Οι έννοιες που συνθέτουν τον τίτλο του άρθρου συνδέονται άμεσα, καθότι για να υπάρξουν αδιαμφισβήτητες κυβερνητικές δράσεις καταπολέμησης της πανδημίας πρέπει να προϋπάρξει ενίσχυση μεν των κρατικών ταμείων, αλλά και συμφωνία των κομμάτων σ΄ εκείνο τον φορέα, μέσω του οποίου θα γεμίσουν τα κρατικά ταμεία. Παρόλο που κυβερνώντες και αξιωματική αντιπολίτευση θα έπρεπε να συμφωνούν απόλυτα στους τρόπους προσπέλασης της πανδημίας, μέσω μιας ισχυρής οικονομίας, εντούτοις υπάρχουν μεταξύ τους βασικές διαφορές και επί της ουσίας (στρατηγικός στόχος), αλλά και για την ακολουθούμενη τακτική. Άρα δεν συμφωνούν απόλυτα.
Εδώ και δύο χρόνια, μετά το Κραν Μοντανά, ο λαός βρίσκεται αντιμέτωπος με την πανδημία του κορωνοϊού και τις διάφορες μεταλλάξεις του. Η προχειρότητα διαχείρισης του κορωνοϊού, οδηγεί σε σύγχυση και φόβο την κοινωνία. Η επιδημία αλλά και τα μέτρα που αποφασίστηκαν για αντιμετώπισή της, είχαν ως αρχική επίπτωση, να περιοριστεί ή να διακοπεί η λειτουργία των μικροεπιχειρήσεων. Η έγνοια, επομένως, των αντιπολιτευόμενων κομμάτων να χρησιμοποιούν οι κυβερνώντες την πανδημική κρίση ως αφορμή αφαίρεσης βασικών δικαιωμάτων των εργαζομένων, δεν είναι αδικαιολόγητη. Αντί λοιπόν οι κυβερνώντες να καλέσουν τον λαό να αγωνιστεί για σμίκρυνση των κοινωνικών και οικονομικών ανισοτήτων, κινδυνολογούν ότι με την προσωρινή μείωση του Φ.Π.Α. στον ηλεκτρισμό από 19% στο 9%, αδειάζουν τα ταμεία του κράτους κατά 94 εκατομμύρια τον χρόνο! Κυβέρνηση και Δημοκρατικός Συναγερμός τάσσονται ακόμη υπέρ της αύξησης των επιτοκίων στα δάνεια, με πρώτα θύματα τους βιοπαλαιστές κι όχι τους πλουτοκράτες. Ενώ η Κομισιόν συστήνει αξιοποίηση των εσόδων από τις εκπομπές ρύπων, οι κυβερνώντες συμπεριφέρονται ως τοκογλύφοι, παρακούοντας την Κομισιόν.
Τα πάντα τελικά εξηγούνται ιδεολογικοπολιτικά και συνάπτονται με την ιδεολογία που πρεσβεύει έκαστος: Από τη μια βρίσκεται ο νεοφιλελευθερισμός, όπως λέγεται ο σύγχρονος καπιταλισμός, και από την άλλη, ο κρατικός παρεμβατισμός, η μεικτή οικονομία και οι κοινωνικοποιήσεις. Οι θιασώτες του νεοφιλελευθερισμού, των ιδιωτικοποιήσεων και της αυτορύθμισης της οικονομίας, στη βάση της προσφοράς και ζήτησης, καλλιέργησαν τον ατομικισμό και την προσωπική καταξίωση, στη βάση της οικονομικής δυνατότητας των εργαζομένων.
Η κατοχύρωση του κατώτατου μισθού και άλλων σημαντικών ωφελημάτων των εργαζομένων, μέσω των Συντεχνιών τους θεωρούνται ως ευρωσκεπτικισμός και ως εχθρός της ανάπτυξης. Όσοι δηλαδή δεν απαξιώνουν τα χειρωνακτικά επαγγέλματα και δεν προσδίδουν κύρος στα επαγγέλματα του λευκού κολλάρου», σύμφωνα με τη Γραμματέα της Π.Ε.Ο., Σωτηρούλλα Χαραλάμπους, χαρακτηρίζονται από τους «ευρωπαϊστές» ως οπισθοδρομικοί, δογματικοί και δέσμιοι ενός συντηρητικού παρελθόντος!
Οι δήθεν ακραιφνείς ευρωπαϊστές, που παρακούουν τις συστάσεις της Κομισιόν, όπως προαναφέραμε, κατηγορούν άλλους για ευρωσκεπτικισμό! Ενώ η πανδημία θα μπορούσε να συστοιχίσει κυβέρνηση και αντιπολίτευση, ώστε να βρεθούν πλάι – πλάι ως δίδυμες αδελφές, γιατί μόνο η ενότητα και κυρίως η σταθερή οικονομία μπορούν να νικήσουν τον ιογενή εχθρό της πανδημίας, ανταλλάσσουν πυρά.
Αν δεν κατάφεραν ως τώρα να πετύχουν την ενότητα, οφείλεται κυρίως στο διαφορετικό ιδεολογικό πιστεύω κυβερνώντων και ευρύτερης Αριστεράς, με κύριο πυλώνα το ΑΚΕΛ, που, αν και στις επικείμενες προεδρικές εκλογές θα «κονταροχτυπηθούν», εντούτοις συνειδητοποιεί το μέγεθος της ευθύνης του προς το λαό. Εν τέλει, οικονομία και πανδημία θα είναι οι δύο σίγουρες θεματικές, στη φαρέτρα Δεξιάς και Αριστεράς. Η αντιπαράθεση έτσι κι αλλιώς στρώθηκε διά στόματος Αβέρωφ Νεοφύτου, γιατί βολεύει την παράταξή του η πόλωση!
* Φιλόλογος, πρώην διευθυντής σε σχολεία Μ.Ε.
