Εάν το σύστημα διακυβέρνησης ήταν αντί Προεδρικό, Κοινοβουλευτική Δημοκρατία, τότε το κάθε κόμμα θα απέβλεπε να λάβει τις πιο πολλές βουλευτικές έδρες ώστε από μόνο του να κυβερνήσει τη χώρα με Πρωθυπουργό τον Αρχηγό του.
Στο Προεδρικό όμως σύστημα, κυρίαρχος χωρίς να αποβλέπει να αναδείξει νικητή σε ποσοστά ένα κόμμα, είναι ο ίδιος ο λαός, από την ενότητα αυτή που θέλει να έχει έναν Πρόεδρο που ο δημόσιος βίος του, η δράση του, το ήθος του, η διεκδικητικότητά του, θα ενώσει τον κυρίαρχο λαό ώστε να αντλεί συνεχώς δύναμη, ο ίδιος Πρόεδρος. Τούτο νοουμένου ότι και οι απόψεις του για τα καίρια και μεγάλα προβλήματα του τόπου, είναι γνωστές και αποδεκτές από τη συνεχή του παρουσία και την προβολή τους. Προφανώς υπάρχουν πολλοί ενδιαφερόμενοι που καλύπτουν τα αναγκαία ελάχιστα απαιτούμενα ώστε να υπάρξει παράλληλα κάθαρση της διαπλοκής και εκσυγχρονισμός στις Λειτουργίες του κράτους.
Τέτοιες περιπτώσεις με σταθερές θέσεις στο Κυπριακό, που όμως δεν συμπίπτουν κατά τον δημόσιο λόγο τους, έχουν διαχρονικά οι κ.κ. Ηλιάδης και Κολοκασίδης, που κινήθηκαν ήδη εξω-κομματικά. Συνεπώς ο λαός, εάν θα ήσαν οι μόνοι υποψήφιοι, ξέρει ποίον θα επέλεγε κατά τις πάγιες προβεβλημένες θέσεις του. Το ίδιο και για τον κ. Νεοφύτου, με όσα και αν συντρέχουν εσωκομματικά προβλήματα, αποφάσισε το ΔΗ.ΣΥ. ως κόμμα να διεκδικήσει κομματική επιλογή. Θέση που αποτελεί δικαίωμα αλλά δεν συντελεί στην εξ υπαρχής δύναμη και ανάμειξη του λαού για δίκαιες διεκδικήσεις. Οι υπόλοιποι του κεντρώου και του αριστερού χώρου, οργανώνονται για να επιτύχουν κοινή γραμμή και υποψήφιο, ενώ σιωπηρά έγιναν ήδη δείκτες προσωπικού ενδιαφέροντος από πολλούς εν δυνάμει υποψήφιους, οπότε αναζητούν –έχοντας και το κάθε κόμμα τις δικές του προτιμήσεις– συνεννόηση, συναίνεση και υπέρβαση για το ποίον τελικά θα επιλέξουν ως τον πραγματικά καταλληλότερο ως κοινό τους υποψήφιο. Σ’ αυτό το πλαίσιο συμβιβασμού στις απόψεις πρέπει να αποδεχθεί ότι οφείλει να υιοθετήσει και ο τελικά κριθείς ως ο μόνος υποψήφιος.
Η ευγενής φιλοδοξία για προσφορά, όσων ήδη εμφανίστηκαν ως υποψήφιοι, αλλά και πολλών άλλων που επιθυμούν να θεωρηθούν ως «υποψήφιοι», δεν αρκεί. Ο κοινά αποδεκτός υποψήφιος, εάν εξευρεθεί και εάν επιτύχει να επιλεγεί, θα έχει τις όσες το Σύνταγμα και οι Νόμοι του παρέχουν εξουσίες, χωρίς ο οποιοσδήποτε να μπορεί να τον επαναφέρει στη συμφωνηθείσα γραμμή, στην περίπτωση που για λόγους που θα προκύψουν στο μέλλον, δεν την ακολουθήσει. Σε τέτοια περίπτωση δεν θα αντιφάσκει προς ότι ο ίδιος υποστήριξε για χρόνια, αφού θα διαφωνήσει με ό,τι συμφώνησαν τα κόμματα εκείνα που θα τον στηρίξουν. Ας είμαστε ξεκάθαροι· η διαδικασία που φαίνεται να αποφάσισε η κομματική αντιπαράθεση, περιορίζει την κυριαρχική εξουσία του λαού, προσθέτοντας ανυποληψία προς την πολιτική των συμβιβασμών και μάλλον θα συντελέσει σε πιο έντονη λαϊκή αποχή. Δεν είναι ανεκτό για τον απλό πολίτη τα όσα οι κομματικοί μηχανισμοί θα προσυμφωνήσουν στην απουσία του λαού, με βάση την ανταλλαγή απόψεων ή συμβιβασμών για να υπάρξει κοινή δράση της αντιπολίτευσης με στόχο να επιτύχουν την αλλαγή προσώπων ή πολιτικής.
Ένας Πρόεδρος σε κάθε Κράτος δημοκρατικό, πολύ δε περισσότερο μιας χώρας υπό παράνομη στρατιωτική κατοχή, πρέπει να εμπνέει ο ίδιος, να είναι παράδειγμα ήθους, να προηγείται σε αγώνες και να κατευθύνει και να επιτυγχάνει αγωνιστική αφύπνιση του ίδιου του λαού του για δίκαιες διεκδικήσεις, για Κερύνεια, Μόρφου και Αμμόχωστο.
*Δικηγόρος
