Η ιστορία έχει πολλές σελίδες με προσπάθειες «υγειών» και «νορμάλ» ανθρώπων να φέρουν στα μέτρα τα δικά τους ανθρώπους με κάποια διαφορετικότητα. Με εξορκισμούς, ηλεκτροσόκ, λοβοτομές, απομόνωση, κλείσιμο σε διάφορα ιδρύματα μέχρι και μοναστήρια και ότι άλλο μπορούσε κάποιος να θεωρήσει πως θα βοηθούσε στο να απαλλαγεί ο δικός του από τους «δαίμονες» του και να γίνει «φυσιολογικός».
Το μη φυσιολογικό μπορεί να είχε να κάνει με τον τρόπο σκέψης και συμπεριφοράς, με κάποιο εκ γενετής χαρακτηριστικό ή ακόμα και πάθηση μέχρι και τις σεξουαλικές προτιμήσεις.
Εκ των υστέρων, κοιτάζοντας από απόσταση, αναρωτιόμαστε: Ήταν η γλύπτρια Καμίλ Κλοντέλ, ψυχικά άρρωστη ώστε να κλειστεί για 30 χρόνια, μέχρι και τον θάνατο της, σε ένα ψυχιατρείο; Ή ήταν απλά μία γυναίκα αλλιώτικη από τις γυναίκες της εποχής της; Ήταν ο Γιαννούλης Χαλεπάς άρρωστος ψυχικά ή ήταν θύμα της μάνας του και της εποχής που τον ήθελαν να είναι αλλιώς και να ζει με άλλον τρόπο; Σήμερα και οι δυο δοξάζονται για το ταλέντο τους ως ιδιοφυείς, ενώ διαβάζοντας κάποιος την πορεία της ζωής τους δεν μπορεί να μην νοιώσει φρίκη.
Πόσοι άνθρωποι έζησαν δυστυχισμένοι, πόσων ανθρώπων πήγε στράφι η ζωή τους γιατί δεν έγιναν αποδεκτοί από το περιβάλλον τους; Κι ενώ νομίζουμε πως όλα αυτά ανήκουν στο παρελθόν και πως στο πέρασμα των χρόνων οι άνθρωποι μαθαίνουν, διαπιστώνουμε πως απλά άλλαξαν οι στόχοι των «φυσιολογικών». Μίασμα σήμερα είναι οι ομοφυλόφιλοι. Όχι πως δεν ήταν πάντα, απλά άλλες ομάδες ανθρώπων έγιναν κάπως αποδεκτές κοινωνικά και η προσπάθεια μεταστροφής επικεντρώνεται πλέον στους ομοφυλόφιλους. Για το καλό τους. Για να δουν το φως το αληθινό και να γιατρευτούν. Κι αντί να ξοδευόμαστε ώστε οι κοινωνίες να γίνουν πιο αποδεικτικές στη διαφορετικότητα, η προσπάθεια επικεντρώνεται στο να αλλάξουν όσοι δεν εναρμονίζονται με αυτό που θεωρείται φυσιολογικό.
Ζητήματα που θα έπρεπε να είναι αυτονόητα, ο σεβασμός και η αποδοχή, καταλήγουν στη βουλή ώστε να θεσμοθετηθούν διά νόμου. Και στη συζήτηση τους αρχίζει ένας εμφύλιος, με την Εκκλησία να πρωτοστατεί. Ακόμα και ο Πάπας Φραγκίσκος χαρακτήρισε τη στάση καθολικών επισκόπων ως «αμαρτία» «να στηρίζουν νόμους που περιθωριοποιούν ή πλήττουν την κοινότητα ΛΟΑΤΚΙ+». Όπως είπε, «οι επίσκοποι αυτοί θα πρέπει να ακολουθήσουν μια πορεία μετάνοιας» και «να χρησιμοποιήσουν την στοργή, όπως κάνει ο Θεός με καθέναν από εμάς». «Η ομοφυλοφιλία δεν αποτελεί αδίκημα», είπε, ούτε ασθένεια για να χρειάζεται θεραπεία και εξομολόγηση, νηστείες, αγρυπνίες, κανόνες και μετάνοια. Νορμάλ δεν είναι ο Θεμιστοκλέους και οι όμοιοι του.
