Νάμαστε και φέτος στην άνοιξη. Στη γιορτή της φύσης. Ακολουθώντας τις κατευθύνσεις της εποχής, οπωσδήποτε έχουμε αναπτύξει ευαισθησία για τη φύση, το πράσινο, τον αέρα, τη θάλασσα. Πράγματι, πώς θα έχουμε ποιότητα ζωής, αν δεν είμαστε σε αρμονία με το περιβάλλον; Πολλά είναι, εξ άλλου, τα ακραία φυσικά φαινόμενα των τελευταίων ετών, και οι καταστροφές σε ζωές και άψυχα που προκάλεσαν, έτσι που να έχει αντιληφθεί και ο πιο δύσπιστος τις συνέπειες των εγωιστικών συμπεριφορών μας.
Η σύγχρονη στάση έναντι στη φύση υπαγορεύει έναν καινούριο σεβασμό. Τώρα πια, κατανοούμε πως η ζημιά από το πέταμα των σκουπιδιών μας στην πλαγιά του βουνού είναι ίδια, είτε μάς βλέπει άλλου ανθρώπου μάτι ή όχι. Αντίστοιχα, το περιτύλιγμα από το σάντουιτς στην πλαζ, είτε μάς είδαν ή όχι, την ίδια βλάβη προκαλεί στην άμμο που το χώσαμε, αντί στη τσάντα μας.
Στις επισκέψεις μας σε παραλίες και δάση φωτογραφίζουμε τις ομορφιές των τοπίων, γεμίζουμε τα πνεμόνια μας οξυγόνο και τα μάτια με τις εικόνες της ποικιλομορφίας της γης. Ειδικά τώρα, που είναι όλα ανθισμένα και μυρίζει Πάσχα. Είναι άραγε τυχαίο που το Πάσχα πέφτει άνοιξη; Έχεις αναλογιστεί πώς φτάσαμε να θαυμάζουμε τα δημιουργήματα που καλλωπίζουν κάθε εκδρομή μας, αλλά ξεχάσαμε τον δημιουργό;
Κι όμως, αν σηκώσουμε το βλέμμα λίγο ψηλότερα, θα διακρίνουμε την παρουσία του δημιουργού στην τεράστια πολυπλοκότητα με την οποία λειτουργούν και συνυπάρχουν τα στοιχεία της φύσης. Με μια πιο εκλεπτυσμένη ενατένιση θα συναισθανθούμε ακόμη την αρμονική σχέση ανάμεσα στα άψυχα στοιχεία της φύσης, τον άνθρωπο και τον Θεό. Έτσι όπως έγιναν τα γεγονότα στη Σταύρωση του Ιησού.
Απέραντα και πολυάριθμα είναι τα μηνύματα που μπορεί ο σημερινός άνθρωπος να αντλήσει από τα Πάθη του Χριστού. Και τότε, όπως και τώρα, αδικίες, διαστρεβλώσεις, βάσανα, προκαλούν αδιέξοδα, κλονίζουν την ελπίδα, δοκιμάζουν και την ίδια την πίστη. Τα ερωτήματα κυκλώνουν την σκέψη κάθε ταλαιπωρημένου: γιατί σε μένα; πού, πότε, με ποια νέα παρέμβαση, από ποιον, θα έλθει η λύτρωση μου από τα δεινά;
Στον πόνο (από την φτώχεια, την ανεργία, την δικαστική αδικία, την απόρριψη, τη μοναξιά, τον πρόωρο θάνατο, την ασθένεια) δεν υπάρχουν εύκολες απαντήσεις. Παρά μόνο μια ενθάρρυνση να σκύψει το άτομο ξανά μέσα του. Ν’ αφήσει να μιλήσει και η καρδιά. Καθώς διεξάγεις τον υλικό και σωματικό αγώνα, μήπως είναι ώρα να επανεξετάσεις τη σχέση σου με την ψυχή σου; Πού αλλού θα βρεις μεγαλύτερη και πιο σίγουρη αλήθεια για τη σωτηρία, από την Ανάσταση;
Ήταν τόση η αδικία και ο πόνος για τα άγια Πάθη, που και η άψυχη φύση δεν άντεξε. Στη μέση της μέρας, από τις 12 το μεσημέρι ως τις 3 το απόγευμα κρύφτηκε ο ήλιος και σκοτείνιασε όλη η γη (Λουκάς ΚΓ’ 44), έγινε σεισμός, σκίστηκαν οι πέτρες, ανοίχτηκαν μνήματα (Ματθαίος ΚΖ’ 51-52). Ακόμη, στο ναό που στέγαζε τη λατρεία των Φαρισαίων, το καταπέτασμα (πολύ μεγάλο κρεμασμένο ύφασμα που χώριζε το ναό στα δύο) σκίστηκε κι αυτό στα δύο από πάνω ως κάτω (Μάρκος ΙΕ’ 38). Προσέξτε ότι την αγανάκτηση της άψυχης φύσης καταγράφουν 3 Ευαγγελιστές.
Στο χέρι σου είναι, αγαπητέ αναγνώστη, να διαμορφώσεις την στάση σου προς αυτά τα γεγονότα. Κάποιοι θα ήθελαν να περιμένουν, ώσπου να επιληφθεί η επιστημονική έρευνα, ούτως ώστε να επιβεβαιωθούν ο σεισμός και η έκλειψη με τις σημερινές γνώσεις μας περί γεωλογίας και αστρονομίας. Υπάρχει και άλλη οδός. Μάς την δείχνουν ο εκατόνταρχος και η φρουρά των στρατιωτών, όλοι τους ειδωλολάτρες, που βρισκόντουσαν σε καθήκον στη Σταύρωση στο Γολγοθά: «ο δε εκατόνταρχος και οι μετ’ αυτού τηρούντες τον Ιησού, ιδόντες τον σεισμόν και τα γενόμενα εφοβήθησαν σφόδρα λέγοντες ‘αληθώς Θεού υιός ήν τούτος’ (Ματθαίος ΚΖ’ 54)». Σας εύχομαι Καλή Ανάσταση!
*Σύμβουλος και Εκπαιδευτής Στελεχών Επιχειρήσεων και Νέων
Xenophon.hasapis@gmail.com
