Ανήσυχα χρόνια, δύσκολοι καιροί και μεις πολύ μικροί για να αξαμώσουμε τις αντοχές μας. Είμαστε γενιές που μεγαλώσαμε σε καναπέδες, αραχτοί μπροστά στην τηλεόραση και έπειτα με ένα κινητό και ό,τι άλλο φορητό εφευρέθηκε. Μάθαμε να επαναστατούμε από τον Η.Υ. μας… πού χρόνος για πορείες και διαδηλώσεις…
Τρέχαμε τον χρόνο ξοπίσω να τον προλάβουμε, να κάνουμε πράγματα, να σωρεύσουμε χαρτιά στα βιογραφικά μας. Μας βρήκαν μνημόνια, κουρέματα, ατυχήματα, πανδημίες, εξετάσεις και τώρα το χειρότερο απ’ όλα… πόλεμος!!
Κάθε χρόνο και λιγότερες ελευθερίες και λιγότερα δικαιώματα. Τούτη η άμοιρη λέξη Ελευθερία κατακουτσουρεύτηκε κάτω από τόνους λάσπης και διαφθοράς. Βιάζεται κάθε μέρα από την παραπληροφόρηση και κομματιάζεται για το καλό μας δίπλα σε μέτρα και αντίμετρα.
Οι καιροί ου μενετοί, φρόντιζα να γράφω πάντα στις εκθέσεις του σχολείου και ας μην ήξερα τη βαρύτητα αυτής της λόγιας φράσης. Οι καιροί ου μενετοί για τον Άνθρωπο!! Ου μενετοί για εμάς που δεν πονέσαμε για τα ιδανικά των παππούδων μας.
Νιώθω μικρή παππού να κατανοήσω τον πόλεμο! Νιώθω μικρή γιατί εγώ δεν πείνασα σαν εσένα, δεν δούλευα από τα 9 μου, δεν πουλούσα ξύλα για να ζήσω τα αδέλφια μου, δεν έφαγα ξύλο στα κρατητήρια, δεν έζησα το 55-59, το ’64, το ’74, την προσφυγιά και άλλα τόσα… Τον πόλεμο τον διδάχτηκα ακροθιγώς μέσα από μυθεύματα, αφηγήσεις, κουτσές αλήθειες, ψέματα. Νιώθω μικρή και φοβάμαι! Φοβάμαι γιατί ο καναπές είναι μαλακός και η πραγματικότητα σκληρή σαν τη ζωή που έζησες εσύ παππού και άλλοι τόσοι σαν εσένα.
Πριν μήνες ξυπνούσα με το όνειρο πως τρέχω, ταξιδεύω, αναπνέω, γελάω και βολτάρω χωρίς μάσκες και τεστ. Χθες, όμως, με ξύπνησε ένα όνειρο γροθιά στο στομάχι: Ήμουνα λέει σε μια διαδήλωση. Όπου φτάνει ανθρώπου μάτι έβλεπες κόσμο. Πολύ κόσμο δίχως μάσκες και φώναζαν Ειρήνη. Να ‘ταν εκατομμύρια, να ‘ταν μυριάδες δεν ξέρω. Και τούτοι οι σπουδαίοι άνθρωποι κάνανε ένα κύκλο γύρω από τα τανκς και τους έραναν με ροδοπέταλα. Βγήκαν οι στρατιώτες και γονάτισαν κλαίγοντας και ύστερα όλοι χόρευαν, χόρευαν μέχρι που ξημέρωσε.
Πόσα πράγματα μπορεί να αντέξει ο σημερινός άνθρωπος παππού;
Αυτά δεν μας τα έμαθαν στο σχολείο, δεν μπήκε τέτοιο θέμα στα τετράμηνα του κ. Προδρόμου, δεν μέτρησε κανείς τις αντοχές μας, δεν μας ρώτησε κανείς πώς το καλό θέλουμε να ζήσουμε εμείς και τα παιδιά μας…
Να μπορούσαμε να κάναμε μια παγκόσμια διαδήλωση για την Αλήθεια που σκοτώθηκε, την Ελευθερία που φυλακίστηκε, τη Δημοκρατία που βιάστηκε, την Ειρήνη που κατακρεουργήθηκε, την Ανθρωπιά που τη νίκησαν τα ζωώδη ένστικτά μας. Να μπορούσαμε εμείς τα παιδιά του καναπέ να γινόμασταν για λίγο σαν τους παππούδες μας… Να μπορούσαμε.. Μπορούμε;
*Ψυχολόγος, ψυχοθεραπεύτρια, συγγραφέας.
