Κι ενώ διερωτόμαστε πώς από τη σεξουαλική διαπαιδαγώγηση έφτασε εν μέρει η ίδια δημόσια συζήτηση μέχρι… τον Γρίβα, καθόλου δεν πρέπει να απορούμε για την πολιτική και πνευματική ανωριμότητα μιας ολόκληρης κοινωνίας, που κυριολεκτικά δεν ξέρει τι της γίνεται και ποιος της φταίει. Είναι φροϋδικό μάλλον το ζήτημα. Δεν αποκλείεται να έχει τις ρίζες του σε μια γενικότερη ελαττωματική ψυχοσεξουαλική ανάπτυξη, που άφησε πολλά κουσούρια. Αυτά πληρώνουμε τώρα.
Είναι άραγε άξιο απορίας που το Υπουργείο Παιδείας δεν αισθάνεται «συνταγματικά έτοιμο» να κάνει το επόμενο βήμα σε σχέση με την εισαγωγή της ολιστικής (έγινε μόδα κι αυτό το επίθετο) σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης; Δεν φταίει ο Πρόδρομος, πάντως. Το πρόβλημα είναι πολύ πιο βαθύ. Θέλω να υπενθυμίσω ότι πριν από δέκα χρόνια, με Πρόεδρο της Δημοκρατίας τον Δημήτρη Χριστόφια και ΥΠΑΝ τον Γιώργο Δημοσθένους, μάθαμε ότι το θέμα –όχι το μάθημα- της σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης θα άρχιζε πλέον να διδάσκεται από την Α’ Γυμνασίου αντί για την Γ’. Μόνο και μόνο για να διαπιστώσουμε με έκπληξη ότι τα παιδιά της Α’ Γυμνασίου στα πλαίσια του μαθήματος της Βιολογίας (!) και στη θεματική ενότητα «Η Αναπαραγωγή στον Άνθρωπο» θα διδάσκονταν από τους (βιολόγους κι όχι θεολόγους) καθηγητές τους τα εξής: α) η εκτός γάμου συνουσία είναι τυχαία, ανεύθυνη, ανιδιοτελής, εγωιστική και πετυχαίνει μόνο στιγμιαία ικανοποίηση, β) αντίθετα, εντός της ιερής συνθήκης του γάμου, μεταμορφώνεται σε μια «ανιδιοτελή, αμοιβαία και διαρκή σχέση», γ) ότι «ο γάμος είναι ίσως ο πιο σημαντικός τρόπος έκφρασης της αγάπης, της υπευθυνότητας και της αφοσίωσης που υπάρχει ανάμεσα σ’ έναν άντρα και μια γυναίκα». Το αναλυτικό πρόγραμμα προνοούσε επίσης για τους εκπαιδευτικούς να αναλύουν στα 12χρονα παιδιά τις επιπτώσεις της εγκυμοσύνης και της διακοπής της (!) στην εφηβεία.
Με άλλα λόγια, όχι την περασμένη χιλιετία, ούτε τον περασμένο αιώνα, αλλά μόλις την περασμένη δεκαετία το αναλυτικό πρόγραμμα της Βιολογίας (της ΒΙΟΛΟΓΙΑΣ επαναλαμβάνω) στην Κύπρο θα μάθαινε σε παιδιά που βρίσκονται στο κατώφλι της εφηβείας ότι ο μόνος τρόπος που ο Κώστας και η Άρτεμις δύνανται να δημιουργήσουν ένα καινούριο οργανισμό είναι ο… γάμος. Ακολούθησε φυσικά κατακραυγή, αντιδράσεις αλλά και παρεμβάσεις. Ζήσαμε σκηνές ροκ, αλλά δεν μάθαμε.
Ήδη με την ανάδευση τον τελευταίο καιρό της ανάγκης για εισαγωγή ξεχωριστού μαθήματος σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης, αρχίσαμε να εισπράττουμε προθέσεις από φορείς παντελώς άσχετους και αναρμόδιους επί του θέματος που επιδιώκουν λυσσαλέα να έχουν λόγο. Δεν αναφέρομαι στα εκλελεγμένα φασιστοειδή που αισχρορρημονούν για «πορνικές και ομοφυλοφιλικές θύελλες», ενώ η πραγματική θύελλα μαίνεται μέσα στο ίδιο το κρανίο τους. Η ρυπαρότητα και η γραφικότητά τους δεν θα έπρεπε να λαμβάνει τέτοιο μερίδιο σημασίας στην ντοπαρισμένη μας επικαιρότητα, άλλωστε μόνο δημοσιότητα -και ψήφους- αντλούν μέσα από την τοξικότητα. Ας λάβουμε υπόψη ότι η λατρεία των γουρουνιών για τον βόρβορο έχει εξελικτικό υπόβαθρο- είναι ζήτημα επιβίωσης. Αναφέρομαι σε φορείς όπως λ.χ. η Εκκλησία, η οποία θεωρεί δεδομένο πως θα έχει βαρύνουσα άποψη στη σεξουαλική διαπαιδαγώγηση των μαθητών γι’ αυτό και σκοπεύει να πουλήσει ακριβά το τομάρι της προς αυτή την κατεύθυνση.
Το τροπάρι, βέβαια, έχει ελαφρώς αλλάξει. Δεν αρνούνται την ανάγκη να διαπαιδαγωγηθούν σεξουαλικά οι μαθητές, υπό την προϋπόθεση όμως ότι αυτό θα γίνει «με τον σωστό τρόπο». Συμφωνούμε, φυσικά ως εδώ, εντούτοις έχοντας καεί στον χυλό και στη… βιολογία, νομιμοποιούμαστε να είμαστε επαγγελματικά καχύποπτοι σχετικά με τον τρόπο που θεωρούν «σωστό». Δεδομένο είναι ότι το μάθημα της σεξουαλικής αγωγής δεν πρέπει να διδάσκεται ούτε από θεολόγους, ούτε από θεολογούντες βιολόγους, ούτε από μαθηματικούς και φιλολόγους, αλλά από εξειδικευμένους και ειδικά καταρτισμένους επιστήμονες.
Είναι σημαντικό όμως να ξεκαθαρίσουμε ότι ακόμη κι έτσι το μάθημα αυτό δεν πρόκειται να κάνει θαύματα και να θεραπεύσει τις ψυχικές αναπηρίες μιας ολόκληρης κοινωνίας από τη μια μέρα στην άλλη. Ούτε θα εξαλείψει ως διά μαγείας της κακοποιητικές συμπεριφορές. Καταρχάς, η σεξουαλική αγωγή ξεκινά από το σπίτι. Ναι, μη σοκάρεστε. Οι γονείς έχουν πάντα τον κυρίαρχο ρόλο στη ζωή του παιδιού και δεν παύουν να αποτελούν πρόσωπα αναφοράς, όχι μόνο σε σχέση με τη γνωριμία με το σώμα τους αλλά και το πνεύμα τους, τις αξίες και τη γενικότερη συμπεριφορά τους. Η εισαγωγή του μαθήματος δεν σημαίνει ότι θ’ απαλλαγούν από τον «μπελά», διατηρούν την αρμοδιότητα μιας υπεύθυνης ενημέρωσης των παιδιών τους, για να μη μετατραπούν αυτά σε δοχεία συσσωρευμένων νευρώσεων. Αυτό είναι λίγο δύσκολο στις περιπτώσεις που κι οι ίδιοι από μόνοι τους είναι τέτοια δοχεία.
Υπό αυτή την έννοια, ίσως θα ήταν χρήσιμο να εκπαιδεύσουμε πρώτα μια ολόκληρη κοινωνία για το τι σημαίνει σεξουαλική αγωγή. Πολλοί ενήλικες ανάμεσά μας, κάποιοι μάλιστα σε ευαίσθητες θέσεις ευθύνης, χρειάζεται οπωσδήποτε να διαπαιδαγωγηθούν σεξουαλικά, πριν δώσουν οποιαδήποτε συμβουλή σε ένα παιδί για τις αλλαγές στο σώμα και τη διάθεσή του. Μπορεί κάποιος που ενηλικιώθηκε λ.χ. μέσα σε κλειστά νοητικά συστήματα και βουτηγμένος σε στερεότυπα για τον ρόλο των φύλων, να παίξει αυτόν τον ρόλο; Ρητορικό το ερώτημα.
Πριν τα παιδιά φτάσουν να «ενημερωθούν» για τα ευαίσθητα και καθοριστικά αυτά θέματα από αναξιόπιστες και παραπλανητικές πηγές, όπως η πορνογραφία ή κάποιος αναρμόδιος ενήλικας, πρέπει να δημιουργηθεί μια στιβαρή και υπεύθυνη «αγκαλιά» ενημέρωσης και εκπαίδευσής τους. Έχουμε να κάνουμε με τη μελλοντική τους ψυχική και σεξουαλική υγεία αλλά επίσης και με την ενδυνάμωσή τους στη διαχείριση των διαπροσωπικών σχέσεων στη μετέπειτα ζωή τους. Κι όχι, μ’ έναν γάμο- κατά προτίμηση θρησκευτικό- δεν ξεμπερδεύεις. Κάθε άλλο.
Ελεύθερα, 11.12.22
