«Οι εν Ελλάδι τραμπιστές, που δεν είναι λίγοι αλλά φωνάζουν πολύ, πανηγύριζαν για τους δασμούς, ότι θα μείωναν το χρέος, και αυτό αυξάνεται με ανεπανάληπτους ρυθμούς», γράφει στο «Χ» ο Μηχανικός Περιβάλλοντος και ξενοδόχος Φώτης Κοκοτός. Συμπληρώνοντας ότι «αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν την στοιχειώδη τσίπα να παραδεχτούν ότι τους κορόϊδεψαν ψιλό γαζί».
Αρκετοί επιχειρηματίες, ιδίως στην Ελλάδα, πιθανώς και στην Κύπρο, σνομπάρουν τα σόσιαλ μίντια. Θεωρούν ότι είναι «ελαφρά και πρόχειρη τροφή», όπως μου έλεγε ένας σε πρόσφατο συνέδριο του Συνδέσμου Βιομηχάνων στην Ελλάδα.
Όταν τους ρώτησα «γιατί δεν ανοίγεστε και σε άλλα επιδραστικά, κοινωνικά Μέσα δικτύωσης», απάντησαν ότι «δεν είναι σοβαρό βήμα».
Κατανοώ το «κράτημά» τους. Έχουν ανατραφεί μέσα σε ένα συγκεκριμένο οικογενειακό και επιχειρηματικό περιβάλλον που μοιάζει με Λέσχη που είναι πολύ αυστηρή στην ένταξη νέων μελών.
Κατανοώ και αυτήν την «πραγματικότητα». Και συμφωνώ ότι δεν πρέπει όλα να είναι για όλους. Έχουν τους δικούς τους κανόνες, όπως οικονομικής κατάστασης, σπουδών, επαγγέλματος, ένδυσης, συμπεριφοράς, φιλανθρωπίας και άλλων.
Ζούμε σε έναν κόσμο πολυεπίπεδο, απαιτητικό, ανταγωνιστικό, υπερβολικό (προς τα πάνω και προς τα κάτω), άπληστο, και σκληρό.
Σε έναν κόσμο – για να μεγεθύνω ακόμα περισσότερο τις κραυγαλέες αντιφάσεις του – όπου ο πλούτος είναι ανυπολόγιστος, και στα χέρια ολίγων, ενώ η φτώχια διαλύει τις ζωές εκείνων που δεν έχουν τίποτα, δεν μπορεί εκατομμύρια άνθρωποι να μην έχουν τίποτα.
Ούτε λίγα χρήματα για να τραφούν, ρούχα για να ζεσταθούν, φάρμακα να μην αρρωστήσουν, σχολεία για να μάθουν, παιχνίδια για να παίξουν, ελπίδα για να μην σβήσουν.
Έχω γράψει πολλές φορές για τον φοβερό λοιμό στο Σουδάν. Στην χθεσινή στήλη με τους Αριθμούς, αναφέρθηκα στον σπουδαίο βορειοιρλανδό ηθοποιό Λίαμ Νίσον, 73 ετών που από τον Μάρτιο του 2011 είναι Πρεσβευτής Καλής Θελήσεως της UNICEF, υποστηρίζοντας την προστασία των παιδιών που πλήττονται από συγκρούσεις, φτώχεια και ασθένειες.
Έχει υποστηρίξει έμπρακτα παιδιά που υποφέρουν από υποσιτισμό και οικογένειες που έχουν πληγεί από τον πόλεμο σε περιοχές όπως η Γάζα, το Σουδάν και η Ουκρανία.
Δεν περιορίζεται μόνο στην δύναμη του ονόματός του για να συγκεντρώσει χρήματα. Ξοδεύει πλέον τον περισσότερο χρόνο σε αυτόν τον σκοπό που, όπως λέει ο ίδιος, «απέκτησε η ζωή μου πραγματικό νόημα». Και την αφιερώνει πλέον στα παιδιά και στους γονείς τους που ακόμα – αν είναι δυνατόν! – πεθαίνουν από πείνα!
Μέχρι τώρα, ο Νίσον έχει επισκεφθεί προγράμματα στη Μοζαμβίκη (2005) και την Ιορδανία (2017) για να συναντήσει παιδιά που έχουν πληγεί από τον HIV/AIDS και έχει ασχοληθεί πάρα πολύ και με τις επιπτώσεις της συριακής κρίσης.
Φέτος, ταξίδεψε στο Νότιο Σουδάν για να δει και να ζήσει εκεί στο πετσί του τον αντίκτυπο που έχει ιδιαιτέρως στα μικρά παιδιά, η κλιματική αλλαγή, η πείνα, και οι πολεμικές συγκρούσεις.
Πρόσφατα, έκανε συνεχείς εκκλήσεις για κατάπαυση του πυρός στη Γάζα και παρέχει συνεχή υποστήριξη και βοήθεια για τα παιδιά που ζούνε εκεί υπό άθλιες συνθήκες.
Θα το ξαναγράψω: Μπορούμε και εμείς να ξοδέψουμε λίγο από τον χρόνο και τα χρήματά μας, για ό,τι μπορεί να δυσκολεύει την ζωή ανθρώπων δίπλα μας ή και πιο μακριά.
ΦΩΤΟ: Ο Λίαμ Νίσον με την Τζοζεφιν Μιτέϊντουρέ, καθώς η 3 ετών κόρη της εμβολιάζεται κατά της πολιομυελίτιδας που θερίζει στην Αφρική.
