Την Τρίτη, 28/3/2023, δημοσιεύτηκε στο ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟ άρθρο με τίτλο «Τα ΗΕ πρέπει να καταγράψουν τις συγκλίσεις, που έχουν επιτευχθεί» του κ. Ανδρέα Δ. Συμεού, τεχνοκράτη και πρώην μέλους της διαπραγματευτικής ομάδας, όπως ο ίδιος αυτοπαρουσιάζεται,. Στο άρθρο μάλιστα εισηγείται να ζητήσει η πλευρά μας από το Γ.Γ. την ετοιμασία του συνοπτικού εγγράφου των συγκλίσεων. Εκ πρώτης όψεως η πρόταση φαίνεται να είναι εποικοδομητική. Όμως διαβάζοντας όλο το άρθρο, ο αναγνώστης εύκολα αντιλαμβάνεται, ότι ο κ. Συμεού με την καταγραφή των συγκλίσεων προκρίνει να αναγκαστεί ο νέος ΠτΔ να εγκλωβιστεί στην αποδοχή των συγκλίσεων που αποτελούν υποχωρήσεις και παραχωρήσεις των δυο τελευταίων προέδρων, ανεξάρτητα από την γνωστή παράμετρο ότι, «τίποτε δεν θεωρείται συμφωνημένο, αν δεν συμφωνηθούν όλα».
Η πρόθεση του κ. Συμεού για τον καταρτισμό του εγγράφου των συγκλίσεων είναι για να δεσμευτεί η πλευρά μας με αυτές, «για να διανύσουμε, επιτέλους, το τελευταίο μίλι». Και όλοι πλέον αντιλαμβανόμαστε και τη σημασία και το περιεχόμενο αυτού του τελευταίου μιλίου, που αποτελεί επωδό όλων, όσοι απογοητεύτηκαν από το αποτέλεσμα του Γκαρν Μοντανά. Επιπλέον ο κ. Συμεού εισηγείται στο έγγραφο των συγκλίσεων να περιληφθεί και το αμφιλεγόμενο πλαίσιο Γκουτέρες, δείγμα και αυτό των προθέσεων της εισήγησης του. Ενδεικτική πρόθεση της εισήγησης του είναι και η αναφορά στις «βαρύτατες ευθύνες που φέρει ο απελθών ΠτΔ για το ναυάγιο των συνομιλιών, λόγω της αλλοπρόσαλλης πολιτικής του». Συμφωνούμε, ότι οι ευθύνες του τέως ΠτΔ είναι βαρύτατες, γιατί με τις απαράδεκτες υποχωρήσεις του και με την αλλοπρόσαλλη πολιτική του έχει οδηγήσει το Κυπριακό σε οδυνηρά αδιέξοδα και έχει δώσει την ευκαιρία στην Τουρκία να παρουσιάζεται, ότι καταβάλλει προσπάθειες για λύση του Κυπριακού. Όμως ο κ. Συμεού δεν αναφέρει ούτε λέξη για την αδιαλλαξία της Τουρκίας σχετικά με την παραμονή των στρατευμάτων, πράγμα που έχει αποδειχτεί και με τα επίσημα πρακτικά, που αποκάλυψαν δυο έγκριτοι και διερευνητικοί δημοσιογράφοι, που δεν παπαγαλίζουν ανακοινώσεις.
Φυσικά όταν επαναρχίσουν οι συνομιλίες «από κει που έμειναν», ο Γ.Γ. ή ο εκπρόσωπός του, που θα μετέχει των διαπραγματεύσεων θα έχει υπόψη του έγγραφα που θα περιλαμβάνουν τις συγκλίσεις. Σημασία έχει κάθε φορά που στη συζήτηση θα παρουσιάζεται μια σύγκλιση, αν αυτή γίνεται αποδεκτή και από τις δυο πλευρές. Αντιλαμβάνεστε ότι αν καταρτιστεί ένα έγγραφο με όλες τις συγκλίσεις, δεν είναι σίγουρο ότι αυτό θα γίνει αποδεκτό. Και τότε θα πρέπει να αρχίσουν συζητήσεις για τις κοινά αποδεκτές συγκλίσεις.
Ο κ. Συμεού λέει επίσης ότι το έγγραφο των συγκλίσεων θα είναι χρήσιμο και για τον τεχνοκράτη της Ε.Ε. που θα βοηθήσει τις δυο πλευρές στις διαπραγματεύσεις. Προσωπικά θεωρώ ότι ο τεχνοκράτης της Ε.Ε. θα έχει ένα απλό ρόλο. Για κάθε θέμα που συζητείται ή που παρουσιάζεται σαν σύγκλιση, αυτός θα κρίνει αν η συζήτηση του θέματος ή η σύγκλιση είναι συμβατή με το ευρωπαϊκό κεκτημένο. Γιατί αν μια απόφαση ή μια σύγκλιση είναι ασύμβατη με το ευρωπαϊκό κεκτημένο, τότε δεν πρέπει να αποτελεί μέρος της συμφωνίας. Τον καταλυτικό πολιτικό ρόλο για τη λύση θα πρέπει να τον αναλάβουν θεσμικά όργανα της Ε.Ε. μέσα στα πλαίσια των σχέσεων Ε.Ε. – Τουρκίας.
‘Οσο «ξεκάθαρη και αν είναι μια εικόνα για το που φτάσαμε και τι απομένει να συζητηθεί σε περίπτωση επανέναρξης τω συνομιλίων» δεν σημαίνει ότι πρέπει να θεωρηθεί συμφωνημένο, αν αποτελεί παρέκκλιση από το ευρωπαϊκό κεκτημένο. Εκτός αν ο κ. Συμεού εισηγείται το σύνταγμα της ΔΔΟ να περιλαμβάνει μόνιμες αποκλίσεις από το ευρωπαϊκό κεκτημένο και να αποτελεί πρωτογενή συμφωνία που να κατοχυρώνεται από την Ε.Ε. Φυσικά είναι κατανοητό, ότι μόνο με μια τέτοια διαδικασία και συμφωνία είναι δυνατό και νομικά αποδεκτό οι σφετεριστές να γίνουν πρώτα χρήστες και μετά νόμιμοι ιδιοκτήτες των περιουσιών των εκτοπισμένων. Και οι εκτοπισμένοι να μην μπορούν να διεκδικήσουν τις περιουσίες τους στο ευρωπαϊκό δικαστήριο.
Φυσικά αντιλαμβανόμαστε, ότι σε ένα συμβιβασμό πρέπει να γίνουν υποχωρήσεις για να φτάσουμε σε συγκλίσεις και λύση. Αλλά αυτές οι συγκλίσεις δεν πρέπει να καταργούν την Κ.Δ. και να μετατρέπουν την λύση ΔΔΟ σε λύση συνομοσπονδίας δυο κυρίαρχων κρατών. Και πρέπει όλες οι συγκλίσεις να είναι σύμφωνες και συμβατές με τον χάρτη των ανθρωπίνων δικαιωμάτων του ΟΗΕ και τις πρόνοιες του ευρωπαϊκού κεκτημένου. Εκτός αν θέλουμε να καταργήσουμε την Κ.Δ., να νομιμοποιήσουμε την κατοχή και τη διχοτόμηση και να «διανύσουμε το τελευταίο μίλι» για να γίνει η Κύπρος τουρκικό προτεκτοράτο και η Κ.Δ. κοινότητα που θα αναζητά ένα ανύπαρκτο κηδεμόνα.
Φανταστείτε αυτό το κατάντημα, με μια made in England εποικοδομητική ασάφεια να το ονομάσουμε «λύση και επανένωση» και μάλιστα να πανηγυρίσουμε.
