Κάθε τηλεοπτική αντιπαράθεση των επικρατέστερων υποψηφίων είναι χειρότερη της προηγούμενης. Αυτή της Τετάρτης ήταν τόσο κακής ποιότητας, που διερωτάται κανείς αν η επόμενη είναι δυνατό να είναι ακόμα χειρότερη. Σίγουρα είναι. Η εικόνα που εξέπεμψαν οι περισσότεροι ήταν το ολιγότερο καταθλιπτική. Κάποιες στιγμές έβγαλαν και γέλιο. Ή γελόκλαμα.
Διατήρησε μια σοβαρότητα ο κ. Κολοκασίδης, παρόλο που τελικά η βασική θέση που εξέφρασε (για κρατικό χρήμα που δίνεται στα κόμματα για τις προεδρικές εκλογές) διαψεύστηκε. Όφειλε να το ψάξει περισσότερο. Ο κ. Χρίστου μιλούσε όταν του έδιναν τον λόγο και σταματούσε όταν του έλεγαν ότι τέλειωσε ο χρόνος. Δεν συμμερίζομαι σχεδόν τίποτε απ’ όσα είπε, αλλά είχε αποδεκτή συμπεριφορά.
Ο Αχιλλέας Δημητριάδης, ακόμα κι αν απομονώσουμε τον διαπληκτισμό κερκίδας με τον κ. Μαυρογιάννη, θεωρώ πως διέψευσε όσους θεωρούν ότι με αυτόν υποψήφιο το ΑΚΕΛ θα μπορούσε να είχε περισσότερες απαιτήσεις. Δεν συζητάμε για τις θέσεις του στο Κυπριακό, τις οποίες συχνά βρίσκω ελκυστικές. Η όλη του παρουσία δεν ήταν ικανοποιητική εν τέλει. Όταν λέει ότι δεν εμπιστεύεται τον Χριστοδουλίδη στο Κυπριακό, δεν εμπιστεύεται τον Μαυρογιάννη στο Κυπριακό και δεν εμπιστεύεται τον Αβέρωφ στα θέματα διαφθοράς (και χαρακτήρισε και τους τρεις αναξιόπιστους), αλλά μάς… υπόσχεται πως πριν τον δεύτερο γύρο θα μας πει ποιον από τους δύο θα ψηφίσει, συγνώμη αλλά θεωρώ πως υπάρχει και για τον ίδιο έλλειμμα πολιτικής αξιοπιστίας.
Οι τρεις που προηγούνται ήταν οι αρνητικοί πρωταγωνιστές. Οι χειρότεροι των επτά, εννοώ. Μόνο ανησυχία προκαλεί το πολύ χαμηλό επίπεδο πολιτικής αντιπαράθεσης που «υποστηρίζουν».
Με τον κ. Χριστοδουλίδη συνηθίσαμε. Κρύβεται μην φάει καμιά αδέσποτη και για όλα τα θέματα, ιδιαίτερα τα σοβαρά, λέει μονότονα ότι κατέθεσε πρόγραμμα, έχει θέσεις και αν τον τιμήσει ο λαός θα ενώσει δυνάμεις και θα αντιμετωπίσει τις προκλήσεις. ‘Νταξει. Θεωρώ πως επικοινωνιακά (και μόνο) ήταν ο λιγότερο αρνητικός από τους τρεις.
Ο Αβέρωφ μοιάζει να τα έχει χαμένα. Θέλει να «δέρει» τον Χριστοδουλίδη, να τον «φάει με τα ρούχα», αλλά οι επικοινωνιολόγοι πρέπει να του είπαν «δέρε πρώτα τον Μαυρογιάννη και βλέπουμε για τον άλλο». Πόσες φορές να μας πει ότι ξέρει να λύνει προβλήματα, ότι χρειαζόμαστε τα στιβαρά του χέρια, ότι θέλουμε σοβαρές πολιτικές και σοβαρό πρόεδρο; Μην ανησυχείτε κ. Νεοφύτου. Ο Θεός εν Κυπραίος. Δεν χανόμαστε. Και η Τσελεστίνα να βγει, κάτι θα σκεφτούμε.
Ο κ. Μαυρογιάννης απλά δεν το έχει. Ίσως δεν το έχει μπροστά σε κάμερες, ίσως όμως δεν το έχει με αυτού του είδους την πολιτική δράση γενικώς. Μοιάζει να ταλαιπωρείται να λειτουργήσει μέσα στην προεκλογική και δίνει την εντύπωση πως δεν έχει κάτι να πει για να κερδίσει την προσοχή μας.
Κρίμα.
