Κάποιοι μήνες έμειναν προκειμένου να ολοκληρώσει τη θητεία του το διοικητικό συμβούλιο του ΘΟΚ κλείνοντας ένα σημαντικό κεφάλαιο στην ιστορία του οργανισμού. Έχοντας συμπληρώσει δύο θητείες, ο Γιάννης Τουμαζής και οι συνοδοιπόροι του Σταύρος Κυριακίδης, Αντιγόνη Σολομωνίδου Δρουσιώτου και Μαρία Κολιού τον Ιανουάριο θα αποχαιρετήσουν μετά από πέντε χρόνια, ενώ από το καλοκαίρι του 2017 έχει ήδη αποχωρήσει κι ο Μιχάλης Μαραθεύτης. Δεν είμαστε σε θέση να μαντέψουμε ποιοι από τους εναπομείναντες θα συνεχίσουν και μόνο (δυσοίωνες) εικασίες μπορούμε να κάνουμε για τις προθέσεις της κυβέρνησης αναφορικά με το μέλλον του οργανισμού. Αυτό που όλοι ευχόμαστε –όσοι τουλάχιστον έχουμε καΐλα για το κυπριακό θέατρο- είναι να μη χρειαστεί να νοσταλγήσουμε το υπό τον Τουμαζή σχήμα.
Αυτή η πενταετία φρονώ ότι ήταν μια από τις πιο κοσμογονικές στην ιστορία του ΘΟΚ αφού λήφθηκαν ρηξικέλευθες αποφάσεις σε σχέση τόσο με τη δομή του οργανισμού, όσο και με τη θεατρική ανάπτυξη οι οποίες λίγα χρόνια πριν θεωρούνταν «καυτές πατάτες». Μια από αυτές είναι η κατάργηση του μόνιμου θιάσου, ένας αναχρονισμός που δημιουργούσε μεγάλες ανισορροπίες στη διανομή και μεγάλες αδικίες μεταξύ των καλλιτεχνών, σε μια εποχή που το θεατρικό δυναμικό της Κύπρου ανανεώθηκε και εμπλουτίστηκε. Ακόμη μια είναι η αναδιαμόρφωση του πλαισίου επιχορηγήσεων με το αμφιλεγόμενο Σχέδιο Θυμέλη, που τείνει να αλλάξει ριζικά το τοπίο στο ελεύθερο θέατρο. Μιλάμε για δύο ζητήματα ευαίσθητα, εύφλεκτα και περίπλοκα που θεωρητικά αρκετά από τα προηγούμενα διοικητικά συμβούλια επιχείρησαν να αγγίξουν, αλλά ουσιαστικά κανένα δεν τόλμησε να διαβεί τον Ρουβίκωνα.
Ακόμη ένα μεγάλο στοίχημα της τουμαζικής περιόδου ήταν η αναδιάρθρωση του οργανογράμματος του οργανισμού. Θεωρητικά, αυτό ήταν πιο εύκολο και αναίμακτο από τα δύο προαναφερθέντα «αγκάθια», αλλά στην πράξη αποδείχτηκε το πιο περίπλοκο. Το πρώτο βήμα έγινε με την κατάργηση της Καλλιτεχνικής Επιτροπής και το δεύτερο με την πρόσληψη καλλιτεχνικού διευθυντή, πριν από ένα χρόνο. Η καθυστέρηση που σημειώθηκε στο δεύτερο βήμα έδειξε ότι μάλλον ήταν βιαστικό το πρώτο. Και ήταν ένας κακός υπολογισμός που επιφόρτισε με επιπλέον καθήκοντα το διοικητικό συμβούλιο, συμβάλλοντας στη διαμόρφωση της εικόνας ενός συγκεντρωτικού και υδροκέφαλου σχήματος.
Σ’ αυτή την εικόνα συνέβαλε ακόμη περισσότερο το γεγονός ότι ο οργανισμός έμεινε πέντε χρόνια χωρίς γενικό διευθυντή, πράγμα όντως απαράδεκτο για ημικρατικό οργανισμό αυτού του μεγέθους. Όταν ανέλαβε ο Τουμαζής είχε μόλις ακυρωθεί ο διορισμός του Γιώργου Παπαγεωργίου στη θέση του διευθυντή και το ΔΣ πήρε τότε την απόφαση να πάει μέχρι το τέλος και με κάθε κόστος την υπόθεση της αναδιάρθρωσης της οργανωτικής του δομής, αναλαμβάνοντας και τις σχετικές αρμοδιότητες. Το στούντιο του Active όπου φιλοξενήσαμε τον Γιάννη Τουμαζή δεν χωρούσε τον αναστεναγμό του, όταν αναφέρθηκε στο θέμα. Η σχετική προεργασία έχει ολοκληρωθεί από πλευράς του ΘΟΚ από το 2015 κι έχει περάσει από τις Συμπληγάδες των Υπουργείων Παιδείας και Οικονομικών καθορίζοντας και σχέδιο υπηρεσίας έκτασης δύο σελίδων. Εντούτοις, έχει σκαλώσει εδώ και χρόνια στη Νομική Υπηρεσία όπου εκκρεμεί ο αναγκαίος νομοτεχνικός έλεγχος. Ο πρόεδρος του ΘΟΚ μάλιστα επεσήμανε ότι ο τέως υπουργός Παιδείας Κώστας Καδής έστειλε επτά (7) υπομνήσεις προς τον Γενικό Εισαγγελέα σχετικά με το θέμα.
Θέλω να πιστεύω ότι εκείνος ο αναστεναγμός ήταν ειλικρινής. Ποιος τυφλός δεν θέλει το φως του; Κορόιδα είναι εκεί στο ΔΣ να επιφορτίζονται με επιπλέον καθήκοντα και ευθύνες τόσα χρόνια και μάλιστα αμμισθί, ενώ το κενό «ουρλιάζει»; Όσο κι αν τους αρέσουν τα παιχνίδια εξουσίας, το βρίσκω κάπως μαζοχιστικό. Ειδικά τώρα που η θητεία τους πλησιάζει στο τέλος, η λογική λέει ότι λίγοι καίγονται να λυθεί κι αυτό το ζήτημα περισσότερο από τους ίδιους τους διοικούντες, που παραδίδοντας τη σκυτάλη θα πιστωθούν με την ολοκλήρωση του δικού τους εξαγγελθέντος οράματος για τον ριζικό εκσυγχρονισμό του οργανισμού.
