Τις πρώτες ώρες του 2023 δημοσιεύτηκε ένα άρθρο [δεν έχει σημασία ποιος το έγραψε] δοξαστικό, εγκωμιαστικό και εφησυχαστικό, ίσως και προς αποκοίμηση του ένδοξου και αγέρωχου λαού μας, ο οποίος αφού έφαγε μέχρι σκασμού και ήπιε το Άγιον νάμα, καλείτε δια του δημοσιεύματος να παραμείνει όρθιος και με τη βοήθεια της Κιβωτού (!) να βαδίσει με σταθερά βήματα προς την σωτηρίαν της άμωμης πατρίδας.
Στα σκυλάδικα η άφιξη του νέου χρόνου γιορτάστηκε δεόντως με τσιφτετέλια, πεταγμένα κόκκινα γαρύφαλλα στις πίστες και μπόλικη ζιβανία. Οι τελευταίοι θαμώνες έφυγαν τρικλίζοντας με την ανατολή, ενώ έφταναν στο χώρο και οι μελαμψές καθαρίστριες για να συγυρίσουν το χάος, να μαζέψουν τα γαρύφαλλα, να σφουγγαρίσουν, ν’ αδειάσουν τα ταψάκια με τα πούρα και τα τσιγάρα, ν’ ανοίξουν διάπλατα τα παράθυρα να φύγει η μπόχα της νύχτας.
Σε μια άλλη ευλογημένη ακόμη [αλλά για πόσον] Κύπρο η νέα χρονιά ήρθε σιωπηλά, ένας σπιτίσιος τραχανάς, ζεστασιά στο τζάκι, οι τυχεροί παρέα με κανένα παιδί ή εγγόνι. Το επόμενο πρωί οι ξένοι εργάτες σηκώθηκαν πρωί πρωί να μαζέψουν τα λεμόνια και τα πορτοκάλια που έπεσαν από τα δέντρα για να τα πετάξουν σε χωματερές και οι ελάχιστοι εναπομείναντες ντόπιοι, οι πλείστοι ηλικιωμένοι, κολλημένοι σε ένα ράδιο άκουγαν με αγωνία τις τιμές του πετρελαίου θέρμανσης. Δεν αναμένουν, προσμένουν έξοδο όσο το δυνατόν πιο ανώδυνη. Τα των δημοκρατικών δικαιωμάτων τους και τα της μελλοντικής απελευθέρωσης από τον τουρκικό ζυγό θα είναι επίκαιρα μόνο τη μέρα που ο δείνα θα τους επισκεφθεί για να εκλιπαρήσει την ψήφο τους στο σωστό καφενείο.
Και αίφνης αναφύεται μια αλώβητη και αβύθιστη Κιβωτός η οποία με έναν τρόπο θεϊκό και μαγικό θα μας μεταφέρει «επί πτερών αγγέλων» στη σωτηρία της πατρίδας και σε έναν άλλον κόσμο όμορφο και αγγελικά πλασμένο μακριά από την τρισκατάρατη παγκοσμιοποίηση, τους επικίνδυνους κλυδωνισμούς, και την επαπειλούσα δημογραφική αλλοίωση.
Ποια είναι λοιπόν τούτη η αλώβητη και αβύθιστη Κιβωτός στα μυαλά του Κύπριου πατριώτη; Η εκκλησία; η κοινωνία; η πολιτεία; ή εμείς όλοι και ο καθένας ξεχωριστά που αποτολμά να φέρει στον ταραγμένο κόσμο σήμερα ένα παιδί και ν’ αναλάβει τις ευθύνες της ζωής του; Εμείς πρέπει να είμαστε οι Κιβωτοί, το κάθε σπίτι, ο κάθε γονιός που μεγαλώνει σωστά ένα παιδί το 2023, με σημερινές έννοιες δημοκρατίας, ελευθερίας, αποδοχής, αγάπης και σεβασμού προς το κάθε τι που συνυπάρχει.
Δεν υπάρχουν Κιβωτοί που θα μας σώσουν. Ο Νώε έσωσε μόνο δύο! Άξιους, ανάξιους, ψεύτες, ήρωες, καταραμένους, ευλογημένους, δεν ξέρουμε. Ας κόψουμε επιτέλους με αργυρόηλον ξίφος τούτη την ανώφελη συνήθεια που έχουμε να παραμυθιαζόμαστε με παραβολές και κενά λόγια! Η ιστορία και η σημερινή κατάντια του τόπου είναι εκεί για να μας αποδείξει ότι εν έτει 2023 μόνον ο σώσον εαυτόν θα σωθεί με απαραίτητη προϋπόθεση βέβαια να βάλει να δουλέψει η λογική του και όχι το συναίσθημα! Τον τόπο μας δε θα βγάλει από το βούρκο καμία θεόσταλτη Κιβωτός!
Στο μυαλό των 561,000 που θα οδεύσουν προς την κάλπην θα επιπλέουν οι πιο πρόσφατες εικόνες των τηλεοπτικών συνεργείων! Μια ριλάξ βόλτα με τζιν και γυαλιά Daniel Craig στη Στασικράτους, μια επίσκεψη σε κτηνοτροφική μονάδα στην Αραδίππου, διερωτώμαι που θα αράξει ο ενδιάμεσος χώρος; Και βέβαια οι ατάκες τελευταίας στιγμής υποκινούμενες από καλοπληρωμένους ημεδαπούς και αλλοδαπούς επικοινωνιολόγους για να δημιουργήσουν στο πόπολο [έτσι νομίζουν] συναισθηματικές συγκινήσεις: θα καταβάλω το άπαν των δυνάμεών μου… ευχή και ελπίδα μου είναι η επιστροφή όλων των κατεχόμενων εδαφών μας…να δω τον Πενταδάκτυλο ελεύθερο…και η υπόκωφη και ύπουλη ευχή, να πάνε και όλοι οι άλλοι που έχουν διαφορετικό χρώμα στα σπίτια τους.
Το Κυπριακό δεν παίζει, οι Κερυνειώτες, οι Βαρωσιώτες και οι Μορφίτες πεθαίνουν άπρακτοι, αφήνοντας στα χέρια ενός ανάξιου κράτους τη μοίρα και το μέλλον του τόπου και συνεπώς αυτήν των παιδιών και εγγονιών τους.
Ούτε η Παιδεία παίζει, που κανονικά θ’ αποτελούσε το βασικό εργαλείο για ν’ αλλάξουμε τον κόσμο, όπως λέει και το τραγούδι. Αυτή και αν είναι Κιβωτός αληθινής σωτηρίας που από μας εξαρτάται και εκπορεύεται! Η πραγματικότητα πονάει, αλλά πρέπει να λεχθεί για να πάρει επιτέλους ο καθένας τις ευθύνες που του αναλογούν! Δε μεγαλώνουμε εμείς τα παιδιά μας πια, σπάνιες οι περιπτώσεις, τα εμπιστευόμαστε πρώτα στο υπηρετικό προσωπικό και στη συνέχεια τα εναποθέτουμε στην υφιστάμενη παιδεία. Δεν έχουμε χρόνο ν’ ασχοληθούμε, τα παραδίδουμε αμαχητί σε μια δημόσια Παιδεία που μας προσφέρεται δωρεάν, χωρίς να θέλουμε να την αλλάξουμε, να την αφαιρέσουμε από τα σαθρά στερεότυπα, τα ψέματα και την απόκρυψη της ιστορικής αλήθειας! Χωρίς να επιμένουμε να την οριοθετήσουμε με νόμο στα πλαίσια της άλλης μεγάλης οικογένειας στην οποίαν κανονικά ανήκουμε όταν μας βολεύει. Είναι στις τελευταίες επιλογές, ιδιαίτερα με το σαρδάμ και το κονφούζιο που δημιουργήθηκε τελευταία. Έχουμε ως γονείς την ελεύθερη δημοκρατική επιλογή να βάλουμε τα παιδιά μας στο σχολείο που θέλουμε ή δεν έχουμε; Τι σόι σύνταγμα, τι σόι παιδεία είναι αυτή που το απαγορεύει εν έτει 2023;
Φωτογραφία: ένα παράθυρο, έργο τέχνης, στην κατεχόμενη Αγκαστίνα!
Ελεύθερα, 8.1.2022
