Με την ολοκλήρωση της εκλογικής διαδικασίας έστειλα τα συγχαρητήρια μου στο νεοεκλεγέντα Πρόεδρο της Δημοκρατίας, αλλά και στον Ανδρέα Μαυρογιάννη ο οποίος με υψηλό φορτίο ηθικής, εντιμότητας και ειλικρίνειας χάραξε νέους δρόμους για την πολιτική ζωή του τόπου μας. Νιώθω, όμως, την ανάγκη να συγχαρώ και μία αξιοσέβαστη μερίδα συμπολιτών μας, η οποία ανήκει στην παράταξη του Δημοκρατικού Συναγερμού και έκανε μία πρωτοφανή και αξιέπαινη υπέρβαση, ψηφίζοντας τον υποψήφιο που στηριζόταν από το χώρο της Αριστεράς. Βέβαια, άξιοι συγχαρητηρίων είναι και όσοι εντάσσονται στο χώρο του ΑΚΕΛ ή της ευρύτερης Αριστεράς, αφού στήριξαν με την ψήφο τους έναν πολιτικό άνδρα που δεν ανήκει στη δική τους παράταξη και θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως κεντροδεξιός.
Εύχομαι ότι οι κομματικές ηγεσίες των δύο μεγάλων κομμάτων θα επενδύσουν σ’ αυτή τη «μαγιά» της συμφιλίωσης.
Ελπίζω ότι άπαντες έχουν αντιληφθεί ότι είναι καιρός να περάσουμε από την εποχή της πόλωσης, στην περίοδο της δημιουργικής σύνθεσης. Αυτό εξάλλου είχα προτάξει πριν από 14 μήνες που εξήγγειλα την υποψηφιότητά μου για την Προεδρία της Δημοκρατίας, την επιβαλλόμενη δηλαδή ανάγκη για Κυβέρνηση Συλλογικής Ευθύνης. Τόλμησα – και είμαι περήφανος γι’ αυτό – να καταθέσω πριν από όλους , μία ριζοσπαστική θέση, να σχηματιστεί δηλαδή μία Κυβέρνηση η οποία θα ένωνε τις δυνάμεις που παραμένουν πιστά προσηλωμένες στη λύση του Κυπριακού στη συμφωνημένη βάση και θα οδηγούσε τη χώρα και το λαό μας σ’ ένα καλύτερο αύριο. Κατανοούσα και συνεχίζω ν’ αντιλαμβάνομαι τις δυσκολίες για να επιτευχθεί αυτός ο άθλος, καθώς δυστυχώς ακόμα παραμένουν ριζωμένες στην αντίληψη πολλών, οι διαφορές που προκύπτουν από τις κομματικές και ιδεολογικές αποστάσεις των δύο πόλων. Θεωρώ όμως ότι έφτασε η ώρα για ν’ αντιληφθούμε όλοι ότι είναι η στιγμή για τη μεγάλη πατριωτική υπέρβαση. Το κοινό στοιχείο της πιστής προσήλωσης για λύση του Κυπριακού στη βάση της Ομοσπονδίας έχει πολύ μεγαλύτερη βαρύτητα από τις όποιες κομματικές διαφορές. Το καλό του τόπου και του λαού μας πρέπει να υπερβεί το κομματικό συμφέρον.
Και εάν όσα αναφέρω, ακούγονται ακόμα σε κάποιους ως ευσεβείς πόθοι, ας ρίξουμε μια ματιά σ’ άλλες χώρες – πρότυπα, στις οποίες το τελευταίο χρονικό διάστημα, αντίθετοι ιδεολογικοί πόλοι παραμέρισαν όσα τους χωρίζουν και προέταξαν όσα τους ενώνουν. Ιταλία, Γερμανία, Δανία και Σκανδιναβικές χώρες αποτελούν φωτεινά παραδείγματα και δείχνουν το δρόμο για όσα πρέπει ν’ ακολουθήσουν και στην Κύπρο.
Οι κομματικές ηγεσίες λοιπόν του ΔΗΣΥ και του ΑΚΕΛ, θεωρώ ότι πρέπει να κινηθούν προς αυτή την κατεύθυνση και να εργαστούν σκληρά για να μεταλαμπαδεύσουν στις βάσεις τους την αναγκαιότητα της σύγχρονης εποχής. Δεν θα είναι εύκολο εγχείρημα και το αναγνωρίζω. Γι’ αυτό εξάλλου και τόνιζα μεσούσης της προεκλογικής περιόδου, ότι τουλάχιστον οι δύο αυτοί ιδεολογικοί χώροι έπρεπε να λάμβαναν έγκαιρα τη μεγάλη αυτή απόφαση για να είχαν τον απαιτούμενο χρόνο να μιλήσουν και να εξηγήσουν στον κόσμο τους τον επιδιωκόμενο στόχο για σχηματισμό μίας Κυβέρνησης Συλλογικής Ευθύνης. Δυστυχώς, όπως προειδοποιούσα, αποδείχτηκε ότι μία εβδομάδα – μεταξύ Α’ και Β’ γύρου – δεν ήταν αρκετή για να αφομοιώσει ο λαός την ανάγκη να στηρίξει το «αντίπαλο» πολιτικό δέος.
Καταλήγοντας, θέλω να στείλω και πάλι το μήνυμα: Φυτέψαμε το σπόρο. Ας τον καλλιεργήσουμε για ν’ απολαύσουν έστω οι επόμενες γενιές τους καρπούς της ενότητας. Ας μην επιστρέψουμε στην πόλωση, η οποία κρατά μεν τις κομματικές βάσεις αγκιστρωμένες στον ιδεολογικό τους χώρο, κρατά ωστόσο την Κύπρο αλυσοδεμένη στο μαρτύριο της μη λύσης του Κυπριακού.
