Η κυβέρνηση έκανε το αυτονόητο. Ζήτησε από την Ε.Ε επίσης το αυτονόητο. Να μας σώσουν. Μέχρι να μας σώσουν, όμως, δεν βάζουμε εμπρός και τους λιγνίτες;
Τόσο απλά είναι όλα;
Όχι, δεν είναι καθόλου απλά. Και είναι αφελής όποιος πιστεύει το αντίθετο, όσο κρατάει το Ουκρανικό και η κρίση στην ενέργεια που δεν έδειξε ακόμη τα μεγάλα δόντια της…
Αφελής ωστόσο είναι και εκείνος που πιστεύει ότι το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Ενέργειας, που παρέλαβε τις ελληνικές προτάσεις για θέσπιση ενός μηχανισμού έκτακτης κρίσης για να υποστηριχθούν τα κράτη μέλη να απορροφήσουν τις σοβαρές συνέπειες για τα νοικοκυριά και τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, δεν θα κοιμηθεί απόψε για να τις μελετήσει…
Οπότε, ό,τι είπε η κυβέρνηση για το θέμα (ευλογώντας τα γένια της και για την ιδέα και για την πρωτοβουλία να προσφέρει ενεργειακή λύση στην Ε.Ε) ας το σταματήσει εδώ.
Και καλό είναι να φροντίσει να μην αρχίσουν οι γνωστές διαρροές (από τα αρμόδια υπουργεία της), για δήθεν πρόοδο στο θέμα και σενάρια λύσεων, τα οποία θα καταλήξουν (ως συνήθως) σε ένα ανούσιο σίριαλ…
Δεν χρειάζεται κόπος να αντιληφθεί τη νωθρότητα, και την αργή αντίδραση των οργάνων της Ε.Ε., ακόμη και σε έκτακτες ανάγκες των κρατών μελών για άμεσα μέτρα και ρεαλιστικές λύσεις.
Τα ζήσαμε και στην πανδημία. Πάμε στην 3ετία και ακόμη δεν μπορείς να πεις ότι η Ε.Ε. τρέχει “πυροσβεστικά” την πολιτική της με το Ταμείο Ανάκαμψης.
Ειδικά στην Ελλάδα, που οφείλουμε να αποδείξουμε ότι δεν πουλήσαμε την Ακρόπολη και τον Παρθενώνα (τις εγγυήσεις της) και ότι οι επενδύσεις από τα 37 δισ. του Ταμείου είναι με το μυστρί στο χέρι…, για να πάρουμε τις δόσεις.
Συνεπώς τι μπορεί να περιμένει κανείς από τη βραδυκίνητη Ε.Ε. ακόμη και τώρα που οι αποφάσεις της, για να στηριχθούν τα νοικοκυριά και οι επιχειρήσεις (μεσαίες και μεγάλες) των κρατών μελών, είναι στην κόψη του ξυραφιού. Και θα παραμείνουν όλο το 2022 και το 2023, ανεξάρτητα από τις εξελίξεις σε Ουκρανία και όπου αλλού…
Η ελληνική πρόταση, για ένα δεύτερο Ταμείο Ανάκαμψης (ας πούμε με την ονομασία Ταμείο Ενεργειακής Ανάκαμψης) που θα μοιράζει επιδοτήσεις σωτηρίας σε επιχειρήσεις και στα νοικοκυριά έχει να περάσει από τις “ευρωπαϊκές συμπληγάδες”…
Η πρώτη φάση θα είναι η άποψη της Γερμανίας και της παρέας της από τον Βορρά της Ε.Ε.
Αν το Βερολίνο δεν μελετήσει τις δικές του ισορροπίες και στην ενέργεια και αν δεν κάνει τις εκτιμήσεις του (σε συνδυασμό με τα γερμανικά ενεργειακά συμφέροντά -και στην εισηγήτρια Ελλάδα-) δεν υπάρχει περίπτωση να περάσει η πρότασή μας σε δεύτερη φάση. Στην παραπομπή του όλου θέματος στους τεχνοκράτες.
Αλλά όταν η πιθανή πολιτική ενεργειακής σωτηρίας των κρατών μελών (στη βάση της δικής μας πρότασης) είναι έτοιμη για συζήτηση ουσίας, στο Συμβούλιο Ενέργειας της Ε.Ε, εμείς θα γονατίζουμε για τάματα σε αγίους μη μας ξεχάσουν οι τουρίστες γιατί χαθήκαμε…
Δεν θα εξελιχθούν έτσι τα πράγματα; Ποιος μας βεβαιώνει;
Μήπως τα αντανακλαστικά της Ε.Ε. και οι εναλλακτικές λύσεις στην κρίση της ενέργειας, που την αφήνει να σέρνεται και ας μην μπορούν να σηκώνουν το βάρος κράτη μέλη, όπως εμείς, που κουβαλάμε στην πλάτη μας άλλες δύο ασήκωτες κρίσεις;
Και μόνο το γεγονός ότι στο Συμβούλιο Ενέργειας στις Βρυξέλλες μόνο εμείς, ως κράτος-μέλος, εκφράσαμε την αγωνία μέσα από συγκεκριμένες προτάσεις και λύσεις αρκεί να μας βεβαιώσει ότι τα όργανα της Ε.Ε. μαζεύονται και μιλάνε μόνο γιατί οφείλουν να το κάνουν…
Όσο λοιπόν βαστάει η ενεργειακή κρίση, ανεξάρτητα από τις αιτίες κάθε κρίκου της ενεργειακής αλυσίδας (που ξεκίνησε για τα καλά να ξετυλίγεται και σε εμάς μέσα στο 2022 προσφέροντάς μας και το πρώτο “μπουκέτο” πληθωρισμού 6,2%) δεν δίνουμε απάντηση στο πρόβλημα με αναφορές μας μόνο για Ρεβυθούσα και για την πρωτοβουλία με την πρότασή μας στην Ε.Ε. Μήπως οφείλουμε να διορθώσουμε τη σπουδή μας με την πειθαρχημένη τακτική μας στην Ε.Ε. και τις αποφάσεις μας για τον λιγνίτη; Ποιος και γιατί θα μας “μαλώσει”, αν τις επανεξετάσουμε; Η Ευρωπαϊκή Ένωση;
* Από το capital.gr, αποκλειστική συνεργασία με Φιλελεύθερο
