Πριν την εφαρμογή του ΓεΣΥ, λένε κάποιοι, πηγαίναμε όλοι σε όποιο γιατρό θέλαμε, σε όποιο νοσηλευτήριο θέλαμε, μας εξυπηρετούσαν, πληρώναμε μερικές εκατοντάδες ευρώ και φεύγαμε χαρούμενοι και ικανοποιημένοι. Δεν υπήρχαν λίστες αναμονής για να λάβει ένας άνθρωπος υπηρεσίες αποκατάστασης. Ήταν όλα μια χαρά. Δεν είχαμε προβλήματα. Πλήρωναν οι ασφάλειες μας για τα πάντα. Καμία ασφαλιστική εταιρεία δεν μας έβγαζε το λάδι μέχρι να εγκρίνει ένα αίτημά μας. Όλοι οι πολίτες αυτού του τόπου είχαν πλήρη κάλυψη και το 80% του πληθυσμού δεν στοιβαζόταν στις λίστες αναμονής του δημοσίου.
Πραγματικά έχουμε κοντή μνήμη και παρόλο που θέλουμε να φημιζόμαστε για το φιλότιμο και το αίσθημα αλληλεγγύης που μας διακατέχει, μάλλον και στα δύο παίρνουμε απροβίβαστο.
Εκείνο που δεν έχουμε καταλάβει είναι ότι το ΓεΣΥ είναι για τους πολλούς και όχι για τους λίγους. Είναι για τον συνταξιούχο, είναι για τον πολίτη που δύσκολα τα βγάζει πέρα με το μισθό του, είναι για τον οικογενειάρχη που δεν μπορεί να πληρώνει μεγάλα ποσά για να εξασφαλίσει υπηρεσίες υγείας για τα παιδιά του, είναι για τον χρόνιο ασθενή που προηγουμένως είχε μοναδική επιλογή το δημόσιο διότι καμιά ασφαλιστική εταιρεία δεν τον κάλυπτε, είναι για τον καθένα από εμάς που παλαιότερα δεν είχαμε στον ήλιο μοίρα στον τομέα της υγείας, επειδή από τη μια ο μισθός μας ήταν ψηλός για να θεωρούμαστε δικαιούχοι του δημοσίου και από την άλλη ο μισθός μας δεν ήταν αρκετός για να πληρώνουμε σε ιδιωτικές ασφάλειες ψηλά ασφάλιστρα ώστε να έχουμε πλήρη κάλυψη των αναγκών μας. Πόσος είναι ο πληθυσμός της Κύπρου δηλαδή; Κάπου στο 90%.
Το πηγαίναμε όπου θέλαμε, πληρώναμε και τελείωσε, αφορά εκείνους τους λίγους που καλή τους ώρα δεν μετρούν ένα ένα τα ευρώ από το μισθό τους για να τα βγάλουν πέρα μέχρι το τέλος του μήνα. Αυτοί λοιπόν οι λίγοι μπορούν και τώρα να πάνε σε ιδιωτικά νοσοκομεία και ΤΑΕΠ, να τους χρεώσουν όσο ακριβά θέλουν και να είναι χαρούμενοι. Θα μου πείτε τώρα, αφού δεν έμειναν και πολλά νοσοκομεία εκτός ΓεΣΥ. Μην ανησυχείτε, υπάρχουν κάποια και σύντομα θα κτιστούν τουλάχιστον άλλα δύο, που δεν θα ενταχθούν στο ΓεΣΥ.
Για τις υπηρεσίες αποκατάστασης μάλλον ξεχνάμε ότι στο παρελθόν όποιος πάθαινε εγκεφαλικό έπρεπε να βάλει μέσο τον ίδιο το Θεό για να εξασφαλίσει κλίνη μέσω του υπουργείου Υγείας στο Μέλαθρον Αγωνιστών ή σε ένα από τα λιγοστά κέντρα αποκατάστασης που λειτουργούσαν.
Αν έχει το ΓεΣΥ προβλήματα; Σαφώς και έχει. Είναι πολλά και μεγάλα. Δεν σχετίζονται με την αρχιτεκτονική και τον μονοασφαλιστικό του χαρακτήρα. Σχετίζονται με τον τρόπο διαχείρισής του. Δεν θα κουραστούμε να τα δημοσιοποιούμε μέχρι που να επιλυθούν. Είναι δεκάδες τα σχετικά δημοσιεύματα στον «Φ».
Όσο για τα προβλήματα των ΤΑΕΠ, παραπέμπω σε πρόσφατο δημοσίευμα του «Φ» με τις προσπάθειες υπουργών Υγείας να τα επιλύσουν τα τελευταία 15 χρόνια.
Ειλικρινά εύχομαι σε όσους παίρνουν μισθούς που τους επιτρέπουν να πληρώνουν από την τσέπη τους για τα μικρά προβλήματα υγείας που αντιμετωπίζουν, να αυξήσουν ακόμα περισσότερο τις απολαβές τους και να μην τους τύχει ποτέ να έρθουν αντιμέτωποι με μια σοβαρή ασθένεια που θα τους υποχρεώσει να καταλάβουν την αξία του ΓεΣΥ. Και για να μην μου πει κάποιος, ότι ίσως θα ήταν καλύτερα εκείνοι που μπορούν να πληρώνουν ιδιωτικές ασφάλειες και όχι ΓεΣΥ και οι υπόλοιποι να καλύπτονται από το ΓεΣΥ, υπενθυμίζω ότι όλοι θα γεράσουμε και όλων αναπόφευκτα οι ανάγκες μας για υπηρεσίες υγείας θα αυξηθούν τη στιγμή που οι απολαβές μας θα μειωθούν αφού θα είμαστε συνταξιούχοι. Αν ανήκουμε στην ομάδα των ελαχίστων που θα έχουμε ψηλά εισοδήματα και μετά την συνταξιοδότηση, καλή μας ώρα!
