Τις τελευταίες δύο εβδομάδες άνοιξε στην επιτροπή Παιδείας της Βουλής θέμα για την ανάγκη αναβάθμισης και επέκτασης του θεσμού του Προαιρετικού Ολοήμερου Σχολείου (ΠΟΣ). Στόχος αυτής της συζήτησης είναι για να παραθέσουν όλοι οι φορείς τις θέσεις τους γύρω από το ζήτημα αυτό αλλά και να βολιδοσκοπήσουν κατά πόσο το υπουργείο Παιδείας και η Κυβέρνηση γενικότερα –καθώς για κάτι τέτοιο απαιτούνται και πόροι, όχι μόνο θεωρίες και σχεδιασμοί επί χάρτου– έχουν την πρόθεση να το πράξουν.
Παρακολουθώντας κανείς τη συζήτηση, εύκολα διαπιστώνει ότι η πλειονότητα των μερών συμφωνεί στην αναβάθμιση και επέκταση. Κι εκεί που η συζήτηση ξεδιπλώνεται και στο τραπέζι πέφτουν διάφορα επιχειρήματα υπέρ της άποψης της πλειοψηφίας, τίθεται και ένα άλλο θέμα που πραγματικά αξίζει να προβληματίσει. Κατά πόσο είναι ορθό και παιδαγωγικά αλλά και κοινωνικά, ένα παιδί να βρίσκεται στο σχολείο από τις 07:30 π.μ. μέχρι τις 4 και 5 το απόγευμα. Το ερώτημα αυτό στριφογυρίζει στο μυαλό και θολώνει την άποψη που μπορεί να έχεις για το όλο ζήτημα. Δηλαδή, την άποψη, με χίλια να επεκταθεί το Ολοήμερο Σχολείο. Σίγουρα, το να λείπει ένα παιδί από το σπίτι τόσες πολλές ώρες, το να βρίσκεται περιορισμένο σε ένα σχολικό περιβάλλον και δη, την ώρα που πολλοί από τους φίλους και τους συμμαθητές έχουν ήδη σχολάσει, το να χάνει κι άλλες στιγμές από την οικογένεια, τους φίλους, το παιχνίδι δεν είναι και ό,τι καλύτερο. Και αυτό δεν χρειάζεται να είσαι ειδικός, κοινωνιολόγος, ψυχολόγος και ξέρω εγώ τι άλλο για να το αντιληφθείς.
Όμως, σήμερα όπως είναι οι συνθήκες της ζωής και της καθημερινότητας των περισσότερων, είναι άραγε εφικτά τα πιο πάνω; Είναι εφικτό ένα παιδί να σχολνάει από το σχολείο το μεσημέρι και να έχει την ευκαιρία να τρώει με την οικογένεια του, να μοιράζεται χρόνο με τους γονείς τους, να έχει τη δυνατότητα να βγαίνει έξω στη γειτονιά για παιχνίδι και συναναστροφή; Μάλλον όχι. Επομένως, ακόμη κι ένα παιδί Δημοτικού να σχολνάει στη μία το μεσημέρι, αν δεν έχει τη δυνατότητα να είναι με κάποιον από τους γονείς (αν υπάρχουν δύο γονείς καθώς πολλές οικογένειες είναι μογονοεϊκές και δίνουν κάθε μέρα τη δική τους μάχη για να τα φέρουν βόλτα) ή στο σπίτι της γιαγιάς και του παππού, μάλλον θα είναι φορτωμένο με φροντιστήρια ή θα πρέπει η οικογένεια του να στραφεί σε δομή ενδεχομένως του ιδιωτικού τομέα για τη φύλαξή του, μέχρι οι γονείς να σχολάσουν.
Οι αρμόδιοι οφείλουν να προβληματιστούν για όλα τα πιο πάνω και να κινηθούν προς την κατεύθυνση των σημαντικών τομών και αλλαγών εκείνων που θα δώσουν ώθηση στον θεσμό να εξυπηρετήσει στο μέγιστο βαθμό το σημαντικό ρόλο που επιτελεί. Μόνο έτσι θα εκτιμηθεί ο ρόλος του Ολοήμερου Σχολείου και δεν θα είναι για πολλούς η λύση ανάγκης για απλή φύλαξη των παιδιών λόγω του δύσκολου και απαιτητικού ωραρίου εργασίας. Ο θεσμός πρέπει να στηριχθεί ώστε να δίνει όλα εκείνα που βοηθούν τόσο παιδαγωγικά, όσο και κοινωνικά τα παιδιά που θα φοιτούν. Να μην είναι απλώς μερικές ώρες περισσότερες στο σχολείο από το οποίο πολλά παιδιά ανυπομονούν να σχολάσουν. Γιατί ακόμη κι αυτό, υποβαθμίζει την καλή δουλειά που γίνεται σε αρκετά από αυτά τα σχολεία, τον κόπο και το μεράκι πολλών εκπαιδευτικών.
