Η προεκλογική περίοδος στην Τουρκία έχει πάρει τη δική της τροπή. Ομοίως και στην Ελλάδα και αυτό, όπως, θα δούμε στη συνέχεια έχει τη δική του σημασία. Προτού, όμως, μιλήσουμε για τις τουρκικές εκλογές, καλό είναι να αποσαφηνιστεί η στάση της Τουρκίας στα ελληνοτουρκικά, καθότι ο συνδυασμός των δυο, δηλαδή της εκλογικής διαδικασίας και της νέας συμπεριφοράς της έναντι της Ελλάδος, φέρνει μαζί του το κλίμα του προεκλογικού αγώνα στην Τουρκία. Η επίθεση φιλίας της Τουρκίας στην Ελλάδα και η αποκλιμάκωση της κρίσης σχετίζεται τόσο με τις εκλογές, όσο και με τους πρόσφατους σεισμούς. Φυσικά, οι επιστολές και τα συγχαρητήρια για την εθνική επέτειο αποτελούν μια τυπική διαδικασία, η οποία απλά προσδίδει στις χαμηλές πολιτικές, όπως για παράδειγμα οι συναντήσεις ομόλογων υπουργών ή η αλληλοϋποστήριξη των υποψηφιοτήτων των δυο χωρών στον Διεθνή Οργανισμό Ναυτιλίας, οι οποίες αντανακλώνται με τη σειρά τους σε μια άτυπη συμφωνία που εκμηδενίζει τις παραβιάσεις στο Αιγαίο, μέχρι τουλάχιστον τη διεξαγωγή των εκλογών. Εδώ, να υπογραμμίσουμε ότι η Κύπρος δεν μπορεί να υποστηρίξει την υποψηφιότητα της Τουρκίας και ορθώς διαφοροποιήθηκε από την απόφαση της ελληνικής κυβέρνησης.

Για την ανοικοδόμηση των πληγεισών περιοχών από τους φονικούς σεισμούς, η Τουρκία θα χρειαστεί μερικές δεκάδες δισεκατομμύρια, επομένως, θα πρέπει με κάποιο τρόπο να ικανοποιήσει τους δυτικούς δωρητές της, ανάμεσά τους και η Ελλάδα, κάνοντας ησυχία. Από την άλλη, ο Recep Tayyip Erdogan, ιδιαίτερα μετά το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης στην Τουρκία και μέχρι σήμερα, προσπαθεί να αποκαταστήσει τις σχέσεις της χώρας του με τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, τη Σαουδική Αραβία, το Ισραήλ και την Αίγυπτο χωρίς, ωστόσο, ιδιαίτερες επιτυχίες. Αντιλαμβάνεται, όμως, ότι η έμφαση θα πρέπει να δοθεί στην εσωτερική διακυβέρνηση, καθότι δεν είναι η ώρα για σοβινισμούς και σκληρές ρητορικές έναντι των γειτονικών χωρών. Σε αυτό το σημείο, θα πρέπει να προσθέσουμε στη συλλογιστική μας το αυταρχικό μοτίβο συμπεριφοράς του Τούρκου προέδρου. Έχουμε αναφέρει ξανά ότι ο Erdogan δεν εμπλέκεται σε εκλογικές διαδικασίες για να τις χάσει. Παρ’ όλα αυτά, οι δημοσκοπήσεις φαίνεται να καταδεικνύουν το εντούτοις οριακό, αλλά υπαρκτό προβάδισμα, της αντιπολίτευσης. Εάν σκεφτούμε ακόμα ένα βήμα παραπάνω ως προς το αυταρχικό καθεστώς του Erdogan, θα λέγαμε ότι σε ένα κράτος με αναθεωρητικά χαρακτηριστικά, τα οποία εκφράζονται στο εξωτερικό περιβάλλον του, αλλά και στα αντίστοιχα καταπιεστικά στο εσωτερικό, οι προσπάθειες για ιδιόμορφες και αντικανονικές διαδικασίες στις εκλογές είναι πολύ πιθανές.

Σε κάθε περίπτωση, οι νέες δηλώσεις του Τούρκου προέδρου περί της έναρξης του αιώνα της Τουρκίας και των σημαιών που θα υψώσει σε νέα κάστρα, αντικατοπτρίζουν ακριβώς αυτό το αναθεωρητικό και αυταρχικό μοτίβο συμπεριφοράς, το οποίο φυσικά αντανακλάται στις επιταγές τις οθωμανικής αυτοκρατορίας και στην ανάδειξη της Τουρκίας ως τη μεγάλη περιφερειακή δύναμη της ανατολικής Μεσογείου. Επομένως –και για να επιστρέψουμε στο επιχείρημα των αντικανονικών τακτικών– εάν κανείς συγκεντρώσει τα απολυταρχικά και αυθαίρετα χαρακτηριστικά τόσο της ίδιας της χώρας, όσο και του προέδρου Erdogan, είναι δύσκολο να συμπεράνει ότι συλλογικές διαδικασίες, όπως είναι οι εκλογικές, θα διεξαχθούν με έναν ορθολογικό τρόπο˙ και αυτό είναι το προβάδισμα του Erdogan έναντι του Kilicdaroglu, το οποίο φαίνεται να ισορροπεί με έναν καθαρό τρόπο τις δημοσκοπήσεις.

* Πολιτικός Επιστήμων, Επικεφαλής της IS Pegasus Coaching & Consulting Ltd