γιάννης Καρούσος διάβασε λάθος τα αποτελέσματα των βουλευτικών για το κόμμα του.

Συμπεριφέρθηκε σαν έξαλλος φοιτητής σε εκλογική συνέλευση παρά σαν ώριμο πολιτικό στέλεχος.

Φάνηκε από την επομένη της κάλπης ότι ο κ. Καρούσος πίστεψε πως ο διχασμός μέσα στον ΔΗΣΥ ήταν ένας εφιάλτης που πέρασε, επειδή το κόμμα κατάφερε να μαζέψει ένα μεγάλο ποσοστό των ψηφοφόρων που το επέλεγαν κατά καιρούς και -ακόμα πιο λανθασμένα- πως όλους αυτούς τους ψηφοφόρους θα τους κουβαλούσε και στις προεδρικές εκλογές.

Ο κ. Καρούσος και άλλοι μέσα στον Συναγερμό νόμισαν -και το έλεγαν τότε- πως, με το ποσοστό που εξασφαλίστηκε στις βουλευτικές εκλογές, ο ΔΗΣΥ… ήταν ήδη στον δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών του 2028.

Πώς γίνεται έξυπνοι και ικανοί άνθρωποι να πέφτουν τόσο πολύ έξω; Γίνεται. Πώς και γιατί είναι άλλο θέμα.

Ο κ. Καρούσος λέει σήμερα πως πρέπει να ξεχωρίσουν τα αρνιά από τα ερίφια (οι «πιστοί» και οι «προδότες») και ο ΔΗΣΥ, ως αντιπολίτευση (σαν αντιπολίτευση μάλλον, γιατί πρόκειται για έναν ρόλο που δεν κολλά στα πραγματικά δεδομένα που ζούμε την τελευταία τριετία) να δώσει έντιμα τον προεκλογικό αγώνα, με δικό του υποψήφιο, με στόχο να επανέλθει στην προεδρία.

Ναι, όλοι θέλουμε όλα τα κόμματα να δίνουν έντιμα τους πολιτικούς και προεκλογικούς αγώνες για να πετύχουν τους στόχους τους.

Όμως, πόσο έντιμα έδωσε τον προεκλογικό αγώνα του ο ΔΗΣΥ στις βουλευτικές εκλογές;

Πόσο έντιμο ήταν να χαμηλώσουν όλοι στον ΔΗΣΥ -καιροσκοπικά- τους υποτιθέμενους αντιπολιτευτικούς τόνους, να επισημαίνουν μέρα – νύχτα την ανάγκη η Κύπρος να πάει μπροστά μέσα από τη συνεργασία Κυβέρνησης και Βουλής και να υπερτονίζουν την αξία της συνεργασίας του ΔΗΣΥ με τη συμπολίτευση και της απομόνωσης των μηδενιστών, για να περάσουν κρίσιμα νομοσχέδια και να παραμείνει η χώρα σε πορεία ανάπτυξης και προόδου;

Ο ΔΗΣΥ δεν συμπεριφέρθηκε σαν αντιπολιτευτικό κόμμα στις βουλευτικές εκλογές. Και καλά έκανε. Και αποκόμισε εκλογικό όφελος. Αλλά το έκανε για να ξεγελάσει νυν και πρώην συναγερμικούς που στήριξαν και στηρίζουν την Κυβέρνηση Χριστοδουλίδη.

Ο κ. Καρούσος ξέχασε τάχα και διέγραψε την υποκριτική και ψεύτικη μεταμόρφωση της συναγερμικής ηγεσίας στις βουλευτικές εκλογές, που αποσκοπούσε στην επαναπροσέγγιση των χιλιάδων Συναγερμικών ψηφοφόρων που ψήφισαν Χριστοδουλίδη και τον στηρίζουν και σήμερα.

Ο κ. Καρούσος μάλλον πίστεψε τότε, μέσα στον ενθουσιασμό της εκλογικής νίκης του ΔΗΣΥ, σημαντικό μέρος της οποίας ανήκε στους υποστηρικτές του κ. Χριστοδουλίδη και στον ίδιο τον Πρόεδρο, πως εκείνη η υποκριτική μεταμφίεση της ηγεσίας του ΔΗΣΥ δεν υπήρχε κανένας λόγος να συνεχιστεί: Ο ΔΗΣΥ παρέμεινε πρώτο κόμμα, απέφυγε τον καταποντισμό που προέβλεπαν πολλές δημοσκοπήσεις, εξασφάλισε ένα ποσοστό που, όπως ομολόγησε τη νύχτα των εκλογών ο Ονούφριος Κουλλάς, κανένας δεν το περίμενε και την επομένη των εκλογών ο ΔΗΣΥ θα μπορούσε -πίστευε ο κ. Καρούσος και άλλοι σαν αυτόν- να ξαναψηλώσει τους τόνους και να ξαναγίνει αντιπολίτευση χωρίς αιτία, ώστε μέχρι το 2028 να φθείρει την Κυβέρνηση και τον κ. Χριστοδουλίδη.

Συγνώμη, κ. Καρούσο, είναι αυτό έντιμος πολιτικός αγώνας; Να θέλεις να καρπωθείς ενόψει βουλευτικών τις επιτυχίες της Κυβέρνησης, να τις καρπώνεσαι προσεγγίζοντας τους συναγερμικούς ψηφοφόρους του κ. Χριστοδουλίδη και την επομένη να υποδύεσαι τη σοβαρή και υπεύθυνη αντιπολιτευτική δύναμη, που θα διεκδικήσει την επάνοδο στην εξουσία;

Όχι, δεν ήταν έντιμος ο αγώνας της συναγερμικής ηγεσίας στις βουλευτικές και μάλλον δεν θα είναι ούτε ενόψει προεδρικών. Ο ΔΗΣΥ είναι μόνο κατ’ όνομα και μόνο κατ’ επιλογή της ηγεσίας του αντιπολίτευση. Δικαίωμά του. Αλλά έχουμε και αυτιά και μάτια για να ακούμε, να βλέπουμε και να καταλαβαίνουμε τι γίνεται.

Η Κυβέρνηση Χριστοδουλίδη είναι μία συναγερμική Κυβέρνηση, με δηκοϊκές αποχρώσεις. Και μάλιστα χωρίς τις αμαρτίες της πιστοποιημένης συναγερμικής Κυβέρνησης της προηγούμενης πενταετίας.

Αν η Αννίτα Δημητρίου θέλει να γίνει και Πρόεδρος της Δημοκρατίας, το καταλαβαίνουμε. Αν ο Αβέρωφ Νεοφύτου θέλει να πάρει θριαμβευτική ρεβάνς, επίσης το καταλαβαίνουμε. Αν ο Γιώργος Παμπορίδης θέλει να τους μπει στο μάτι, οκ.

Αυτό που ζητούμε, ως πολίτες της Δημοκρατίας, είναι να μην βαφτίζονται οι ποταπές προσωπικές φιλοδοξίες, τα κολλήματα και τα αππώματα δημόσιο συμφέρον ή κομματικός πατριωτισμός.