Οφείλω ευγνωμοσύνη στους γονείς μου, στην κυπριακή Αριστερά, στους λαούς της Σοβιετικής Ένωσης για τις σπουδές μου στη χώρα τους (1970-1977). Σημαντικές οι επιτυχίες της στους τομείς της υγείας, της παιδείας, του αθλητισμού, της φιλίας και συνεργασίας μεταξύ των λαών της. Δεν έλειπαν, τα αρνητικά που οδήγησαν, τελικά, στην κατάρρευση του μεγαλύτερου πειράματος του περασμένου αιώνα. Ασήκωτες οι ευθύνες της νομενκλατούρας που είχε προκλητικά προνόμια: Εξοχικές επαύλεις και αριστοκρατικές κατοικίες, λιμουζίνες και οδηγούς, ειδικά καταστήματα, πολυτελή κέντρα ανάπαυσης και άλλα πολλά, σχεδόν δωρεάν… Όταν ο φτωχός ο εργάτης ή η εργάτρια που εκαλείτο να εργαστεί ηρωικά για την οικοδόμηση του σοσιαλισμού, «έπρεπε» να στέκει στην ουρά, με τις ώρες μετά τη δουλειά, για λίγες πατάτες ή λίγο σαλάμι… Kι αν βρίσκονταν κάποιοι γενναίοι να αμφισβητήσουν τη «σοφία» της ηγεσίας ή έστω να θέσουν ερωτήματα για τα προνόμια της νομενκλατούρας, είχαν να αντιμετωπίσουν τον καταπιεστικό μηχανισμό της…
Με τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, το σοβιετικό καθεστώς αντικαταστάθηκε από το καθεστώς των ολιγαρχών, οι φτωχοί έγιναν φτωχότεροι, οι καλά βολεμένοι έγιναν δισεκατομμυριούχοι. Yπό την υψηλή προστασία του αρχηγού τους, πρώην πράκτορα της ΚΑ ΓΚΕ ΜΠΕ, της κακόφημης μυστικής υπηρεσίας που φυλάκιζε, βασάνιζε, εξόντωνε τους αντιφρονούντες στο προηγούμενο καθεστώς το οποίο υπηρετούσε ο Πούτιν πιστά, ανεβαίνοντας στην ιεραρχία του, αλλά σήμερα επικρίνει…
Έχουν ήδη γραφτεί πολλά για το πώς αμφιλεγόμενα πρόσωπα, κομματικής κυρίως προέλευσης, λεηλάτησαν τους κόπους, τις στερήσεις, τον πλούτο που δημιούργησαν εκατομμύρια άνθρωποι στις εφτά δεκαετίες της Σοβιετικής Ένωσης. Για το πώς έκαναν δικό τους, μερικοί άθλιοι, τον τεράστιο πλούτο της αχανούς Ρωσικής Ομοσπονδίας. Μου τα έλεγε –ψιθυριστά…– Λευκορώσος διανοούμενος στο Μινσκ, εξοργισμένος με την απόλυτη εξάρτηση της χώρας του από το Κρεμλίνο, αλλά και με τη μαριονέτα του Πούτιν στη Λευκορωσία: «Δικτάτορας ο Λουκασένκο, χειρότερος δικτάτορας ο Πούτιν… Δεν πρόκειται να παραιτηθεί με τη λήξη της τρίτης, τέταρτης, πέμπτης ή έκτης θητείας του …Γνωρίζει –όπως και ο Στάλιν…– πως όταν δεν θα είναι πια πρόεδρος, οι επόμενοι (εξαρτάται, βεβαίως, ποιοι θα είναι…), θα τον καταδικάσουν για τα όσα διαπράττει σε βάρος των λαών της Ρωσίας και άλλων χωρών…».
Μου τα έλεγε πριν από την εισβολή του Πούτιν στην Ουκρανία… Πριν από την ισοπέδωση μιας μεγάλης, ανεξάρτητης και περήφανης χώρας από τον ρωσικό επεκτατισμό, με επιχειρήματα περί εθνικής ασφάλειας που θυμίζουν τη θεωρία του ναζισμού περί ζωτικού χώρου, ως βάση του χιτλερικού επεκτατισμού… Πριν από τη μεγάλη συμφορά που έπληξε όχι μόνο τον ουκρανικό, αλλά και τον ρωσικό λαό, που του στερούν στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα, τεράστιους πόρους και το πιο τραγικό, τα παιδιά του, τα οποία του επιστρέφουν σε φέρετρα… Μου έλεγε φίλος Αμμοχωστιανός: «Ακόμα και να είχε δίκιο ο ισόβιος πρόεδρος της Ρωσίας, μετά από τη χιτλερικού τύπου εισβολή σ’ ένα ανεξάρτητο και κυρίαρχο κράτος και τις τραγωδίες που προκάλεσε, το έχασε… Το βέβαιο είναι ότι κάθε δικτάτορας είναι επικίνδυνος. Στο πολλαπλάσιο επικίνδυνος όταν είναι πανίσχυρος και μεγαλομανής. Αλλά και το ότι δεν υπήρξε δικτάτορας που είχε καλό τέλος… Το ερώτημα είναι με ποιο κόστος…».
Καταδικαστέα τα πολλά και φοβερά εγκλήματα των Ηνωμένων Πολιτειών, της Βρετανίας, της Τουρκίας και άλλων νατοϊκών χωρών, στη Γιουγκοσλαβία, το Ιράκ, την Κύπρο και σε πολλές άλλες χώρες, οι λανθασμένες, μη διορατικές συμπεριφορές της ουκρανικής ηγεσίας (μετά από παρότρυνση ή υποσχέσεις της Δύσης που τελικά, με την απειλή ενός νέου παγκοσμίου πολέμου, δεν είχαν αντίκρισμα), τα εγκλήματα των ακραίων εθνικιστών της Ουκρανίας, αλλά και εκείνα των υποκινούμενων και ποικιλόμορφα στηριζόμενων από τη Μόσχα Ρώσων αυτονομιστών… Ωστόσο αυτά δεν δικαιολογούν την εισβολή και κατοχή μιας άλλης χώρας με το «δίκαιο» του ισχυρού, από το καθεστώς Πούτιν που μετέτρεψε σε ερείπια και έθεσε κάτω από την μπότα της πανίσχυρης πολεμικής μηχανής του μια από τις 15 ανεξάρτητες Δημοκρατίες που προέκυψαν από τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης. Την ανεξαρτησία τους, αναγνώρισε ολόκληρη η διεθνής κοινότητα περιλαμβανομένης της Ρωσίας, το μιλιταριστικό καθεστώς της οποίας απέσπασε στα χρόνια που ακολούθησαν, εδάφη της Μολδαβίας, της Γεωργίας και της ίδιας της Ουκρανίας. Καθεστώς αντιδραστικό, που στηρίζει γενναιόδωρα τον αιμοσταγή σουλτάνο (ο οποίος εξακολουθεί να κατέχει παράνομα το 37% της πατρίδας μας) και το οποίο υπονομεύει ουσιαστικά –με διάφορα προσχήματα– τις προσπάθειες για λύση του Κυπριακού, κοροϊδεύοντάς μας ότι δήθεν πολιτεύεται στη βάση αρχών…
Δεν γνωρίζουμε για πόσο ακόμα θα υποφέρει ο μεγάλος ρωσικός λαός από το στυγνό καπιταλιστικό καθεστώς του νέου τσάρου που σίγησε (και με δολοφονίες ηγετικών στελεχών) τη φωνή της αντιπολίτευσης, εξόντωσε κορυφαίους δημοσιογράφους που έκαναν τη δουλειά τους, κατάργησε κάθε έννοια δημοκρατίας, έφτασε στο σημείο να απειλεί την ανθρωπότητα με νέες εισβολές, ακόμα και με πυρηνικό όλεθρο!!! Για πόσο ακόμα θα κρατήσει και ποιες άλλες διαστάσεις θα πάρει η τραγωδία του μαρτυρικού ουκρανικού λαού…
Αθεράπευτοι εραστές της ειρήνης, φιλίας και συνεργασίας όλων των λαών, σθεναροί πολέμιοι του πολέμου, εκφράζουμε τη συμπαράστασή μας στους φίλους λαούς της Ρωσίας και της Ουκρανίας.
*Συγγραφέας
