Μια τόσο φονική φυσική καταστροφή, όπως ο πρόσφατος σεισμός στην Τουρκία και Συρία, υποχρεώνει να σκεφτούμε τις ευθύνες μας ως ατόμων και ως κοινωνία, προς την πονεμένη ανθρωπότητα και ιδιαίτερα στη διάσωση ζωών. Προσωπικά, από την πρώτη μέρα μετά τους καταστροφικούς σεισμούς, ενημέρωσα συναδέλφους Ευρωβουλευτές ότι ο ανθρώπινος πόνος από την φονική καταστροφή είναι κοινός και εξήγησα ότι η Κύπρος περνά ιδιαίτερες ώρες αγωνίας, αφού ανάμεσα στους αγνοούμενους περιλαμβάνονται 24 μαθήτριες/τές από το κατεχόμενο μέρος της Κύπρου, που με τους συνοδούς τους βρίσκονταν σε ξενοδοχείο στην Τουρκία, το οποίο κατέρρευσε.
Τόνισα ότι, αγωνιούμε ως Κύπρος για την τύχη τους αφού δυστυχώς δεν υπάρχουν ευχάριστα νέα. Όταν η παρέμβαση μου δημοσιοποιήθηκε, η συντριπτική πλειοψηφία από ελεύθερες περιοχές και κατεχόμενα, ήταν ένας κατακλυσμός σχολίων ανθρωπιάς που συμμερίζονται την ίδια αγωνία και συμπάσχουν. Εάν επικεντρωθούμε στις ελάχιστες αντιδράσεις απανθρωπιάς κι από τις δύο πλευρές της κατοχικής γραμμής, θα ήταν άδικο για την συμπονετική ανθρωπιά που ξεχείλισε πάνω από την διαχωριστική γραμμή που συντηρεί ο κατοχικός στρατός.
Πάντως, εκ μέρους της ΕΕ η συνδρομή υπήρξε άμεση με ειδικές ομάδες διασωστών και συνεργείων κι ιδιαίτερα η συνδρομή της Ελλάδας υπήρξε ουσιαστική και συγκινητική. Στο ίδιο πλαίσιο δράσεων, από την πρώτη στιγμή μόλις ενεργοποιήθηκε ο Μηχανισμός Πολιτικής Προστασίας της Ευρ. Ένωσης, η Κυπριακή Δημοκρατία εξέφρασε ετοιμότητα να συμβάλει με αποστολή ομάδας διάσωσης μαζί με ιατρικό προσωπικό, αλλά η τουρκική Κυβέρνηση το απέρριψε προβάλλοντας διάφορα επιχειρήματα ενώ θα μπορούσε να σωθεί έστω ένας περισσότερο άνθρωπος…
Καθώς βλέπουμε για μέρες τον αγώνα των σωστικών συνεργείων, καθώς οι συγγενείς αναμένουν για μέρες ξάγρυπνοι μέσα στο ψύχος, καθώς η αγωνία κορυφώνεται για τα ορφανά και για όσους καταπλακώθηκαν και οι ελπίδες χάνονται, έρχονται κάποιες σκηνές που φανερώνουν το αληθινό πρόσωπο της ανθρωπότητας που άλλοτε πενθεί, άλλοτε διασώζει την ελπίδα κι άλλοτε στηλιτεύει την υποκρισία.
Ένα κοριτσάκι κάτω από τα συντρίμμια προστατεύει με το χέρι της το μικρότερο αδελφάκι της. Ένας πατέρας κάθεται έξω από ένα σωρό κτιρίου κρατώντας το χέρι της νεκρής του κόρης που βρίσκεται καταπλακωμένη μέσα στα συντρίμμια. Ένα κορίτσι στην περιοχή της Συρίας κραυγάζει «είμαστε άνθρωποι κι εμείς» στιγματίζοντας έτσι την εγκατάλειψη των περιοχών της Συρίας από την διεθνή κοινότητα…. Ένας έφηβος 17 χρονών βγαίνει ζωντανός μέσα από τα συντρίμμια μετά από 94 ώρες αφού έπινε τα ούρα του για να επιβιώσει κι ο διασώστης του λέει με δάκρυα «έχω ένα γιο σαν εσένα».
Η στάση όμως του τουρκικού καθεστώτος που επικαλέστηκε διάφορα για να αρνηθεί το χέρι βοήθειας από την Κυπριακή Δημοκρατία, μέσω του Μηχανισμού της ΕΕ, θα μείνει ως σημάδι απανθρωπιάς.
Τέτοιες στιγμές ασύλληπτου θρήνου κι ανθρωπιάς απέναντι στην απανθρωπιά, ο πόνος μπορεί να σφυρηλατήσει ή να κλονίσει την πίστη του ανθρώπου στον άνθρωπο και συλλογιζόμαστε, πόσο δίκιο είχε ο Αλ. Παπαδιαμάντης: «Σαν να ’χαν τελειωμό τα πάθια και οι καημοί του κόσμου…»
*Ευρωβουλευτής ΔΗΚΟ (S&D), πρόεδρος Πολιτικής Επιτροπής για την Μεσόγειο.
