Τραγωδία. Όσο μεγάλο είναι το δέος που νοιώθω κάθε φορά που βλέπω νέους ανθρώπους να πετάνε στους ουρανούς της χώρας μου για να την προστατέψουν από κάθε κίνδυνο, ακόμα πιο μεγάλος είναι ο πόνος μου όταν μαθαίνω (όπως συνέβη χθες στην Ελλάδα) ότι σκοτώθηκαν την ώρα του καθήκοντος.

Επισήμως, ανακοινώθηκε ο θάνατος του συγκυβερνήτη, Υποσμηναγού (Ι) Μάριου – Μιχαήλ Τουρούτσικα 29 ετών, ενώ μέχρι το βράδυ χθες που γράφονταν αυτές οι γραμμές συνεχίζονταν οι έρευνες για τον κυβερνήτη, Σμηναγό (Ι) Ευστάθιο Τσιτλακίδη, 31 ετών. Το ατύχημα με το αεροσκάφος τύπου Φάντομ, συνέβη κατά τη διάρκεια εκπαιδευτικής πτήσης σε χαμηλό επίπεδο. Αυτοί οι άνθρωποι, που επιλέγουν να κάνουν αυτό το επάγγελμα γνωρίζοντας όλους τους κινδύνους, το κάνουν με χαρά και περηφάνια. Όταν τους συναντήσεις δε σε παρέα (πέρασα τα εφηβικά μου χρόνια στον Οικισμό Παπάγου στην Αθήνα, που ήταν στρατιωτικός οικισμός και έσμιγα με πολλούς ανθρώπους που υπηρετούσαν τις Ένοπλες Δυνάμεις), δεν έχουν καμία έπαρση, δεν μιλάνε ποτέ για την δουλειά τους, και εκπέμπουν μόνο αγάπη για τους συνανθρώπους και τον τόπο τους. Είναι στην οικογένεια των «δικών μου ηρώων». 

  Αντιδράσεις. Έντονες επικρίσεις δέχεται η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή (ΔΟΕ) για την απόφασή της που ανοίγει τον δρόμο για την συμμετοχή αθλητών και αθλητριών από την Ρωσία και την Λευκορωσία στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2024 στο Παρίσι. Πιο συγκεκριμένα, όμως, συμφωνήθηκε από το Διοικητικό Συμβούλιο της Επιτροπής ότι «δεν πρέπει κανένας αθλητής και καμία αθλήτρια να εμποδιστεί να συμμετάσχει μόνο λόγω του διαβατηρίου του/της». Και, κατ’ επέκταση, όσοι «εμπλέκονται» στον πόλεμο (σ.σ. έχει ενδιαφέρον το ρήμα, που ασφαλώς δεν αναφέρεται σε ενεργή εμπλοκή) μπορούν να συμμετάσχουν ως «ουδέτεροι αθλητές/αθλήτριες) νοουμένου ότι σέβονται απολύτως την Ολυμπιακή Χάρτα, και δεν υποστηρίζουν ενεργά τον πόλεμο στην Ουκρανία. 

  Ερμηνεία. Όταν εισέβαλε η Ρωσία στο γειτονικό της κράτος τον Φεβρουάριο πέρυσι, η πρώτη αντίδραση της ΔΟΕ, όπως και σχεδόν όλων των αθλητικών οργανισμών, ήταν ο πλήρης αποκλεισμός αθλητών/αθλητριών από την επιτιθέμενη χώρα. Αυτό, δεν ισχύει πια στις περισσότερες διεθνείς αθλητικές διοργανώσεις. Το βασικό επιχείρημα, αν και δεν λέγεται ανοικτά, είναι ότι στην Ρωσία δεν υπάρχει πια ελευθερία έκφρασης, και όσοι (που δεν είναι λίγοι) αποδοκιμάζουν την εισβολή του Πούτιν, δεν εκφράζουν την άποψή τους διότι προφανώς θα υποστούν συνέπειες. Και δη πολύ σκληρές. Επομένως –ερμηνεύοντας πάντα το σκεπτικό της απόφασης να επιτραπεί συμμετοχή τους χωρίς «σημαία και ταυτότητα»- ίσως νοιώσουν οι άνθρωποι αυτοί ότι η διεθνής κοινότητα δεν τους τιμωρεί εκείνους για το έγκλημα των ηγετών τους, δηλαδή του Πούτιν και του Λευκορώσου Προέδρου, Αλεξάντερ Λουκασένκο. 

  Απογοήτευση. Από την άλλη, ο Αντόν Γκερασένκο, σύμβουλος του Υπουργού Εσωτερικών Υποθέσεων της Ουκρανίας και ιδρυτής του λεγόμενου Ινστιτούτου του Μέλλοντος (ανεξάρτητης τράπεζας-σκέψεως), εκφράζει με ανάρτησή του στο twitter την απογοήτευσή του για την απόφαση της ΔΟΕ, και επισημαίνει χαρακτηριστικά ότι «στην αρχαία Ελλάδα οι Ολυμπιακοί Αγώνες σταματούσαν τους πολέμους. Σήμερα τους αποδέχονται, προσποιούμενοι ότι είναι ουδέτεροι, ενώ όλοι βλέπουμε ότι επιτελείται γενοκτονία». 

  Τούνελ. Επέστρεψα στην Αθήνα από ένα σύντομο διήμερο στην Κύπρο, όπου μου δόθηκε η ευκαιρία να συναντηθώ και να ενημερωθώ από πρώτο χέρι, από ανθρώπους που εκτιμώ, για την πολιτική και κοινωνική κατάσταση στο νησί, που την Κυριακή ψηφίζει για νέο Πρόεδρό της. Το κλίμα που εισέπραξα και από τις συζητήσεις που είχα (γιατί δεν παύω ούτε στιγμή να ενημερώνομαι και να νοιάζομαι για τα τεκταινόμενα στο νησί) είναι πολύ ζοφερό, παρόλο που αυτό δεν αντικατοπτρίζεται στην καθημερινή ζωή. Όπου όλα μοιάζουν παραμυθένια! Οι λίγοι σοβαροί συνομιλητές μου προβλέπουν ότι η χώρα μπαίνει σε σκοτεινή σήραγγα! 

  ΥΓ. Γενικά, και ως ένα βαθμό, μικρότερο ίσως, νομίζω πως η ορατή καθημερινότητα αντικατοπτρίζει ένα κομμάτι του πληθυσμού που προτάσσει το προσωπικό του συμφέρον έναντι εκείνο της χώρας. Ή, ακόμα χειρότερα, υποθέτει ότι εφόσον (αυτό το κομμάτι) πάει και περνάει μια χαρά, το ίδιο συμβαίνει και στην υπόλοιπη κοινωνία. Κάτι που δυσκολεύομαι πολύ να συμμεριστώ.