Ο Πρόεδρος τα είπε θαυμάσια στο πασχαλινό του μήνυμα: «Ακραίες ιδέες και φανατισμός δεν ταιριάζουν με τις αξίες και τον πολιτισμό μας». Ορθά καταλάβατε, ο Νίκος Αναστασιάδης βρήκε έναν εύσχημο τρόπο για να «μαζέψει» τις απαράδεκτες δηλώσεις του Υπουργού Παιδείας του για τα «κοινά ελληνοχριστιανικά ιδεώδη» με το ΕΛΑΜ. Με την ελπίδα λοιπόν ότι το κατάλαβε και ο Χαμπιαούρης, εκτιμώ πως τώρα είναι το καταλληλότερο timing για πολιτικό προβληματισμό. Ξεκινώντας από το μέγα επιχείρημα, που αποτελεί και το συνηθέστερο «πλυντήριο»: «Αφού είναι δημοκρατικά εκλεγμένο κόμμα γιατί να μην συνδιαλέγονται οι πολιτικές δυνάμεις μαζί του;».
Ας ξεκαθαρίσουμε επιτέλους κάτι: άλλο η δημοκρατική νομιμοποίηση των εκλογών και άλλο το δημοκρατικό κοινοβουλευτικό τόξο. Το ΕΛΑΜ βεβαίως είναι δημοκρατικά εκλεγμένο, εξού και δικαιούται να συμμετέχει π.χ. στο Εθνικό Συμβούλιο. Είναι όμως ένα κόμμα εκτός δημοκρατικού τόξου, όχι γιατί το ισχυρίζομαι αυθαίρετα, αλλά γιατί αυτό ακριβώς δεικνύει η ιστορία του. Είναι γνωστό άλλωστε το γεγονός πως δεν λέγεται Χρυσή Αυγή Κύπρου απλώς και μόνο γιατί δεν του ενέκριναν την ονομασία. Επί της ουσίας πρόκειται για το παράρτημα του νεοναζιστικού μορφώματος που δικάζεται για εγκλήματα του κοινού ποινικού δικαίου. Πληθώρα στοιχείων πιστοποιούν την αδελφική σχέση ανάμεσα στα δύο κόμματα: από το ότι ο Χρίστος Χρίστου θήτευσε δίπλα στον διαβόητο Μιχαλολιάκο, μέχρι την πρόσφατη προεκλογική συγκέντρωση στην Αθήνα όπου, ως υποψήφιος Πρόεδρος πια, έλαβε τις ευλογίες του μέντορά του. Με αυτή τη «σημαία» εξελέγησαν κι ας επέλεξαν –ευφυώς οφείλω να ομολογήσω– μια πιο στρογγυλεμένη ρητορική από τους Κασιδιάρηδες.
Ουδείς λοιπόν αμφισβητεί ότι νόμιμα μπήκαν στη Βουλή, όμως κάθε πολίτης με δημοκρατικά αντανακλαστικά οφείλει να αντιδρά απέναντι στην επαχθή ιδεολογία τους. Πόσο μάλλον τα κόμματα και τα πολιτικά πρόσωπα με θεσμική ιδιότητα. Το να διαχωρίζει ένας πολίτης τη θέση του από το ΕΛΑΜ συνιστά πολιτική πράξη. Το να μην ταυτίζεται ένας πολιτικός καθ’ οιονδήποτε τρόπο μαζί του συνιστά δημοκρατικό προαπαιτούμενο. Γι’ αυτό τον λόγο κατακρίθηκε τόσο έντονα η Ελένη Θεοχάρους όταν επέλεξε –μόνο αυτή από όλους τους ευρωβουλευτές– να παρακαθίσει σε δείπνο που παρέθεσε ο ανεπαρκής Συλλούρης. Και αν από το Συλλουρούδιν δεν αναμέναμε βεβαίως κάτι παραπάνω (ας μην ξεχνάμε ότι συναντήθηκε ως Πρόεδρος της Βουλής με τον νικητή του Survivor!), από τους υπόλοιπους κοινοβουλευτικούς απαιτούμε μια στάση με όρθια τη σπονδυλική τους στήλη.
Την πρώτη ημέρα που μπήκε το ΕΛΑΜ στη Βουλή, θυμάμαι είχα καυτηριάσει το γεγονός ότι κάποιοι βουλευτές τους υποδέχτηκαν με χαριεντισμούς λες και δέχονταν κόσμο στο σαλόνι του σπιτιού τους. Με εξαίρεση το ΑΚΕΛ, για να μην τους βάζουμε όλους στο ίδιο τσουβάλι. Η δικαιολογία και τότε –από τα κομματικά σαΐνια που αποφασίζουν για εμάς– ήταν ότι «τους εξέλεξε ο λαός». Η ίδια φαιδρή δικαιολογία που οδήγησε τον Χαμπιαούρη στις ανεκδιήγητες δηλώσεις προκαλώντας οργή σε όσους γνωρίζουν τι εστί έξαρση του νεοφασιστικού κινήματος στην Ευρώπη και τα κατά τόπους παρακλάδια τους. Έχει μια αξία να τα λέμε αυτά τώρα που κόπασε ο κουρνιαχτός της πολιτικής αντιπαράθεσης. Νηφάλια και συνειδητοποιημένα. Γιατί αν πιστεύουμε ότι «οι ακραίες ιδέες και ο φανατισμός δεν ταιριάζουν με τις αξίες και τον πολιτισμό μας», πρέπει να το δηλώνουμε ξεκάθαρα και με τη στάση μας.
stavros.christodoulou@phileleftheros.com
