Η ποιότητα ενός κράτους δεν κρίνεται μόνο από τους ουρανοξύστες των πόλεων ή από τους οικονομικούς δείκτες. Κρίνεται από το πώς αντιμετωπίζει τον πολίτη της υπαίθρου. Τον ηλικιωμένο στο χωριό. Τη μητέρα που χρειάζεται άμεσα ιατρική φροντίδα για το παιδί της. Τον άνθρωπο που ζει σε μια ορεινή κοινότητα και δικαιούται ακριβώς την ίδια αξιοπρέπεια στην υγεία με οποιονδήποτε πολίτη στα αστικά κέντρα.
Το τελευταίο διάστημα ανέδειξα δημόσια το ζήτημα της λειτουργίας και στελέχωσης του Κέντρου Υγείας Ευρύχου, ενός Κέντρου που εξυπηρετεί ολόκληρη την περιοχή Σολέας και ευρύτερα την Ορεινή Λευκωσία.
Η ενασχόλησή μου με το θέμα δεν ξεκίνησε τώρα.
Στις 15 Σεπτεμβρίου 2025 απέστειλα επίσημη επιστολή προς το Υπουργείο Υγείας και τον ΟΚΥπΥ, ζητώντας άμεση στελέχωση του Κέντρου Υγείας Ευρύχου με δεύτερο ιατρό, εξασφάλιση 24ωρης ιατρικής κάλυψης και αναβάθμιση των υπηρεσιών πρώτων βοηθειών. Η επιστολή εκείνη βασίστηκε σε σοβαρές καταγγελίες κατοίκων για περιστατικά όπου ηλικιωμένοι συμπολίτες μας αναγκάζονταν να μετακινούνται νύχτα προς το Νοσοκομείο Κυπερούντας επειδή δεν υπήρχε διαθέσιμος ιατρός.
Στις 12 Ιανουαρίου 2026 επανήλθα με νέα επιστολή προς τον Υπουργό Υγείας, ζητώντας επιτόπια επίσκεψη στο Κέντρο Υγείας Ευρύχου και άμεσες παρεμβάσεις για τη βελτίωση της λειτουργίας του. Ακολούθησε επίσημο αίτημα συνάντησης με το Υπουργείο Υγείας, ώστε να μεταφέρω προσωπικά τις πραγματικές ανάγκες και τις ανησυχίες των κατοίκων της Ορεινής Λευκωσίας σε θέματα πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας.
Στις 23 Απριλίου 2026 λάβαμε επίσημη απάντηση από το Υπουργείο Υγείας, όπου μεταξύ άλλων αναφερόταν ότι υπάρχει ιατρός σε καθεστώς on call για περίπου 20 ημέρες τον μήνα, καθώς και νοσηλευτική κάλυψη σε 24ωρη βάση.
Όμως η πραγματικότητα που βιώνουν οι κάτοικοι της υπαίθρου είναι διαφορετική.
Μετά από απροειδοποίητη επίσκεψη που πραγματοποίησα προσωπικά στο Κέντρο Υγείας Ευρύχου, διαπιστώθηκαν σοβαρές αδυναμίες ως προς την πραγματική κάλυψη και λειτουργία του Κέντρου, ενώ επιβεβαιώθηκε ότι δεν υπήρχε διαθέσιμος εφημερεύων ιατρός τη δεδομένη στιγμή. Και εδώ προκύπτει ένα απλό αλλά κρίσιμο ερώτημα:
Μπορεί μια ολόκληρη ορεινή περιοχή να αισθάνεται ασφαλής όταν η ιατρική κάλυψη εξαρτάται από αποσπασματικές και προσωρινές λύσεις;
Η απάντηση είναι ξεκάθαρη: όχι.
Η Σολέα, η Μαραθάσα, η Πιτσιλιά και γενικότερα οι ορεινές κοινότητες δεν μπορούν να λειτουργούν με ημίμετρα. Δεν μπορεί οι κάτοικοι να πληρώνουν κανονικά εισφορές στο ΓΕΣΥ για 30 και 31 ημέρες τον μήνα και να λαμβάνουν ουσιαστική ιατρική κάλυψη μόνο για μέρος αυτού του διαστήματος.
Η υγεία δεν είναι λογιστικό μέγεθος. Είναι δικαίωμα.
Γι’ αυτό και στις 12 Μαΐου 2026 απέστειλα νέα επιστολή προς το Υπουργείο Υγείας και τη Διεύθυνση Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας, εκφράζοντας την έντονη ανησυχία και απογοήτευση των κατοίκων της περιοχής για το υφιστάμενο καθεστώς λειτουργίας και στελέχωσης του Κέντρου Υγείας Ευρύχου.
Στην επιστολή αυτή ζητούμε σαφείς, συγκεκριμένες και οριστικές λύσεις για πλήρη στελέχωση και ουσιαστική αναβάθμιση του Κέντρου Υγείας Ευρύχου, τονίζοντας ότι η υπομονή των κατοίκων έχει πλέον εξαντληθεί.
Παράλληλα, έθεσα συγκεκριμένη προθεσμία μέχρι τις 15 Μαΐου 2026 για επίσημη και ουσιαστική ανταπόκριση από τον ΟΚΥπΥ και το Υπουργείο Υγείας. Σε διαφορετική περίπτωση, μαζί με τις κοινότητες της περιοχής, θα εξετάσουμε πιο δυναμικά και δραστικά μέτρα διεκδίκησης.
Και το λέω ξεκάθαρα:
Δεν πρόκειται για πολιτική αντιπαράθεση.
Πρόκειται για ανθρώπινες ζωές.
Δεν είναι δυνατόν το 2026 ηλικιωμένοι συμπολίτες μας να αισθάνονται ανασφάλεια επειδή ζουν στην ύπαιθρο. Δεν είναι δυνατόν μια οικογένεια στην Ευρύχου ή στον Πεδουλά να αναρωτιέται αν θα βρει γιατρό σε ώρα ανάγκης.
Η Κύπρος δεν μπορεί να είναι δύο ταχυτήτων.
Δεν μπορεί η ποιότητα της υγειονομικής φροντίδας να εξαρτάται από τον ταχυδρομικό κώδικα.
Χρειαζόμαστε άμεσα:
πλήρη στελέχωση των Κέντρων Υγείας υπαίθρου,
πραγματική 24ωρη ιατρική κάλυψη,
κίνητρα για στελέχωση ορεινών περιοχών,
αναβάθμιση των πρώτων βοηθειών,
και ουσιαστική αποκέντρωση των υπηρεσιών υγείας.
Προσωπικά έχω ήδη καταθέσει πρόταση για νομοθετική ρύθμιση που θα επιτρέπει σε νέους απόφοιτους Ιατρικής, μέσα από οργανωμένο πλαίσιο αγροτικής υπηρεσίας, να στελεχώνουν τα Κέντρα Υγείας της υπαίθρου με παράλληλα κίνητρα όπως επιδότηση ενοικίου και επιδόματα μετακίνησης.
Γιατί αν θέλουμε πραγματικά να κρατήσουμε ζωντανή την ύπαιθρο, πρέπει πρώτα να διασφαλίσουμε ότι ο κόσμος της αισθάνεται ασφαλής.
Οι κάτοικοι των ορεινών περιοχών δεν ζητούν προνόμια.
Ζητούν το αυτονόητο.
Ζητούν αξιοπρέπεια.
Ζητούν ισότητα.
Ζητούν να μην αισθάνονται ξεχασμένοι από το κράτος τους.
Και αυτή η μάχη δεν θα σταματήσει μέχρι να υπάρξουν πραγματικές λύσεις.
Υποψήφιος Βουλευτής Λευκωσίας – 03 (ΔΗΚΟ)
