Θέτω αυτό το ερώτημα σε όσους επιζητούν έως και τώρα επανέναρξη των «συνομιλιών-διαπραγματεύσεων από εκεί που έμειναν» και μάλιστα με βάση το «συμφωνημένο πλαίσιο».
Αλλά πότε διεξήχθησαν «συνομιλίες-διαπραγματεύσεις» παρά μόνο «κουβέντες του καφενείου» και ποιο είναι το «συμφωνημένο» πλαίσιο»; Ας μας εξηγήσει κάποιος από τους οπαδούς της «ρεαλιστικής σχολής» που υιοθέτησε το σύνθημα του ούτω καλούμενου «πατριωτικού ρεαλισμού».
Μάλλον θα εννοούσε αποδοχή των τουρκικών αξιώσεων για «δύο κράτη», «πολιτική και κυριαρχική ισότητα» που ερμηνεύονται ως εσαεί παραμονή τουρκικού στρατού στην Κύπρο, μονομερή επεμβατικά δικαιώματα, μετατροπή της Κυπριακής Δημοκρατίας σε «εκλιπούσα» και τη Νήσο μας «βιλαέτι» μιας δηλαδή περιοχή-επαρχίας-νομό μιας νεοσύστατης Οθωμανικής Αυτοκρατορίας με σύνορα μιας «γαλάζιας πατρίδας» όπως την αποκαλούν που θα ελέγχει την Ανατολική Μεσόγειο.
Η τύχη μας δεν θα είναι άλλη από εκείνης των ραγιάδων δούλων δηλαδή υπηκόων ενός νεοσουλτάνου.
Μας απειλούν λοιπόν ότι θα έλθουν νύκτα. Εάν τελικά στις προσεχείς εκλογές της 14ης Μαΐου απομακρυνθεί ο Ερντογάν και έλθει στην εξουσία ο ηγέτης της Ενωμένης πλέον αντιπολίτευσης Κεμάλ Κιλιντζάρογλου μάλλον θα μας απειλούν ότι θα έρθουν… πλέον μέρα. Αυτή θα είναι η αλλαγή.
Είναι θλιβερό το κατάντημα των ανθρώπων που προέρχονται από ένα πολιτικό χώρο όπου σύνθημά του ήταν «την πατρίδα ουκ ελάττω παραδώσω» να ομιλεί για «πατριωτικό ρεαλισμό». Ας μας εξηγήσουν ποιο είναι το περιεχόμενο ενός τέτοιου «ρεαλισμού».
Πού λοιπόν βαδίζουμε τώρα όταν αυτοί που χειρίζονται τις τύχες μας εξακολουθούν να ομνύουν (ορκίζονται) πίστη στη Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία (ΔΔΟ) με «πολιτική ισότητα» και επιζητούν πλέον ενεργό ανάμιξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο Κυπριακό αγνοούντες αυτά που λέει ο Διονύσιος Σολωμός στον «Ύμνον του προς την Ελευθερία».
Λέει ο εθνικός μας ποιητής, «Δεν είναι εύκολες οι θύρες όταν η χρεία τις κουρταλεί» δηλαδή τις κτυπά δυνατά, συνεπώς και επίμονα την πόρτα.
Επί δεκαετίες ολόκληρες η έγκριση σωρεία ψηφισμάτων του ΟΗΕ (επιταγές χωρίς αντίκρισμα όπως έχουν χαρακτηρισθεί) ποιο πρακτικό αποτέλεσμα απέδωσαν.
Όταν λοιπόν εμείς οι ίδιοι ως θύματα της τουρκικής εισβολής και κατοχής δεν επιμένουμε στην εφαρμογή ψηφισμάτων του ΟΗΕ ως π.χ. 3212, 541, 550, 789 και άλλα και οι χειριζόμενοι το Κυπριακό αγνοούν το αποτέλεσμα κατά το οποίο ο Κυπριακός Ελληνισμός με συντριπτική πλειοψηφία απέρριψε το βρετανοτουρκικό σχέδιο Ανάν με το Δημοψήφισμα (24/4/2004) γιατί εξακολουθούν να επιμένουν στην «ΔΔΟ με πολιτική ισότητα».
Απενοχοποιήσαμε την Τουρκία με τις ούτω καλούμενες «συμφωνίες» υψηλού επιπέδου – γνωστές ως συμφωνίες κορυφής Μακαρίου-Ντενκτάς (12/2/1972 ) και Κυπριανού-Ντενκτάς 19/5/1979 και στη συνέχεια υποβάλαμε και «χάρτη για το εδαφικό» αποδεχόμενοι ουσιαστικά και τη διχοτόμηση.
Υπό αυτές τις συνθήκες πού λοιπόν βαδίζουμε;
*Πρώην συνδικαλιστής
