«Το ΑΚΕΛ θέλει να χτίσει στο μοντέλο των προεδρικών εκλογών του 2023» είναι ο τίτλος του πάντοτε εμπεριστατωμένου ρεπορτάζ του κ. Δαλίτη για ό,τι διαδραματίζεται αυτές τις μέρες στο εσωτερικό της αξιωματικής αντιπολίτευσης.
Το μοντέλο αυτό σαφώς δεν ήταν λανθασμένο· ο υποψήφιος του ΑΚΕΛ άγγιξε το 30% στον πρώτο γύρο και πέτυχε μία εντυπωσιακή συσπείρωση στον δεύτερο, υποβοηθούμενος βέβαια και από τα θολά νερά (και ιδεολογικά συνεπή, θα πρόσθετα) της Κληριδικής σχολής του ΔΗΣΥ. Το ερώτημα είναι τι θυσιάστηκε προκειμένου να επιτευχθεί κάτι τέτοιο.
Ο κ. Μαυρογιάννης ήταν ένας έμπειρος διπλωμάτης, ακέραιος επαγγελματίας, ζεστός άνθρωπος, μετριοπαθής υποψήφιος, ορθολογιστής. Ένας πολίτης του κόσμου, που γνώριζε τι εστί πατριωτισμός, καθήκον, εθνικό συμφέρον και αλήθεια. Υπό αυτό το προφίλ, εκφράστηκαν όμως και θέσεις, συγκεκριμένα σε δύο καίριες θεματικές, οι οποίες δεν αντιστοιχούν στον πυρήνα των θέσεων του ΑΚΕΛ.
Οι προγραμματικές θέσεις στο Μεταναστευτικό-Προσφυγικό, για παράδειγμα, δεν διέφεραν από εκείνες του κ. Νεοφύτου ή του κ. Χριστοδουλίδη. Το σε ποιο κοινό επέλεξε να τις εκφράσει ο καθένας ή το ύφος με το οποίο τις παρέθετε, δεν αλλάζει πως οι θέσεις του κ. Μαυρογιάννη ουσιαστικά υπερθεμάτιζαν τις ήδη παγιωμένες αντιλήψεις περί Μεταναστευτικού στην κυπριακή αρένα των πολιτικών ιδεών. Το ίδιο και στην Οικονομία· τα «παρωχημένα πράγματα» που είπε σε τηλεοπτική του συνέντευξη ο κ. Μαυρογιάννης, αναφερόμενος σε οποιαδήποτε ιδέα κινείται εκτός της ελεύθερης αγοράς, ήταν προάγγελος της αντίστοιχης εκχώρησης των ιδεών του ΑΚΕΛ (ή τουλάχιστον, της βάσης του) προς τις κυρίαρχες αντιλήψεις περί κυπριακής οικονομίας.
Η προσπάθεια του ΑΚΕΛ να δημιουργήσει έδαφος μεγαλύτερων συναινέσεων και άρα να αυξήσει τις πιθανότητές του για νίκη, ναι μεν πέτυχε, ως μία παροδική και βραχυπρόθεσμη συνέπεια της πολιτικής του κατεύθυνσης, ωστόσο μακροπρόθεσμα, έσκαψε βαθύτερα τον βάλτο της δικής του ακινησίας. Διότι όταν θυσιάζεις τις θέσεις σου, έστω και δήθεν πρόσκαιρα, όπως για παράδειγμα σε δύο κεφαλαιώδη ζητήματα όπως η οικονομία και το μεταναστευτικό-προσφυγικό, εκχωρώντας ουσιαστικά τις ιδέες σου στην κατεύθυνση του κυρίαρχου και παγιωμένου πλαισίου κοινωνικής, οικονομικής, πολιτικής σκέψης και δράσης, τότε οφείλει κανείς να αναρωτηθεί ποιος θα κερδίσει σ’ αυτή τη μάχη των πολιτικών ιδεών, υπό αυτό το πλαίσιο. Ο αυθεντικός εκφραστής ή η νεοβαπτισμένη ιμιτασιόν;
Το κόμμα του κομμουνισμού, της σοσιαλδημοκρατίας, της αριστεράς ή όπως τέλος πάντων αυτοαποκαλείται στο ούτως ή άλλως θολό πεδίο της κυπριακής πολιτικής αυτοπροσδιοριστικής ταυτότητας, είναι καταδικασμένο είτε να παλέψει για τις ιδέες του, είτε να ηττηθεί σ’ ένα ετεροπροσδιορισμένο πλαίσιο συζήτησης και ιδεολογικής μάχης. Χωρίς φυσικά αυτό να σημαίνει, πως όλες οι αυθεντικές του ιδέες αξίζει να διατηρηθούν την επόμενη ημέρα ή ότι οι θέσεις αυτές δεν αξίζει να τύχουν επεξεργασίας και ανανέωσης, με στόχο την καλύτερη ταύτισή τους με το σήμερα.
Έστω και κεκαλυμμένα, είναι φανερό πως το ΑΚΕΛ μετέχει σ’ αυτό που ονομάζεται «κράτος», όχι απαραιτήτως με την έννοια της κυβερνητικής εξουσίας, αλλά μετέχοντας δια προσώπων του σε κρίσιμους κρατικούς αρμούς που παράγουν εξουσία, όπως οι ημικρατικοί οργανισμοί, τα μέσα ενημέρωσης, η ακαδημαϊκή κοινότητα, η δημόσια υπηρεσία, τα σχολεία και ούτω καθεξής. Το ΑΚΕΛ, στη νέα αναπτυξιακή πορεία που στοχεύει να ακολουθήσει, πρέπει να ξανασυστηθεί με την κυπριακή κοινωνία. Όχι επειδή κοινωνία και ΑΚΕΛ δεν έχουν γνωριστεί μεταξύ τους, αλλά κυρίως, επειδή έχουν παραγνωριστεί. Το εξέχον σκάνδαλο με τον πρώην βουλευτή Τζιοβάνι, ίσως ήταν ένα μεμονωμένο περιστατικό. Μόνο που η γενική εντύπωση είναι πως, και μεμονωμένο να ήταν, ο ίδιος αντικατοπτρίζει μία συνολική ηθική και πολιτική κατάπτωση, ενός κόμματος που ασκεί εξουσία, μετέχει σε αυτήν και όπως φάνηκε, συνδιαλέγεται αδιαφανώς και μαζί της.
Υ.Γ.: Τα κατά 208.000 παραπάνω ευρώ στα προεκλογικά έξοδα του εκλογικού επιτελείου Μαυρογιάννη, καθ’ υπέρβαση του ορίου του 1 εκατομμυρίου για τους προεδρικούς υποψηφίους, αμφισβητεί τα λογύδρια του επιτελείου περί νομιμότητας και καταπολέμησης παρανομιών. Το χειρότερο είναι, πως το επιτελείο εκθέτει τον ίδιο τον κ. Μαυρογιάννη, αφού ο ίδιος κατά πάσα πιθανότητα, δεν χειριζόταν τον προϋπολογισμό εσόδων και εξόδων της καμπάνιας. Μία έστω και τυπική συγγνώμη από τους εκπροσώπους του, θα ήταν αναμενόμενη. Δεν ειπώθηκε.
Διεθνολόγος, Πολιτικογράφος
