Οι αποφάσεις της ΕΕ μαζί με το συντριπτικό ψήφισμα του Ευρωκοινοβουλίου για τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, αναφέρονται στην «ωμή παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου», «στρατιωτική εισβολή», στην απαίτηση για «σεβασμό των διεθνώς αναγνωρισμένων κρατικών συνόρων» και στην επιβολή σκληρών κυρώσεων κατά της επιτιθέμενης χώρας. Είναι όσα αφορούν την Κύπρο ως θύματος της κατοχικής και επεκτατικής Τουρκίας. Μπροστά σε αυτή την πραγματικότητα, η ευθυγράμμιση της Κύπρου με την ΕΕ επιβάλλεται για τρεις σημαντικούς λόγους: α) Αυτό επιβάλλει το Διεθνές Δίκαιο, β) έτσι εξυπηρετούνται τα στρατηγικά μας συμφέροντα, και γ) για να συνδέσουμε το Κυπριακό, ως πρόβλημα εισβολής και κατοχής, που παραμένει άλυτο λόγω των κατοχικών στρατευμάτων της Τουρκίας στην οποία θα πρέπει να επιβληθούν κυρώσεις.
Τα γεγονότα στην Ουκρανία έφεραν στο προσκήνιο την παράνομη τουρκική κατοχή εδάφους της ΕΕ στην Κύπρο, αλλά οι μόνοι που δεν το αντιλαμβάνονται έτσι είναι οι αρμόδιοι για την εξωτερική μας πολιτική στο Προεδρικό και το υπουργείο Εξωτερικών της Κύπρου. Ενώ θα έπρεπε να δραστηριοποιούνται έντονα στη λήψη των αποφάσεων της ΕΕ, αμπελοφιλοσοφούν στα ΜΜΕ στην Κύπρο. Αντί να συνδέσουν τη στάση μας με την αποχώρηση των κατοχικών στρατευμάτων από το έδαφος της Κύπρου και της ΕΕ, ο υπουργός Εξωτερικών με οδηγίες του Προέδρου, προτείνει ευφάνταστα «Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης» (ΜΟΕ) ανάμεσα στις δύο κοινότητες και προσδοκεί στην εμπλοκή της Αγγλίας…
Αυτό δεν είναι απλώς κατευναστική πολιτική, αλλά πολιτική της μιζέριας, η οποία βολεύει τους εταίρους μας ώστε, φυσικά, ο εκπρόσωπος της Υπηρεσίας Εξωτερικής Δράσης της ΕΕ να συμφωνεί με την πολιτική της Κυπριακής Κυβέρνησης. Ουσιαστικά, μας κοροϊδεύουν επαινώντας την «ευφάνταστη» πολιτική των ΜΟΕ, στην οποία ούτε η Τουρκία αντιτίθεται.
Είμαστε σε μια νέα εποχή και έπρεπε ήδη να επικεντρωνόμαστε σε αυτά που μας ευνοούν με αποφασιστικότητα. Η κυπριακή Κυβέρνηση αποδείχτηκε ότι δεν μπορεί (ή δεν θέλει) για λόγους που ίσως δεν μάθουμε ποτέ, αλλά τα μαθήματα είναι αμείλικτα. Συγκεκριμένα, επανέρχεται έντονα η στρατηγική ανάγκη της ΕΕ για μείωση της ενεργειακής της εξάρτησης από εξωτερικές πηγές. Η Κύπρος και η Αν. Μεσόγειος μπορούν να έχουν σημαντικό ρόλο, αλλά δεν γίνεται να διαμορφώσουν την πολιτική μας εκείνοι που αξιολόγησαν το φυσικό αέριο ως εμπόδιο για… λύση του Κυπριακού. Άλλο μάθημα είναι πως στην περίπτωση τουρκικής επιδρομής (επέρχεται αναπόφευκτα με την κατευναστική πολιτική), μπορούμε να στηριχτούμε στην αυτοπροστασία μας αλλά δεν θα εμπιστευτούμε έναν τόσο καθοριστικό τομέα που αφορά την αποτρεπτική ισχύ για επιβίωσή μας, σε αυτούς που τα ξεχαρβάλωσαν για να κατευνάσουν το θηρίο.
Κύπρος και Ελλάδα θα υποστούν οικονομικό και πολιτικό κόστος από τη στάση τους, αλλά δεν αρκούν για να απεμπολίσουμε το διεθνές δίκαιο και τα στρατηγικά μας συμφέροντα. Θλίβομαι όμως που σε αυτή τη συγκυρία βρίσκονται στο τιμόνι τόσο μίζερα ανίκανοι.
*Ευρωβουλευτής ΔΗΚΟ (S&D), Πρόεδρος Πολιτικής Επιτροπής για τη Μεσόγειο
