Το έχω απορία. Αν ο δικαστής Μιχάλης Χριστοδούλου θεωρηθεί στο τέλος ύποπτος για κάτι από όσα του καταλογίζουν και καταλήξει κατηγορούμενος στο δικαστήριο, τι θα κάνουμε; Θα το δεχτούμε; Ή θα φωνάζουμε ότι θα τον δικάσουν οι συνάδελφοί του και δεν τους εμπιστευόμαστε;
Είναι σίγουρο ότι θα αρχίσει τότε αυτή η καχυποψία να εξαπλώνεται στα κοινωνικά δίκτυα όπως τον κορονοϊό. Σε αυτή την περίπτωση τι κάνουμε, λοιπόν; Θα διορίσουμε νέους δικαστές άμεμπτους και ακέραιους; Ή θα φέρουμε από το εξωτερικό δικαστές;
Αν η αόρατη Σάντη αποδεχθεί μυθομανής και κατηγορηθεί για όσα έπλασε εναντίον ανθρώπων, τι θα γίνει; Μα, είναι απλό. Θα εξαπλωθεί άλλη επιδημία στα κοινωνικά δίκτυα ότι είναι στημένη υπόθεση και ότι θυματοποιείται μια ανυπεράσπιστη γυναίκα.
Κι αν διωχθεί ο Δρουσιώτης για ένα βουνό λίβελλους σε αυτά που έγραψε ή και για άλλες κατηγορίες; Θα πεισθούν σίγουρα κάποιοι, αλλά πολλοί άλλοι θα γίνουν πυρ και μανία για θυματοποίηση του. Και ποιος θα τον δικάσει; Οι συνάδελφοι του δικαστή που κατηγόρησε; Άντε να πιστέψουν όλοι ότι είναι όλα καθαρά και δίκαια;
Η ουσία, τελικά, είναι ότι γίναμε κοινωνία καχύποπτων. Και δεν μιλώ για ψεκασμένους και συνωμοσιολόγους, μιλώ για νορμάλ μέλη της κοινωνίας. Θεωρούν πια τους πάντες ύποπτους και διεφθαρμένους. Αυτό δεν είναι τυχαίο. Ήρθε μετά σειρά γεγονότων, που δημιούργησαν αυτή την εικόνα. Και κύριοι υπεύθυνοι γι΄ αυτό είναι όσοι κατείχαν επί πολλά χρόνια θέσεις κλειδιά και δεν προστάτευσαν την εικόνα που εξέπεμπαν. Θεσμικοί παράγοντες, κρατικοί αξιωματούχοι και πολιτικοί ηγήτορες.
Χρόνια ολόκληρα βομβαρδίζεται η κοινωνία από σκάνδαλα και συμπεριφορές που δεν στέλνουν στο λαό μηνύματα υγιών συμπεριφορών για να κερδίζουν την εμπιστοσύνη του. Αυτοί είναι οι πρώτιστοι υπεύθυνοι για να δημιουργηθεί το κλίμα δυσπιστίας και να μπορεί ο καθένας να αλωνίζει πετώντας όποια τσιόφτα σκεφτεί και να πείθει με μεγάλη ευκολία.
Κατά συνέπεια οι ίδιοι έχουν τώρα την ευθύνη να αλλάξουν αυτό το κλίμα. Ενεργώντας, έστω από δω και πέρα, με απόλυτη αφοσίωση στους νόμους, στους κανονισμούς, στην ηθική, στην πολιτική ευθύνη. Προπάντων! Ποιος μπορεί να θυμηθεί ένα σκάνδαλο, μια τραγωδία, μια καταστροφή στην οποία οι ηγεσίες μας ανέλαβαν την πολιτική ευθύνη; Ούτε για την πρόσφατη τραγωδία με τους αερόσακους ΤΑΚΑΤΑ, ούτε για άλλες τραγωδίες, ούτε για σκάνδαλα και καταστροφές. Ούτε καν για ζητήματα για τα οποία διορίστηκαν ερευνητικές επιτροπές και υπέδειξαν συγκεκριμένες πολιτικές ευθύνες. Από την τραγωδία στο Μαρί μέχρι τα χρυσά διαβατήρια και από την κατάρρευση της οικονομίας, μέχρι την πώληση του Συνεργατισμού. Υπάρχουν σίγουρα περιπτώσεις όπου ένας υπουργός ή άλλος ανέλαβε την πολιτική ευθύνη, αλλά είναι τόσο σπάνιες, που εξαφανίζονται από τη μνήμη.
Μιλάμε ακόμα για πολιτικές ευθύνες, ενώ θα έπρεπε να υπάρχουν και οι πραγματικές ευθύνες αξιωματούχων. Μόνο που δεν υπάρχουν. Ούτε καν ανάλογες νομοθεσίες. Με αποτέλεσμα, όποιος από τη θέση του προκαλεί κακό στο δημόσιο, οικονομική, ή άλλη, ζημιά, δεν έχει καμιά ευθύνη. Αποχωρεί χωρίς καμιά συνέπεια. Ακόμα κι αυτό συμβάλλει τόσο στην αξιοπιστία τους, όσο και στην ανευθυνότητα τους. Με συνέπεια φυσικά να στοιβάζει ο κόσμος πάνω στην έλλειψη εμπιστοσύνης και στον θυμό που εκφράζει πλέον.
Δεν υπάρχει άλλος τρόπος να ανατραπεί αυτή η αρρωστημένη κατάσταση. Οφείλουν όλοι όσοι κατέχουν εξουσία, με πρώτο τον Πρόεδρο, να είναι αμείλικτοι, να μην αφήνουν τίποτε να αιωρείται στην ατμόσφαιρα. Παράδειγμα; Γιατί αιωρείται ακόμα η υπόθεση με το πρόσφατο βίντεο, που εμπλέκει και το προεδρικό; Δεν είναι αρκετή η παραίτηση ενός συνεργάτη του Προέδρου. Θα έπρεπε μέχρι τώρα να είχαν δοθεί ικανοποιητικές απαντήσεις για όσα περιλαμβάνει. Όχι σκόρπιες και μισές. Επίσημα, θεσμικά, ξεκάθαρα.
Καμία υπόθεση δεν πρέπει να εκκρεμεί. Διότι προσθέτει στον θυμό των πολιτών. Που έχουν κάθε λόγο να είναι θυμωμένοι. Δικαιούνται απαντήσεις και σεβασμό.
