Λένε πως μέσα απο τα μάτια ενός παιδιού μπορείς να δεις ένα ολόκληρο κόσμο.
Τα μάτια συνήθως αποτυπώνουν τα συναισθήματα που νιώθει ένα παιδί. Αθωότητα, χαρά, ευτυχία, τρέλα, κούραση, φόβο, πόνο, θλίψη.
Η 12η Απριλίου είναι η ‘Παγκόσμια Ημέρα για τα παιδιά του Δρόμου’ η οποία καθιερώθηκε με πρωτοβουλία του CSC ( Consortium for Street Children) το 2011 στο Λονδίνο.
Είναι αγνές ψυχές που περιφέρονται μόνες στο δρόμο. Είναι μικρά αθώα πλάσματα , αβοήθητα, άστεγα, εγκατελειμένα που ζουν τον δικό του γολγοθά και περιμένουν τη δική τους ανάσταση.
Η φτώχεια τα ανάγκασε να στερηθούν την παιδική τρυφερή τους ηλικία και να ενηλικιωθούν πρόωρα για να μπορέσουν να εξασφαλίσουν τα απαραίτητα για να ζήσουν τα ίδια και η οικογένειά τους.
Τα “Παιδιά του Δρόμου” όπως τα αποκαλούν μέσα απο την εφιαλτική και επικινδύνη ζωή τους βιώνουν συνθήκες ψυχολογικής και σωματικής βίας. Καθημερινά βρίσκονται αντιμέτωπα με την έλλειψη στέγης και διατροφή. Κοιμούνται κυρίως σε στάσεις τρένων, λεωφορείων, σε πάρκα, σε εγκατελειμένα αυτοκίνητα, σε υπόστεγα και σε χαρτοκιβώτια. Τρώνε ότι βρουν με αποτελέσμα να διατρέχουν κίνδυνο λόγω διαφόρων μολύνσεων στο φαγητό. Η σχέση τους με την υγιεινή δεν είναι και η καλύτερη. Ενώ το δικαίωμα της παροχής ιατρικών υπηρεσιών για τα παιδιά αυτά είναι αδύνατον.
Ακόμα ένα σοβαρό πρόβλημα που έχουν να αντιμετωπίσουν τα παιδιά είναι η στέρηση του δικαιώματος της εξέλιξης της ανάπτυξης και συγκεκριμένα της εκπαίδευσης. Που έχει ως συνέπεια να είναι αποκλεισμένα και αποξενωμένα αφού δεν έχουν τις ίδιες ευκαιρίες με τα υπόλοιπα παιδιά.
Εύκολα θύματα διαφόρων κυκλωμάτων που τα αναγκάζουν να ασχοληθούν με την παρανομία και τα προωθούν στην πορνεία και στα ναρκωτικά. Ψυχές που κακοποιούνται βάναυσα και σε πολλές περιπτώσεις οδηγούνται στο θάνατο.
Παρατημένα στη μοίρα τους που δεν θα τα αναζητήσει κανένας.
Σε μια κοινωνία που ο κόσμος εξελίσσεται συνεχώς τα παιδιά στερούνται ακόμα τα βασικά τους δικαιώματα. Ζουν στην δική τους φυλακή αυτή του κοινωνικού στιγματισμού και της απόρριψης.
Μάτια θλιμμένα που τριγυρνούν στους δρόμους και θέλουν τόσα να σου πουν αλλά δε μπορούν…
Πως είναι δυνατόν σήμερα να υπάρχει ακόμα το φαινόμενο αυτό; Γιατί να υπάρχουν παιδιά που να είναι δυστυχισμένα και να κακοποιούνται; Πως θα γλυτώσουν τα παιδιά;
Ερωτήματα που πρέπει να μας προβληματίσουν και παράλληλα να μας κάνουν να ευαισθητοποιηθούμε ακόμα περισσότερο ώστε να γίνουμε πιο ανθρώπινοι. Τα παιδιά είναι το παρόν και το μέλλον μας.
Η κοινωνία οφείλει να βρίσκεται δίπλα τους και να τα στηρίζει.
Έχε το νου σου στο παιδί…
Αντιπρόεδρος ΓΟΔΗΚ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ
