Για άλλη μια φορά οι ανεγκέφαλοι ανέλαβαν δράση. Είχαν σχέδιο από μέρες, το εφάρμοσαν και πέτυχαν αυτό που ήθελαν. Να στρέψουν τα βλέμματα επάνω τους και να αποθεωθούν από μια άλλη μερίδα ανεπαρκών, οι οποίοι έχουν την εντύπωση πως μετά τα έκτροπα θα επιδείξουν δύναμη ισχύος.
Ο λόγος για αυτά τα απομεινάρια της κοινωνίας μας, οι οποίοι θέλουν να ονομάζονται και φίλαθλοι. Το τελευταίο ντέρμπι ανάμεσα σε Απόλλωνα και ΑΕΛ στο Τσίρειο, δυστυχώς, δεν παίχτηκε ποτέ και η αυλαία έκλεισε με τον χειρότερο τρόπο. Με επεισόδια εντός και εκτός γηπέδου σε έναν αγώνα που δεν είδαμε, παρά μόνο κάποια μπετόν να πετάγονται εντός του ταρτάν και κατά των ποδοσφαιριστών.
Από τη μια η Αστυνομία δέχεται επικρίσεις για τον λόγο ότι άφησε μια μερίδα ανεγκέφαλων να αμαυρώσει για άλλη μια φορά το κυπριακό ποδόσφαιρο. Αποποιείται των όποιων ευθυνών της για την αδυναμία καταστολής των επεισοδίων εντός και εκτός γηπέδων, προτάσσοντας ως προτεραιότητα την ασφάλεια των πολιτών.
Την ίδια ώρα, επικρίσεις δέχονται και οι άλλοι αρμόδιοι, οι υπεύθυνοι του Σταδίου, οι στιούαρτς, τα ποδοσφαιρικά σωματεία και οι σύνδεσμοι φιλάθλων. Είναι άξιον απορίας τι σόι έλεγχοι γίνονται και εάν γίνονται. Βαριές ευθύνες φέρουν και οι ομάδες, που και αυτές αποποιούνται των ευθυνών, την ίδια ώρα που επιχειρούν με ανακοινώσεις και τοποθετήσεις να πετάξουν το μπαλάκι της ευθύνης αλλού.
Δεν αρκεί να καταδικάζουμε τη βία και τα επεισόδια. Τα μονοπάτια του τοξικού οπαδισμού βρίσκονται καλά κρυμμένα πίσω από τους συνδέσμους φιλάθλων και τους διάφορους οργανωμένους. Πρόσωπα που δεν τους ενδιαφέρει και τόσο το 90λεπτο παιχνίδι παρά μόνο να προκαλέσουν σαματά με φωτοβολίδες και μολότοφ.
Τα όσα έγιναν το βράδυ της Κυριακής τα γνώριζαν όλοι. Άκουσαν και είχαν ενημερωθεί αλλά κανείς δεν στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων για να αποτρέψει όλα όσα κατέγραψαν οι δημοσιογράφοι της Λεμεσού για άλλη μια φορά.
Η μπάλα δεν κύλησε ποτέ στο γήπεδο και όπως φαίνεται αυτό θα συμβαίνει όταν δεν διασφαλίζεται η ασφάλεια του διαιτητή και των ποδοσφαιριστών. Το γεγονός ότι το παιχνίδι θα κριθεί στον Αθλητικό Δικαστή ο οποίος πρέπει να αποφασίσει ποια ομάδα θα πάρει τους βαθμούς και ποιες τιμωρίες θα αποφασιστούν, πρέπει να προβληματίσει όλες τις ποδοσφαιρικές ομάδες της Κύπρου. Ίσως με αυτό τον τρόπο σταλθούν τα μηνύματα σε αυτούς τους λίγους αλλά συνάμα επικίνδυνους οπαδούς, ότι δεν χωράνε και δεν έχουν θέση εντός των γηπέδων.
Την ίδια ώρα, διαπιστώνεται πως τα όποια μέτρα λήφθηκαν τα τελευταία χρονιά για πάταξη της βίας στα γήπεδα, όπως η κάρτα φιλάθλου, πάνε κατά διαόλου. Οι οργανωμένοι οπαδοί βρήκαν τρόπους και τρύπες και επέστρεψαν στα γήπεδα ανενόχλητοι. Κάνουν τα δικά τους και επιδεικνύουν με θρασύ τρόπο ότι είναι ένα βήμα πιο μπροστά από τις Αρχές.
Είναι από θαύμα που μέχρι σήμερα δεν έχουμε θρηνήσει θύματα. Το δυσάρεστο, όμως, σε όλο αυτό που λέγεται κυπριακό ποδόσφαιρο, είναι το γεγονός πως εκκολάπτουμε παιδιά που έχουν ως όνειρο να γίνουν ποδοσφαιριστές. Καλλιεργούμε στα παιδιά μας τον οπαδικό ανταγωνισμό και τη βία από μικρά, μαθαίνοντας τους να κοντράρονται με τους συμμαθητές τους για τις ομάδες τους.
Είναι πραγματικά τραγικό, από τη μια όλοι να καταδικάζουμε τη βία αλλά συνάμα να αποποιούμαστε των όποιων ευθυνών μας αναλογούν. Όταν αντιληφθούμε ότι όλοι φέρουμε ευθύνη, τότε ίσως να απολαύσουμε και το άθλημα που λέγεται ποδόσφαιρο.
