Αυτό που λέμε «σκέψου» δεν είναι και εύκολη υπόθεση. Ή μπορεί να είναι για μερικούς, αλλά δύσκολη για άλλους. Τα μυαλά είναι δυσκίνητα βασικά, κι ύστερα παίρνουν μπρος, με πολλή προσπάθεια, πίεση, μέχρι να νιώσεις τις ραφές του μυαλού σου ν’ ανοίγουν, να σκέφτεσαι ώς τα άκρα, γιατί μόνο τότε φαίνεται η αλήθεια των πραγμάτων ή πού οδηγούν ή αν γενικεύσεις θα καταλάβεις το ορθό ή το λανθασμένο.

Δόξα τω Θεώ, τον καιρό μας στα σχολεία υπήρχαν μόνο κείμενα, όπως και στο πανεπιστήμιο, στη φιλολογία. Κείμενα και μόνο κείμενα! Οπότε έσκυβες στο ποτάμι. Ιδιαίτερα στα Νέα Ελληνικά κανένα βοήθημα δεν κυκλοφορούσε, ελληνικά ήταν και είναι ως σήμερα! Αλλά σήμερα οι σημειώσεις και οι εξηγήσεις και οι παρεξηγήσεις έχουν πνίξει τα κείμενα, οπότε, αντί να διαβάζουν τα παιδιά κείμενα, διαβάζουν σημειώσεις. Το κείμενο μια σελίδα, οι σημειώσεις τέσσερις. Λουβίδια γίνεται το κατακαημένο όποιο και να ‘ναι γραφτό, και ο όποιος φιλόδοξος σχολιαστής βγάζει τα σωθικά του στο κείμενο. Και τι δεν διαβάζει κανείς! Πόση παρεξήγηση, πόσες αντιφάσεις, ακόμα και κομματικές τοποθετήσεις, γιατί στη μητέρα επικράτησε η λεγόμενη «αριστερά διανόηση», και τα παιδιά ρωτούν: «μα κι αυτός αριστερός, μα κι αυτός, μα όλοι οι λογοτέχνες είναι αριστεροί;» Αν όμως σ’ ένα κείμενο γράφεται οτιδήποτε εναντίον του κομμουνισμού ή της πάλαι ποτέ Σοβιετικής Ένωσης, σβήσε και να σβήσεις, μη διαβάσουν και καμιά αντίθετη ιδέα τα παιδιά! 

Πρώτα πρώτα πολλά λάθη ή μόνο λάθη έχουν γίνει στην εκπαίδευση. Άλλη συγχυσμένη στα μυαλά πολλών έννοια. Τι είναι εκπαίδευση τι είναι παιδεία; Ακόμα να διακρίνουν πολλοί, άλλα λένε άλλα εννοούν, και είναι εκπαιδευτικοί όχι παιδευτικοί. Ανάμεσα στα λάθη και η κατάργηση της καθαρεύουσας, που θα ένωνε αρχαία και νέα γλώσσα. Ανάμεσα στα λάθη και η συγγραφή βιβλίων για τη μέση εκπαίδευση από πανεπιστημιακούς. Απλώς δεν είναι δουλειά τους, δεν ξέρουν το επίπεδο των παιδιών στα οποία απευθύνονται. Άλλο μέγα μείζων μέγιστο η κατάργηση της Λογικής και της Φιλοσοφίας, ιδιαίτερα όμως της Λογικής, γι’ αυτό και πλείστα διδασκόμενα γέμουν αντιφάσεων και λογικών αλμάτων. Πρώτα πρώτα όμως να μου πεις, ας ήξεραν τη γλώσσα τους οι άνθρωποι κι ύστερα να αναλάμβαναν να γράψουν.

Ήταν και ο ιός ήταν και το κλείσιμο των σχολείων, δυο χρόνια το μυαλό των παιδιών στους τάκκους, εφευρέθηκε κι ο υπολογιστής, ωραία να γράφουμε το μάθημα κι ας αντιγράφουν τα παιδιά, σελίδες και σελίδες αντιγραφή, πού ώρα να διαβάσουν κείμενα, να σκεφτούν. Μαθαίνουν να αντιγράφουν. Αποφεύγουν το «κόπυ πέιστ», λέει και το παραμύθι.

Δεν είναι πως δεν έχουμε υπομονή, είναι που γερνούμε και βλέπουμε τα χειρότερα να ακολουθούν και η «πρόοδος» να οπισθοδρομεί. Εκτός αν αυτή είναι η φύση των ανθρώπων, οι παλιοί να νομίζουν τα δικά τους καλύτερα, οπότε βρήκαμε πάλι δικαιολογία στα συμβαίνοντα! Δεν φταίνε οι άλλοι, εμείς φταίμε που τα βλέπουμε έτσι!