Αν δεν παραδεχόμασταν ότι πιθανή εκλογή Ανδρέα Μαυρογιάννη στο τιμόνι της κυπριακής Δημοκρατίας περιβάλλεται από κάποια ερωτηματικά, θα εθελοτυφλούσαμε. Η Κύπρος μετά από μια οικονομική κρίση (2013), την κρίση με την πανδημία (2020) και την κρίση με το ουκρανικό δεν είναι σε θέση να μπει σε οποιεσδήποτε νέες περιπέτειες. Και η εμπειρία με τα λάθη που έγιναν επί διακυβέρνησης Χριστόφια κάνει πολλούς ψηφοφόρους να βλέπουν με κάποια δυσπιστία την υποψηφιότητα του κ. Μαυρογιάννη. Και επειδή ως κοινωνία λόγω των κοινωνικών συνθηκών και της καθημερινής πίεσης στον καθένα μας, κρίνουμε συνήθως από κάποιες εικόνες που δημιουργούνται, πολλές φορές πέφτουμε στην παγίδα να καταλήγουμε σε θέσεις που δε δικαιολογούνται. Γι’ αυτό και οι πλείστοι κρίνουν τον κ. Μαυρογιάννη με το τι λένε οι άλλοι γι’ αυτόν και όχι τι λέει ο ίδιος και προπαντός τι περιέχει το μακροσκελές πρόγραμμα διακυβέρνησής του. Που σαφώς δεν είναι ένα πρόγραμμα ΑΚΕΛ, ούτε βεβαίως και ένα πρόγραμμα που να μην έχει εμβολιασθεί με θέσεις του κόμματος της αριστεράς. Και ορθά έχει τύχει τέτοιου εμβολιασμού. Όσοι όμως έχουν διαβάσει έστω ακόμα και βιαστικά το πρόγραμμα του κ. Μαυρογιάννη θα έχουν διαπιστώσει ότι πρόκειται για ένα πρόγραμμα με σύγχρονες προτάσεις, για μια σύγχρονη πράσινη και ψηφιακή οικονομία στο πλαίσιο των ευρωπαϊκών κατευθύνσεων και με ένα πιο κοινωνικό πρόσωπο.

Εκείνο πλέον που έχει σημασία είναι τα πρόσωπα που θα στελεχώνουν την κυβέρνηση Μαυρογιάννη (εάν βεβαίως εκλεγεί). Πρόσφατα ο κ. Μαυρογιάννης ανακοίνωσε τον κ. Χαράλαμπο Προύντζο ως το πρόσωπο που θα αναλάβει το Υπουργείο Οικονομικών. Παρόλο που προσωπικά ανέμενα μια ανακοίνωση με άτομο με σπουδές από τον κλάδο της οικονομίας και ένα όνομα πιο «τρανταχτό», πρέπει να σημειώσω ότι η επιλογή του κ. Προύντζου σε αυτό το νευραλγικό πόστο απαντά άμεσα και σε όσους θεωρούσαν ότι ο κ. Μαυρογιάννης θα συστήσει μια κυβέρνηση με στελέχη του ΑΚΕΛ και με κομμουνιστικό προσανατολισμό. Τουλάχιστον στα σημαντικά υπουργεία. Από την άλλη δεν απορρίπτω τη θέση ότι θα πρέπει οπωσδήποτε σε κάθε πόστο να τοποθετούνται πρόσωπα με ίδιες σπουδές. Οι θέσεις είναι πολιτικές και κυρίως απαιτούνται πρόσωπα με ηγετικά προσόντα, άτομα που ξέρουν τι σημαίνει αγορά και που έχουν την ικανότητα να ακούουν, να μελετούν και μετά να αποφασίζουν. Κανένας εξάλλου δεν τα ξέρει όλα. Εν πάση περιπτώσει το ότι ο κ. Μαυρογιάννης έχει ταυτόχρονα ανακοινώσει ομάδα διακεκριμένων οικονομολόγων που θα πλαισιώνουν συμβουλευτικά τον Υπουργό του απαντά στη μουρμούρα που προκάλεσε η ανακοίνωση του κ. Προύντζου.

Όσο όμως ικανό Πρόεδρο και Υπουργούς κι αν έχουμε στα θέματα της οικονομίας, κι όσες επιτυχές κι αν καταγράψουν, αν δεν καταφέρουμε να λύσουμε το κυπριακό θα είναι όλα κτίσματα στην άμμο. Και εδώ είναι που διαφέρει η υποψηφιότητα του κ. Μαυρογιάννη από αυτήν του κ. Χριστοδουλίδη. Είναι μια υποψηφιότητα με καθαρές θέσεις στο κυπριακό και ικανή για το τελευταίο βήμα. Μια υποψηφιότητα που στο πιο σημαντικό ζήτημα θα έχει πίσω της τα δύο μεγάλα κόμματα. Και δεν είναι σχήμα λόγου ούτε προεκλογικός εκφοβισμός η θέση πως ίσως είναι η τελευταία φορά που θα μπορούσε το κυπριακό να λυθεί στη βάση μιας Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας. Κάθε μέρα που περνά τα πράγματα γίνονται δυσκολότερα με την πατρίδα μας να είναι ένα μόνο βήμα πριν την οριστική διχοτόμηση. Και στο σημείο που έχουμε φτάσει δεν υπάρχουν ούτε περιθώριο ούτε χώρος για συνθήματα και πατριωτικές κορώνες. Είναι η ώρα με ένα πατριωτικό ρεαλισμό να επιχειρηθεί η επίλυση του κυπριακού για να αποφύγουμε τα χειρότερα. Κι όπως έχουν έρθει τα πράγματα συνθέτουν μια μοναδική ευκαιρία τα δύο μεγάλα κόμματα αναλάβουν τις ευθύνες τους για να επιτύχουμε τη λύση του εθνικού μας προβλήματος. Χωρίς παλινδρομήσεις όπως αυτές του 2004 από το ΑΚΕΛ με το «όχι που θα τσιμεντώσει το ναι» και του Προέδρου Αναστασιάδη (ΔΗΣΥ) το 2017 στο Κραν Μοντανά. 

*Δημοσιογράφος

(panicoscharal.j@gmail.com)