Το ΑΚΕΛ ξεκίνησε από χθες εκστρατεία ενημέρωσης της πολιτικής του για το θέμα της στεγαστικής πολιτικής. Θα ακολουθήσουν, σύμφωνα με δηλώσεις του γγ του κόμματος, Στέφανου Στεφάνου και μια σειρά άλλων θεματικών για σημαντικά ζητήματα.
Όπως είναι το κράτος δικαίου, της διαφθοράς, της Οικονομίας, το Κυπριακό και ίσως και διάφορα άλλα θέματα που ενδεχομένων να προκύψουν στην πορεία. Είναι μία προσπάθεια η οποία είναι προφανές ότι εντάσσεται στο πλαίσιο της ενημέρωσης και της «αποδαιμονοποιησης» πολιτικών του κόμματος σε μία μερίδα της κοινωνίας. Μια αντίληψη η οποία έχει ουσιαστικά εδραιωθεί και σε υπερβολικό βαθμό, μετά την διακυβέρνηση 2008-2013 λόγω και της οικονομικής κρίσης που ακολούθησε. Και αυτό είναι ένα διαρκές αγκάθι με το οποίο βρέθηκαν και βρίσκονται αντιμέτωπες, οι μετέπειτα ηγεσίες του κόμματος της Αριστέρας και που οδήγησαν σε μεγάλο βαθμό και στην πολιτική απομόνωση του ΑΚΕΛ, ή πού τουλάχιστον δεν ευνόησαν πολιτικές συνεργασίες σε εκλογικές αναμετρήσεις. Χωρίς βέβαια να σημαίνει ότι η ηγετική ομάδα του κόμματος δεν φέρει το δικό της μερίδιο ευθύνης για το ότι δεν κατάφερε νωρίτερα να ανατρέψει αυτή την εικόνα. Η αποστασιοποίηση μεγάλης μερίδας αριστερών ψηφοφόρων είναι ενδεικτικό ενδεχομένως του βαθμού ευθύνης και της ηγετικής ομάδας του κόμματος.
Οι τελευταίες προεδρικές εκλογές και ο τρόπος που εξελίχθηκε το πολιτικό σκηνικό πριν και μετά τις εκλογές, είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα, για τα ζητήματα τα οποία έχει να αντιμετωπίσει το ΑΚΕΛ. Ήταν από την μια η αποτυχία σύναψης οποιασδήποτε συνεργασίας με κάποιο από τα κόμματα του Κέντρου και από την άλλη, η δυσκολία για ακόμα μια φορά να αντιμετωπίσει τη ρητορική φόβου που αναπτύχθηκε από πολιτικούς του αντιπάλους, για το ενδεχόμενο κυβέρνησης ΑΚΕΛ. Και είναι ενδεικτική και η αντίδραση μεταξύ πρώτης και δεύτερης Κυριακής, όταν ο Ανδρέας Μαυρογιάννης, έσπευσε να ανακοινώσει Υπουργό Οικονομικών- εάν κέρδιζε τις εκλογές- για να καθησυχάσει πώς δεν θα επρόκειτο για άτομο προερχόμενο από το ΑΚΕΛ ή άτομο που ακολουθούσε τις πολιτικές του ΑΚΕΛ.
Σε αυτό το λοιπόν το πλαίσιο, η σημερινή προσπάθεια της ηγεσίας του κόμματος να «κοινωνικοποιήσει» τις θέσεις του είναι ένα βήμα για να εξέλθει από την απομόνωση. Και είναι το πρώτο και κύριο που πρέπει να γίνει, εάν το ΑΚΕΛ θέλει να γίνει ξανά δύναμη εξουσίας. Διότι εάν δεν αποτελέσει ξανά δύναμη εξουσίας δεν μπορεί να αποτελεί και ουσιαστική δύναμη αντιπολίτευσης. Στο σημερινό πολιτικό σκηνικό όπως αυτό έχει εξελιχθεί, με μία Κυβέρνηση στην οποία συμμετέχουν τα τρία κύρια κόμματα του Κέντρου και ο ΔΗΣΥ ακόμα ψάχνεται για το πώς θα πορευθεί στο πολιτικό σκηνικό, το ΑΚΕΛ είναι αυτή τη στιγμή, η μόνη καθαρά αντιπολιτευτική δύναμη. Για αυτό και έχει σημαντικό ρόλο να διαδραματίσει στο σημερινό πολιτικό γίγνεσθαι. Η υγιής λειτουργία ενός δημοκρατικού συστήματος απαιτεί ισχυρή αντιπολίτευση ως ένας μηχανισμός ελέγχου της Κυβέρνησης και ένα αντίβαρο στις κυβερνητικές πολιτικές. Μια εναλλακτική πρόταση και άρα, μοχλός πίεσης για την Κυβέρνηση.
Συνεπώς, το πρώτο που οφείλει να κάνει το ΑΚΕΛ είναι να συστηθεί ξανά στην κυπριακή κοινωνία. Η ηγεσία του κόμματος, μιλά πλέον για στρατηγικό πλάνο πενταετίας που θα οδηγήσει στην πρόταση διακυβέρνησης του 2028. Μέχρι τότε θα μεσολαβήσουν διάφοροι σταθμοί για σφυγμομέτρησης αυτής της προσπάθειας. Το καταστατικό συνέδριο και ενδεχομένως οι αλλαγές που θα γίνουν, είναι ασφαλώς ένα μεγάλο στοίχημα για τα πρώτα σημάδια αποτελέσματος των αλλαγών. Με δεδομένο επίσης το κενό που δημιουργείται στο πολιτικό σκηνικό και την δύσκολη θέση στην οποία βρίσκεται σήμερα ο Δημοκρατικός Συναγερμός, το ΑΚΕΛ έχει μία ευκαιρία να επανέλθει στο πολιτικό προσκήνιο. Ειδάλλως, η κοινωνία- ακολουθούμενη την γενικότερη δυτική τάση- θα συνεχίσει τη δεξιοστρόφη πορεία της και σύντομα θα φτάσει να βαδίζει σε επικίνδυνα μονοπάτια…
