Αναμενόμενες οι τουρκικές αντιδράσεις για τη σύσταση του ΣΕΑ (Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας) για να βοηθά το Εθνικό Συμβούλιο να αξιοποιεί διμερείς και πολυμερείς συμφωνίες / συμμαχίες, και να αποκρούει ύποπτες «μεσολαβήσεις».
Όμως, δεν ήταν αναμενόμενη η στάση του ενδημικού «ρεαλισμού», που υπερσκέλισε και τις τουρκικές ανησυχίες και τις μεσολαβήσεις τύπου Στιούαρτ:
– Για όνομα του Αλλάχ! Διακινδυνεύεται το κλίμα των συνομιλιών!…
Και ξανά και ξανά τα ψεύδη που καλλιεργήθηκαν για το Μοντ Πελεράν, ως να μη μεσολάβησε η αλήθεια εκ στόματος Α. Μαυρογιάννη, που καλείται να αυτοδιαψευστεί!
Υπό τους μόνιμους ήχους του συνεχούς παραλογισμού:
– Τίθεται σε κίνδυνο ο στόχος μας και η συμφωνημένη (πότε και από ποιους;) λύση της Διζωνικής, με την ταταρική …ουρά της, «της κυριαρχικής ισότητας» κ.λπ.
Καθώς:
Όλο και λιγότεροι θυμούνται, και όλο και περισσότεροι προσποιούνται ότι ξεχνούν πόσο ακριβά πληρώσαμε και πληρώνουμε το ύπουλο παιγνίδι της προθήκης λέξεων:
– Πάμε για Διζωνική!
– Διαπεριφερειακή, όμως, να είναι!
– Τί διπεριφερειακή, τί διζωνική.
Και:
Αλλοίωση στην αλλοίωση και προσθήκη στην προσθήκη, εμφανίζεται σαν γραφική η αναφορά / υπενθύμιση πως πρόκειται για πρόβλημα τουρκικής εισβολής και συνεχιζόμενης κατοχής, και όχι για θέμα δικοινοτικής διαμάχης και ενδοκυπριακού διαλόγου και ανάλογης συνεννόησης.
Μια τέτοια θεώρηση βολεύει τους εκάστοτε Ντάουνερ και τους εκάστοτε Στιούαρτ να μεταφέρουν μέσω αγγλικής πλατφόρμας την παραπλανητική και παραμορφωτική εικόνα τους στις έδρες του ΟΗΕ και της Ε.Ε.
Υ.Γ.
Για άλλη μια φορά, δεν σε γυρόφερνε τυχαία η εικόνα του δασκάλου Αυγουστή και του φοβερού ρήματος που τόν συνόδευε: κατήρτε, δείχνει καθαρότερα την κατάρρευση, όταν ο αγαθός δάσκαλος συνειδητοποίησε πως φούμαρα τον κύκλωναν από τα πολιτικο-κομματικά μαγειρεία και τις συντεχνιακές παραφυάδες τους, για αγώνες και επιστροφή στην Αιολική γη της Παναγίας της Γοργόνας, καθώς πικραμένος και απογοητευμένος αναρωτιέται:
– Γιατί, Θεέ μου;
