Στο Ενωτικό Δημοψήφισμα της 15ης Ιανουαρίου 1950 ο Κυπριακός λαός με το συντριπτικό 96% εξέφρασε ελεύθερα τη βούλησή του, ασκώντας το κατοχυρωμένο από τον ΟΗΕ δικαίωμα της αυτοδιάθεσης, να ενωθεί με την Ελλάδα. Αναντίλεκτα, το αποτέλεσμα του Ενωτικού δημοψηφίσματος αποτελεί την κορωνίδα των διαχρονικών αγώνων και των προαιώνιων πόθων του Κυπριακού Ελληνισμού και έχει καταγραφεί στο χρυσό πάνθεο της κυπριακής ιστορίας. Όμως, άλλαι μεν βουλαί ανθρώπων άλλαι δε βουλαί σύγχρονων κομματοκρατόρων.
Στις 7 Απριλίου 2017, 30 βουλευτές του ΔΗΣΥ και του ΑΚΕΛ συγκροτώντας ενιαίο «πατριωτικό μέτωπο» ψήφισαν εν μέσω δικομματικού παραληρήματος τον αλήστου μνήμης νόμο «Ακκιντζί» με σκοπό τη «σωτηρία» της Κύπρου. Η εν λόγω κατάπτυστη απόφαση των τριάκοντα, δεν προσέβαλε μόνο την εθνική ταυτότητα του κυπριακού Ελληνισμού, αλλά επενέργησε και ως ξέπλυμα εθνικής συνείδησης βιάζοντας ασύστολα την τρισχιλιετή Ελληνική ιστορία της μεγαλονήσου. Η ψήφιση του επονομαζόμενου «νόμου Ακκιντζί» (προϊόν της απειλής του ηγέτη των Τουρκοκυπρίων στο κατεχόμενο τμήμα της Κυπριακής Δημοκρατίας, Μουσταφά Ακκιντζί, για αποχώρησή του από τις συνομιλίες για το Κυπριακό) σφράγισε ανεξίτηλα τη σύμπλευση των ηγεσιών ΔΗΣΥ – ΑΚΕΛ σε ύψιστης σημασίας ζητήματα που στοχεύουν στη σταδιακή «κυπριοποίηση» της ελληνικής συνείδησης των Ελλήνων της Κύπρου στη βάση προδιαγραφών της βρετανοτουρκικής συμπαιγνίας. Βέβαια, από την ηγεσία του ΑΚΕΛ δεν περιμέναμε κάτι διαφορετικό, καθώς είναι γνωστή η εμετική του προσέγγιση σε κάθε τι το Ελληνικό. Από την ηγεσία του ΔΗΣΥ όμως, αναμέναμε ότι θα αντιστεκόταν σε μια τόσο φαιδρή πρόταση που προήλθε κατευθείαν από το «προεδρικό» μέγαρο του ψευδοκράτους υπό τις ευλογίες των υπόκοφων βρυχηθμών του βρετανικού λέοντα. Δυστυχώς, οι προσδοκίες μας έγιναν σκόνη και θρύψαλα υπό το βάρος του ασίγαστου πάθους της ανίερης συμμαχίας ΔΗΣΥ – ΑΚΕΛ να εξυπηρετήσει τα κομματικά και άλλα ιδιοτελή συμφέροντά τους.
Το αποτέλεσμα αυτής της ενιαίας πολιτικής συμπεριφοράς του κομμουνιστικού ΑΚΕΛ και του κατ’ ευφημισμό εθνικόφρονος ΔΗΣΥ είναι καταστροφικό για την ημικατεχόμενη πατρίδα και βασανιστικό για τους Έλληνες της Κύπρου. Ο λαός διχάσθηκε βαθύτατα σε μιά περίοδο που η εθνική ενότητα και η λαϊκή ομοψυχία έπρεπε να ήταν πρώτιστη έγνοια της πολιτικής και κομματικής ηγεσίας. Η Ελληνική ιστορία της Κύπρου βιάστηκε, προσβάλλοντας με τον πιο απεχθή τρόπο τη μνήμη των ηρωομαρτύρων της Κυπριακής Ελευθερίας. Από στελέχη και μέλη του ΔΗΣΥ αναμέναμε καταιγισμό διαμαρτυριών ενάντια στην ασύγγνωστη στάση της ηγεσίας του κόμματος. Μάταια όμως, καθώς όλα τα σκιάζει η φοβέρα και τα πλακώνει η πίστη στον κομματικό πατριωτισμό.
Η ασέλγεια επί της ιστορικής πραγματικότητας, έχει ήδη καταγραφεί με μεγάλα και έντονα γράμματα στους κατάμαυρους δέλτους της τρισχιλιετούς διαδρομής της μεγαλονήσου. Αποτελεί δε, κόλαφο για τα δύο κόμματα τα οποία για χάριν των μικροπολιτικών και ιδιοτελών τους συμφερόντων θέλουν να αγνοούν πως η Ιστορία είναι το βασικότερο θεμέλιο της υπόστασης ενός κράτους, ενός έθνους και ενός λαού που αγωνίζεται για ελευθερία και δικαίωση. Γιατί, λαός που δεν γνωρίζει το παρελθόν του και που δεν σέβεται την καταγωγή του, δεν μπορεί να οικοδομήσει επιτυχώς το μέλλον του.
* Δημοσιογράφος, πρόεδρος Ινστιτούτου Ελληνικού Πολιτισμού
www.iep.org.cy
