Συνειδητά όλο αυτό το διάστημα της μακράς προεκλογικής εκστρατείας επέλεξα να μην ασχοληθώ, τουλάχιστον σε επίπεδο αρθρογραφίας, με τους υποψηφίους προέδρους, με τις θέσεις και τις αντιθέσεις τους, με τις ανέξοδες υποσχέσεις τους ή ακόμα και με τις δεκάδες δημοσκοπήσεις που είδαν το φως της δημοσιότητας. Το κάνουν, άλλωστε, αυτό πολύ καλά -εμπεριστατωμένα και τεκμηριωμένα- οι πολιτικοί συντάκτες του «Φ» και δημοσιογράφοι που αρθρογραφούν εδώ και χρόνια, σε καθημερινή βάση, στην εφημερίδα και την ιστοσελίδα μας.
Έγραφε λοιπόν τις προάλλες ο πολύ καλός συνάδερφος και διευθυντής σύνταξης του «Φ», Άριστος Μιχαηλίδης, για το προεκλογικό σκηνικό όπως αυτό διαμορφώνεται μέσα από τις δημοσκοπήσεις και δέχθηκε μία άνευ προηγουμένου επίθεση από τους γνωστούς λασπολόγους και κριτές των πάντων, που εντελώς αυθαίρετα κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι «ο Άριστος στηρίζει Χριστοδουλίδη». Για όσους ξέρουν τον Άριστο προσωπικά ή έστω παρακολουθούν την καθημερινή του αρθρογραφία, θα έπρεπε να γνωρίζουν ότι όσο κι αν συμφωνεί ή διαφωνεί κανείς μαζί του, οι θέσεις του –κυρίως στο Κυπριακό– είναι εκεί καταγεγραμμένες, σταθερές, ακλόνητες και κυρίως αναλλοίωτες στον χρόνο. Κι αν είναι κάτι που πιστώνεται στον Άριστο είναι αυτό ακριβώς, ότι οι απόψεις του είναι κρυστάλλινες. Δεν διαφοροποιούνται ανάλογα με το ποιος βρίσκεται στην εξουσία, δεν αλλάζουν ανάλογα με τους συσχετισμούς δυνάμεων στο παρά πέντε των εκλογών, ούτε άγονται ή φέρονται από πολιτικές, επικοινωνιακές ή άλλες σκοπιμότητες. Φυσικά ο Άριστος δεν έχει ανάγκη από συνήγορο υπεράσπισης, ωστόσο, καλό θα ήταν κάποια πράγματα να τεθούν επιτέλους στη σωστή βάση, διότι συχνά πυκνά συμβαίνει να επικρίνονται οι αρθρογράφοι στη βάση μπόλικης συνωμοσιολογίας και μιας καφενόβιας λογικής που ελλείψει επιχειρημάτων επιχειρεί να δημιουργήσει εσφαλμένες εντυπώσεις.
Στα δημοκρατικά πολιτεύματα, αγαπητοί αναγνώστες, ένα περιστατικό, ένα συμβάν ή μία κατάσταση μπορεί να έχει περισσότερες από μία όψεις, ανάλογα με τον φακό μέσα από τον οποίο αντικρίζει κανείς τα γεγονότα. Ένα άρθρο γνώμης, μία άποψη ή μια στήλη, όπως συνηθίζουμε να λέμε εμείς οι δημοσιογράφοι, καταγράφει την αλήθεια του αρθρογράφου που πιθανόν να διαφέρει από την αλήθεια της εξουσίας ή ακόμα κι απ΄ αυτήν της κοινής γνώμης. Δουλειά του δημοσιογράφου ή αρθρογράφου είναι να «τσουγκρίσει αυγά», να πει ξεκάθαρα και χωρίς περιστροφές τη γνώμη του. Και ένας καλός αρθρογράφος που σέβεται πρώτα και πάνω απ’ όλα τον εαυτό του δεν «στρογγυλεύει» αυτά που θέλει να πει, ούτε κάνει εκπτώσεις στις απόψεις του, για να μην προκαλέσει αντιδράσεις, για να μη δυσαρεστήσει τους αναγνώστες ή για να γίνει αρεστός στην εξουσία. Καθήκον του αρθρογράφου είναι να λέει τη γνώμη του χωρίς φόβο και χωρίς πάθος. Να διεγείρει τους προβληματισμούς του αναγνώστη, να πυροδοτεί τη δημόσια συζήτηση, να επιζητεί την αμφίδρομη επικοινωνία. Κι αν είναι κάτι για το οποίο διαχρονικά διακρίνεται ο «Φ» είναι ο πλουραλισμός, η πολυφωνία και η φιλοξενία όλων ανεξαιρέτως των απόψεων. Διαφορετικά δεν θα συνυπήρχαν στην ίδια εφημερίδα, χρόνια τώρα, ο Άριστος Μιχαηλίδης και ο Θανάσης Φωτίου, ο Γιώργος Καλλινίκου και ο Κώστας Βενιζέλος, ο Ανδρέας Πιμπίσιης και ο Χρύσανθος Μανώλη.
Δεν ισχυρίζομαι, βεβαίως, ότι ο δημοσιογράφος έχει το αλάθητο του Πάπα ή ότι πρέπει να μένει στο απυρόβλητο. Αντιθέτως, πρέπει να υπόκειται σε κριτική για όσα γράφει και κυρίως για τη συνέπεια των θέσεων που εκφράζει. Θα έλεγα μάλιστα, ότι ο δημοσιογράφος πρέπει να επιζητεί την κριτική, διότι μόνο μέσω αυτής μπορεί να γίνει καλύτερος και πιο ωφέλιμος για την κοινωνία. Άλλο όμως η καλόπιστη κριτική κι άλλο τα κακεντρεχή σχόλια, που έχουν ως αφετηρία αλλότριους σκοπούς. Κόντρα λοιπόν στους Δούρειους Ίππους, εμείς θα συνεχίσουμε να γράφουμε ελεύθερα την άποψή μας, προκαλώντας και επιδιώκοντας τον αναστοχασμό και τον υγιή προβληματισμό της κοινωνίας. Τούτο φυσικά δεν σημαίνει ότι θα αποδεχόμαστε τις προσβολές και την κατασυκοφάντηση χωρίς να απαντάμε.
panayiota.charalambous@phileleftheros
